തങ്കകിനാവ് Part 2 അനുപമ കുളികഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി മക്കളെ..ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞോ?? അവൾ ഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. ഭക്ഷണം അതേപോലെ വച്ചിട്ടുണ്ട്.പാല് മാത്രം രണ്ടാളും കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്. രണ്ടാൾക്കും പിണക്കമായിരിക്കും. ഇന്നലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ രണ്ടാളും വല്ലാതെ പേടിച്ച് പോയിരുന്നു. അതേയ്... ഇങ്ങ് വന്നേ അമ്മേടെ മുത്തുമണികൾ..അവളുറക്കെ വിളിച്ചു.. പ്രതികരണമില്ല... നേരം പോകുന്നു. സ്കൂളിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ ഇങ്ങ് വായോ... എന്നിട്ടും പ്രതികരണമില്ല. അനുപമ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവർ അവിടില്ല. അനുപമ മാസ്റ്റർ ബെഡ്റൂമിൽ പോയി നോക്കി. അവിടെയുമില്ല. അവൾക്ക് ആകെ പേടി തോന്നി. അവൾ ആ വീടിനകം മുഴുവനും നോക്കി...അവിടെങ്ങും അവരില്ല. ദേ... അമ്മയെ പേടിപ്പിക്കാതെ ഇറങ്ങി വാ മക്കളെ അവൾ ബാത്‌റൂമിലും, കട്ടിലിനടിയിലുമൊക്കെ നോക്കി. എങ്ങുമവരെ കാണുന്നില്ല. ഈശ്വരാ... എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ... അവൾ വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി അവിടെയൊക്കെ നോക്കി. അതിവേഗം താഴെയെത്തി അവിടെയാകെ തിരഞ്ഞു. അവിടെങ്ങും അവരെ കാണുന്നില്ല. അവൾ വേഗം സെക്യൂരിറ്റിയോട്കുട്ടികളെ കണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഇല്ലല്ലോ, അവർ എവിടെ പോയി.?? ഞാൻ അകത്തൊക്കെ നോക്കി അവർ അകത്തെങ്ങുമില്ല.എവിടെ പോയെന്ന് അറിയില്ല. അനുപമ കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടതോടെ ആളുകൾ കൂടി ആരോ വേഗം വിപിനെ വിവരമറിയിച്ചു. നിങ്ങൾ പേടിക്കാതിരിക്ക് cctv നോക്കട്ടെ, ആളുകൾ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വിപിൻ അവിടേക്ക് എത്തി. കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനുപമയുടെ അടുത്തേക്ക് അവൻ ഇരച്ചെത്തി ആ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കാൻ പോലും നിനക്ക് പറ്റില്ലേ....അതെങ്ങനാ കുട്ടികളെ നോക്കാൻ നിനക്ക് നേരമില്ലല്ലോ. അവൻ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. ദേ.. അവർ ഇറങ്ങി പോകുന്ന ദൃശ്യം,ആരോ വിളിച്ച് പറഞ്ഞത് കേട്ട് എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് നോക്കി. പാറുവിന്റെ കൈപിടിച്ച് ഗേറ്റിനരുകിലേക്ക് നടക്കുകയാണ് അപ്പു. അത് കണ്ടതോടെ അനുപമയുടെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിലായി. തിരക്കുള്ള റോഡാണ്. ആ ചെറിയ കുട്ടികൾ എവിടേക്ക് പോയോ എന്തോ?? അതെങ്ങനാ തന്തക്കും തള്ളക്കും വഴക്കുണ്ടാക്കാനല്ലേ നേരമുള്ളൂ.. ആരോ പറഞ്ഞത് കൂടിനിന്ന ആളുകൾ ശരി വച്ചു. എത്രയും പെട്ടന്ന് പോലീസിൽ അറിയിക്കാൻ നോക്ക്. ഞങ്ങൾ പരിസരത്തൊക്കെ നോക്കാം. അധിക ദൂരം പോകാൻ നേരമായില്ലല്ലോ. കുറച്ചാളുകൾ റോഡിലേക്കിറങ്ങി പലയിടത്തേക്ക് കുട്ടികളെ തിരക്കാനായി പോയി. വിപിൻ അനുപമയേയും കൊണ്ട് നേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇതിനോടകം അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ കാര്യമറിഞ്ഞ് വന്നു. അവരും കുട്ടികളെ തിരയാൻ കൂടി. ഈ സമയം ബസിൽ കയറി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പുവും പാറുവും. വഴിയരികിൽ ബസ് നിർത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവർ ഓടിച്ചെന്നു കയറുകയായിരുന്നു. ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ അരികിൽ അപ്പു പാറുവിനെയും കൊണ്ട് ചെന്നിരുന്നു. ആ സ്ത്രീ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മക്കളുടെ കൂടെ ആരുമില്ലേ??ആ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു. അച്ഛൻ പിറകിൽ ഇരിപ്പുണ്ട് ,അപ്പു പറഞ്ഞു. മക്കൾ എങ്ങോട്ട് പോകുവാ?? ഞങ്ങൾ അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോകുവാ. അപ്പു പറഞ്ഞു. അമ്മമ്മയുടെ വീട് എവിടെയാ?? അങ്ങ് ദൂരെയാ.. അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പശുവൊക്കെയുണ്ട്. ഉവ്വോ..?? ആം.. പിന്നെയേ.. അമ്മമ്മയുടെ വീടിന്റെ അപ്പുറത്തേ കണ്ണൻ ചേട്ടന്റെ വീടുണ്ട്. അവിടെ ഊഞ്ഞാൽ ഒക്കെയുണ്ടല്ലോ. ഞാൻ അവിടെ പോകും. കണ്ണൻ ചേട്ടൻ സൈക്കിളിൽ ഒക്കെ കേറ്റും. അപ്പു വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ടക്ടർ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാനായി വന്നു. രാവിലെ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന കുട്ടികളും ജോലിക്ക് പോകുന്നവരും ഒക്കെയായി നല്ല തിരക്കാണ് ബസിൽ. കുട്ടികളുടെ അടുത്തിരുന്ന ചേച്ചി ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. ആ ചേച്ചിയുടെ കൂടെ ഉള്ളതാവും കുട്ടികൾ എന്ന് കണ്ടക്ടർ കരുതി. ബസ് കുറേ ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയി. കുട്ടികളുടെ അടുത്തിരുന്ന ചേച്ചി ഇറങ്ങി. ഒപ്പം ആ കുട്ടികളും. കുട്ടികൾ ഇറങ്ങുന്നത് ആ ചേച്ചി കണ്ടെങ്കിലും, അച്ഛൻ കൂടെയുണ്ടെന്നു കുട്ടികൾ മുൻപ് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് അവർ കുട്ടികളെ ശ്രദ്ദിക്കാൻ പോയില്ല. അവർ അതിവേഗം തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞു. അപ്പു പാറുവിന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന് അറിയില്ല. അമ്മമ്മയുടെ വീട് എവിടെയാ ചേട്ടാ...? പാറു ചോദിച്ചു. എനിക്കറിയില്ല, ബസിൽ കയറി കൊറേ വരുമ്പോഴല്ലേ അമ്മമ്മയുടെ വീട്. എന്നിട്ട് വീട് കാണുന്നില്ലല്ലോ ചേട്ടാ.. ഉം. കാണുന്നില്ല അപ്പുവിന് കരച്ചിൽ വന്നു. 💚അഞ്ചു 💚💚ചേച്ചി 💚💚💚 തുടരും. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ