ഋതുനന്ദനം... Part 126 ഭ്രാന്തമായ വേഗത്തിൽ തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ചെറിയ വഴിയിലൂടെ കാറോടിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖഭാവത്തിലേക്ക് മിത്രയൊന്ന് തന്റെ നോട്ടമയച്ചു. ദേവദത്തന്റെ മനസ്സപ്പോൾ അവിടെയൊന്നുമല്ലെന്നും ആരോടോ ദേഷ്യം തീർക്കുന്നത് പോലെ ഡ്രൈവിംഗിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുകയാണ് അച്ഛനെന്നും മിത്രയൂഹിച്ചു.... ചേച്ചി പോയ്ക്കഴിയുമ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കാകുമ്പോൾ ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ അച്ഛന്റെ കൂടെ പുറത്തൊക്കെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായിരുന്നു താൻ. ഇരുവർക്കും ജീവിതത്തിലിത് നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന ഒരു പ്രതീതിയായിരുന്നു തനിയ്ക്കപ്പോഴൊക്കെ.. അപ്പൂപ്പന്റെയും അമ്മൂമ്മയുടെയും അസ്ഥിത്തറകൾ കാണുവാൻ താൻ തന്നെയാണ് അച്ഛനോട് താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചത്. അപ്പോൾ വൈകീട്ട് വിളക്ക് വയ്ക്കുവാൻ നേരമാകുമ്പോൾ പോയി വിളക്ക് വയ്ക്കാമെന്നും മറ്റും അച്ഛൻ നിർദേശിച്ചത് അതീവ താല്പര്യത്തോടെയും ആനന്ദത്തോടെയുമായിരുന്നു. വിളക്ക് വയ്ക്കുവാനായി അച്ഛൻ തന്നെ നിയോഗിക്കുമ്പോൾ ജീവിതത്തിലൊരിക്കൽ പോലും കാണാത്ത തന്റെ അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും വേണ്ടിയത് ചെയ്യുമ്പോൾ തനിയ്ക്കത് പകർന്ന സന്തോഷം ചെറുതല്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അമ്മയെ ആ സമയത്തവിടെയൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ആകെ തളർന്നു പോയ അമ്മയെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അച്ഛൻ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ താൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയിരുന്നു. പിന്നീടിരുവരും നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങളും ഭാവഭേദങ്ങളും തനിയ്ക്കപരിചിതമായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.... ദേവദത്തൻ വണ്ടിയോടിക്കുന്നത് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ മിത്രയുടെ മനസ്സിലൂടെ ചിന്തകൾ രഥയാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... നിമിഷങ്ങൾക്കകം വണ്ടി തങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് അങ്കണത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നത് മിത്രയറിഞ്ഞു... കാർ പാർക്കിംഗ് യാർഡിൽ പാർക്ക്‌ ചെയ്ത ഉടനെ തന്നെ ശ്രീലക്ഷ്മി ഡോർ തുറന്നിറങ്ങി ധൃതിയിൽ അകത്തേക്ക് നടന്നു. വണ്ടി ഓഫ്‌ ചെയ്തതിനു ശേഷവും ദേവദത്തൻ ഇറങ്ങിയില്ല. ധൃതിയിൽ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അകത്തേക്ക് നടന്നു പോകുന്ന അമ്മയിലേക്ക് തന്റെ ശ്രദ്ധയർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഡോർ തുടന്നിറങ്ങിയ മിത്ര അച്ഛനിറങ്ങുന്നതും കാത്തൽപ്പ സമയം നിന്നു.... നിമിഷങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും അച്ഛനെ പുറത്ത് കാണാത്തതിനാൽ മിത്ര തല താഴ്ത്തി ഡ്രൈവിംഗ് സൈഡിലേക്കൊന്ന് നോട്ടമയച്ചു. സ്റ്റീറിങ് വീലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചിന്താനിമഗ്നനായ് ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ് മിത്ര കണ്ടത്... "അച്ഛാ"... ഒരമ്പരപ്പോടെ ദേവദത്തനെയും നോക്കി നിന്ന മിത്ര അയാളെ പതിയെ വിളിച്ചു.. മിത്രയുടെ വിളി കേട്ട ദേവദത്തനൊന്ന് തലയുയർത്തി അവളെയൊന്ന് നോക്കി... മിത്ര ഇറങ്ങുന്നില്ലേ എന്ന് ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "മീനൂട്ടി... മോള് നടന്നോ.. അച്ഛൻ വന്നോളാം"...വാത്സല്യം കലർന്നൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി.. മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മിത്രയൊരു അന്താളിപ്പോടെ ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കി. പിന്നേ അവൾ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടന്നു... അകത്തേക്ക് കടന്ന മിത്ര തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് ഒന്നൊളികണ്ണിട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ അഭിരാമി ബെഡിലിരുന്നു ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു. അഭിരാമിയെ കണ്ടപ്പോൾ മിത്രയുടെ മിഴികളിലൊരു തിളക്കം നിറഞ്ഞു. അവൾ വേഗം അഭിരാമിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... മുറിയിലേക്ക് വന്ന മിത്രയെ കണ്ട അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി. മിത്രയ്ക്ക് അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയാനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പ്രധാനമായും പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് വൈകീട്ട് അസ്ഥിത്തറയ്ക്കടുത്ത് നടന്നതും പിന്നീടതിന് ശേഷം നടന്ന സംഭവങ്ങളെ കുറിച്ചായിരുന്നു.... മിത്രയെല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മിഴികളിലൊരു തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു. അതിന്റെ പൊരുളറിയാതെ മിത്ര അമ്പരന്ന് നിന്നു... "ചേച്ചി... അമ്മയോട് ഒരുപാട് ദേഷ്യമുണ്ടായിട്ട് പോലും അച്ഛനമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാനുള്ളിൽ അറിയാതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോയി അവരെന്നുമിതു പോലെ പരസ്പരം ചേർന്ന് നടന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന്. എന്ത് പറയാനാ നമുക്ക് സ്വപ്നം കാണാനല്ലേ പറ്റൂ. അച്ഛനമ്മമാരുടെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓർമകളിൽ മാത്രം ആനന്ദമടയാനാ നമ്മുടെ വിധി"... മിത്രയൊരു വ്യസനത്തോടെ മൊഴിയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദമിടറിപ്പോയിരുന്നു.... എന്നാൽ അഭിരാമി പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ എല്ലാം കേട്ട് ഇരുന്നതേ ഉള്ളൂ... "ചേച്ചി... അച്ഛനങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എന്ത് കൊണ്ടാവും"...? എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല... മിത്ര തനിയ്ക്ക് തോന്നിയ സംശയം അഭിരാമിയോടുണർത്തിച്ചു... അഭിരാമി മിത്രയെ നോക്കിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... "മിത്തൂ.... ഇതിനുള്ള ഉത്തരം അച്ഛന്റെ കഥയിലുണ്ട്. നീയതൊരു വട്ടമെങ്കിലും വായിച്ചു നോക്ക്"... അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്രയ്‌ക്ക് മറുപടി നൽകി... മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകിയ അഭിരാമി ബെഡിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു തന്റെ ബാഗ് വച്ചിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് നീങ്ങി. ബാഗ് തുറന്ന് അവളൊരു പുസ്തകം പുറത്തെടുത്തു. എന്നിട്ടതുമായവൾ മിത്രയ്‌ക്കാടുത്തേക്ക് നീങ്ങി... മിത്രയുടെ അടുത്തെത്തിയ അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ആ പുസ്തകം മിത്രയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയതിനു ശേഷമാ പുസ്തകം വാങ്ങി. ആ പുസ്തകമവൾ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "ഇതിൽ നിനക്കുള്ള ഉത്തരവും നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ ജീവിതവും എല്ലാമുണ്ട്. ഒന്ന് വായിക്ക്"...പുസ്തകം കൈയിൽ വാങ്ങിയതിനു ശേഷം തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്ന മിത്രയോട് അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു... "സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരുടെ ജീവിതം പുസ്തകത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വരുന്ന ഗതികെട്ട മക്കൾ ഈ ലോകത്ത് നമ്മൾ മാത്രമേ കാണൂ.. അല്ലേ ചേച്ചി"...? മിത്ര പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ അലക്ഷ്യമായി മറിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "ഹ ഹ.. അത് നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് പക്ഷേ അച്ഛനമ്മമാരുടെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് ഇത്ര വിശദമായി അറിയുവാൻ ഭാഗ്യം കിട്ടിയ മക്കളും നമ്മൾ തന്നെയാകും'"...അഭിരാമിയുറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... മിത്ര മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അഭിരാമിയെ ഒന്ന് നോക്കിയതിനു ശേഷം പുസ്തകവുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു... അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്ര പോകുന്നതും നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു.... ================================== രാത്രി എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴാണ് എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ താനൊരു രണ്ട് മൂന്നാഴ്ചത്തേക്ക് തീർത്ഥാടനത്തിനു പോകുവാനൊരുങ്ങുന്ന കാര്യം വെളിപ്പെടുത്തിയത്. രാമേട്ടന്റെ തീരുമാനം എല്ലാവരെയും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു... രാമേട്ടൻ തന്റെ തീരുമാനമറിയിച്ചപ്പോൾ ഞെട്ടലോടെ തലയുയർത്തി അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് നോക്കിയ ദേവദത്തൻ കഴിക്കുന്നത് മുഴുമിക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു... അഭിരാമിയും മിത്രയും കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി രാമേട്ടനേയും മിഴിച്ചു നോക്കി നിന്നു... അപ്പോഴേക്കും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി എഴുന്നേറ്റ് ആരെയും നോക്കാതെ കൈ കഴുകുവാനായി നടന്നു... കൈ കഴുകി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ദേവദത്തന് പിന്നാലെ അൽപ്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം രാമേട്ടനും ആ മുറിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ.. കുഞ്ഞെന്താ ഭക്ഷണം മുഴുമിപ്പിക്കാതെ എഴുന്നേറ്റ് പോന്നത്"...? രാമേട്ടൻ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി... "രാമേട്ടാ... നല്ല സംതൃപ്തിയോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ പറ്റുന്ന വാർത്തയാണല്ലോ രാമേട്ടനവിടെ പറഞ്ഞത്"... ദേവദത്തൻ അതീവ വ്യസനത്തോടെ രാമേട്ടന് മറുപടി നൽകി... "കുഞ്ഞേ... ഞാനെല്ലാ മാസവുമിത് പോലെ പോകുന്നതല്ലേ. പിന്നെയിത്തവണ കുറച്ച് കൂടുതൽ ദിവസമെടുക്കും അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ. അതിന് കുഞ്ഞിത്ര മാത്രം വിഷമിക്കുവാൻ എന്താണുള്ളത്"..? രാമേട്ടൻ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "രാമേട്ടാ... അന്നൊക്കെ ലച്ചുവും മക്കളും തിരിച്ചു വരാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു രാമേട്ടൻ പോയിരുന്നതെന്ന് വയ്ക്കാം. എന്നാലിപ്പോൾ പോകേണ്ട ആവശ്യമെന്താണുള്ളത്"...? "എന്ത് കാര്യസാധ്യത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുവാനായിരുന്നോ രാമേട്ടൻ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത് അവരിന്ന് ഈ വീട്ടിൽ എത്തിയില്ലേ... പിന്നേ ഇപ്പോൾ പോകേണ്ട കാര്യമെന്താ"...? ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ പരിഭവം നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞു.. "കുഞ്ഞേ... ലച്ചുമോളും മക്കളും തിരിച്ചു വന്നാൽ എനിക്ക് വഴിപാട് ഉള്ളതാണ്. അതിനിയും വൈകിക്കുവാൻ വയ്യ. അല്ലെങ്കിലും ഇക്കാര്യത്തിൽ നമ്മൾ അമാന്തം കാണിക്കുവാനും പാടില്ല. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചെയ്യണം. പിന്നേ ഞാൻ നാട് വിടുകയൊന്നുമല്ലല്ലോ. തിരിച്ചു വരുമല്ലോ"...രാമേട്ടനൊരു വാത്സല്യം ചിരിയോടെ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "രാമേട്ടാ... എന്നാലും"... ദേവദത്തനെന്തോ പറയുവാനൊരുങ്ങി.. രാമേട്ടൻ പൊടുന്നനെ കൈ ഉയർത്തി വിലക്കി... "കുഞ്ഞേ... ലച്ചുമോൾ തിരിച്ചു വന്നു എന്നുള്ളത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ കുഞ്ഞിന്റെ പഴയ ലച്ചു മോൾ അല്ലല്ലോ ഇപ്പോൾ. അതിനൊരു മാറ്റം വേണമെന്ന് എനിയ്ക്ക് നിർബന്ധമുണ്ട്. എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞും ലച്ചുമോളും പഴയ പോലെ ആയി മാറുമെന്ന്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞിന് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ"...ദേവദത്തനെ നോക്കി മൊഴിയുമ്പോൾ രാമേട്ടൻ വാക്കുകളിൽ എന്തോ ഒരർത്ഥമൊളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു ദേവദത്തന്... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ... അത് കൊണ്ട് എനിയ്ക്ക് പോയെ തീരൂ. മക്കൾക്കൊരുപാട് വിഷമം കാണും ഞാൻ പോകുന്നതിൽ കുഞ്ഞ് വേണമവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ"...ദേവദത്തന്റെ ചുമലിൽ ഒന്ന് തട്ടിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രാമേട്ടൻ മൊഴിഞ്ഞു... തുടർന്ന് രാമേട്ടൻ മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നീങ്ങി. ദേവദത്തൻ രാമേട്ടന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്തെന്നറിയാതെ ആകുലതയോടെ രാമേട്ടൻ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു.. രാമേട്ടൻ മുറിയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവിടെ അദ്ദേഹത്തെ കാത്തെന്നവണ്ണം അഭിരാമിയും മിത്രയും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... രാമേട്ടനെ കണ്ടതും ഇരുവരും അദ്ദേഹത്തെ പൊതിഞ്ഞു. രാമേട്ടന്റെ ചുമലിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു ഇരുവരും... "എന്താ മക്കളെ.. രാമശ്ശൻ നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകുവല്ലല്ലോ. പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു വരില്ലേ ഞാൻ. എല്ലാ മാസവും ഞാൻ പോയികൊണ്ടിരുന്ന കാര്യം അനുമോൾക്ക് അറിയാവുന്നതല്ലേ. പിന്നെന്തിനാ ഈ സങ്കടം"....? ഇരുവരുടെയും ചുമലിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് രാമേട്ടൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "രാമശ്ശാ.... ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാനെന്റെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുവാൻ പോകുന്നത്. അന്ന് രാമശ്ശൻ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് പറയുമ്പോൾ എനിയ്ക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാര്യം തന്നെയാണ്. ചേച്ചി പോയിക്കഴിയുമ്പോൾ ഇവിടെ എനിക്കൊരാശ്വാസം രാമശ്ശനാ. അപ്പോൾ രാമശ്ശനിവിടെ ഇല്ലാത്തത് ഓർക്കുവാൻ പോലുമെനിയ്ക്ക് വയ്യ"... മിത്ര വിതുമ്പലോടെ രാമേട്ടന്റെ ചുമലിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്താതെ മൊഴിഞ്ഞു... "മീനൂട്ടി... അതിന് ശേഷം മോൾടെ നാളനുസരിച്ചുള്ള പിറന്നാൾ വരുന്നില്ലേ. അന്നത്തേക്ക് രാമശ്ശൻ തിരിച്ചു വരില്ലേ. പിന്നെന്തിനാ എന്റെ കുട്ടി സങ്കടപ്പെടുന്നത്"...? മിത്രയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ രാമേട്ടൻ മൊഴിഞ്ഞു... രാമേട്ടൻ പിന്നെയും പലതും പറഞ്ഞ് ഇരുവരെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... രാമേട്ടനെല്ലാം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു എന്നും അദ്ദേഹത്തെ ഇതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കുവാൻ സാധ്യമല്ലെന്നും അഭിരാമിയും മിത്രയും വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... അൽപനേരം അഭിരാമിയോടും മിത്രയോടും സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം രാമേട്ടൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു... ഈ സമയം പുറത്ത് നടക്കുന്നതൊന്നുമറിയാതെ തന്റെ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്‌മി വാതിൽ തുറന്നകത്തേക്ക് കയറിയ രാമേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ കട്ടിലിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു... അകത്തേക്ക് കയറിയ രാമേട്ടൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "ലച്ചു മോളെ".... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തെത്തിയ രാമേട്ടനവളെ വിളിച്ചു... രാമേട്ടനെന്താണ് പറയുവാൻ പോകുന്നതെന്ന ജിജ്ഞാസയിൽ അദ്ദേഹത്തെ മിഴികൾ തറപ്പിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു... തുടരും #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ