നമ്മളെ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു പോകുന്നവരെ നമുക്കും വേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ തലച്ചോറിന് ഒരു സെക്കന്റ് മതി. പക്ഷേ, അവിടെയാണ് ഈ മനസ്സ് എന്നൊരു സാധനം വില്ലനാകുന്നത്. ​ശരിയല്ലേ? ​അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ പടിയിറക്കി വിടുന്നത് സ്വന്തം ശ്വാസം പിടിച്ചു നിർത്തുന്നതുപോലെയാണ്. "ഇനി വേണ്ട" എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയുമ്പോഴും, ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവർ മടങ്ങി വരുമെന്നൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിരി കത്തുന്നുണ്ടാകും. നമ്മൾ അവരെ മറന്നു തുടങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴായിരിക്കും, എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് ഒരു പാട്ടായോ,അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പഴയ മെസ്സേജായോ അവർ വീണ്ടും കടന്നു വരുന്നത്. അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്, നമ്മൾ അവരെ മറക്കുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മറക്കാൻ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്. ​പോകുന്നവർക്ക് പോകാൻ എളുപ്പമാണ്. അവർക്ക് പുതിയൊരാകാശവും പുതിയൊരാളും ഉണ്ടാകാം. പക്ഷേ ബാക്കിയാകുന്നത് നമ്മളാണ്. ഇറങ്ങി വന്ന വാതിലിൽ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും പോയി മുട്ടുന്ന ആ നിസ്സഹായാവസ്ഥ... അതൊരുതരം തോൽവിയാണ്. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തോൽക്കുന്നതല്ല, സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് മുന്നിൽ ആയുധം വെച്ച് കീഴടങ്ങുന്ന തോൽവി. ​ഹൃദയത്തിന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ, "ഇനി പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട" എന്ന്. കാരണം, ചിലർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയാലും അവർ ബാക്കിവെച്ചു പോകുന്ന ശൂന്യതയ്ക്ക് അവരുടെ അത്രയും തന്നെ വലിപ്പമുണ്ടാകും. കൂടെ നിർത്താൻ വയ്യാത്തതും എന്നാൽ വിട്ടുകളയാൻ കഴിയാത്തതുമായ ഈ നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെയുള്ള നടത്തം എന്ന് അവസാനിക്കുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ