ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6al1PDw0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 142 രാവിലെ ഓഫീസിലേക്കിറങ്ങിയ അഭിരാമിയുടെ സ്‌കൂട്ടർ കോലഞ്ചേരി മൂവാറ്റുപുഴ റൂട്ടിലൂടെ മൂവാറ്റുപുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഓഫീസിൽ പോയൽപ്പനേരത്തെ വർക്കിന്‌ ശേഷമവൾ മനു ശ്രീനിവാസനോടും പഞ്ഞിക്കാരനോടും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. വ്യക്തിപരമായ കുറച്ച് ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു രണ്ട് ദിവസത്തെ ലീവും പറഞ്ഞു അവളിറങ്ങി മൂവാറ്റുപുഴയ്ക്ക് തിരിച്ചു... കുറച്ച് നേരത്തെ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ മൂവാറ്റുപുഴ ടൌൺ കടന്ന അഭിരാമി തന്റെ സ്കൂട്ടർ മുന്നോട്ട് പായിച്ചു. അവളുടെ സ്കൂട്ടർ തൊടുപുഴ റൂട്ടിലൂടെ അൽപ്പം നീങ്ങിയതിനു ശേഷം പ്രധാന വഴിയിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ചെറിയ വഴിയിലൂടെ നീങ്ങുവാനാരംഭിച്ചു... ആ ചെറിയ വഴിയിലൂടെ കുറച്ച് ദൂരം നീങ്ങിയ അഭിരാമിയുടെ സ്കൂട്ടർ വഴിയരികിലെ ഒരു ഇരുനില കെട്ടിടത്തിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിലായി നിന്നു.... സ്കൂട്ടർ ഓഫ്‌ ചെയ്ത് സ്റ്റാന്റിൽ ഇട്ട ശേഷം അഭിരാമിയാ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തിയ അവൾ പുറമെയുള്ള കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി... ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ബെൽ മുഴങ്ങിയ ശേഷം സിറ്റൗട്ടിലേക്കുള്ള പ്രധാന വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ ശ്രദ്ധയങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു... വാതിൽ തുറക്കുന്നതും കാത്ത് അഭിരാമി നിന്നു... നിമിഷങ്ങൾക്കകം വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. വാതിൽ തുറന്ന് മിത്രയുടെ അതേ പ്രായമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട അഭിരാമി അവളുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു.... "ആരാ"...പൊടുന്നനെ ആ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നും അഭിരാമിയോട് ചോദ്യമുയർന്നു.. "ഷഹബാസ് ഷെരീഫിന്റെ വീടല്ലേ ഇത്"...? തന്നോട് ചോദ്യമുയർത്തിയ പെൺകുട്ടിയോട് അഭിരാമിയൊരു മറുചോദ്യമുന്നയിച്ചു... "അതേ ഇതദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടാണ്..ആരാണെന്ന് ഇത് വരെ പറഞ്ഞില്ല"...? അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകിയ ആ പെൺകുട്ടിയൊരു സംശയത്തോടെ തിരക്കി.. "ഞാൻ അഭിരാമി... മിസ്റ്റർ ഷഹബാസിനെ ഒന്ന് വിളിക്കാമോ.. ഞാനദ്ദേഹത്തെ കാണുവാൻ വന്നതാണ്"... അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.... അഭിരാമിയെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷമാ പെൺകുട്ടി അവളോട് സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരിക്കുവാൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടകത്തേക്ക് നീങ്ങി... "ഉപ്പാ"... അകത്തേക്ക് കടന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം അഭിരാമിയുടെ കാതുകളിൽ എത്തി... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുണ്ടും ജുബ്ബയുമിട്ട് മുടിയിലും താടിയിലും നര വീണ മധ്യവയസ്സിനോട് അടുത്ത് പ്രായമുള്ളൊരാൾ അകത്ത് നിന്നും സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് വന്നു... ആ മനുഷ്യനെ കണ്ട അഭിരാമി ഒന്നെഴുന്നേറ്റ് അയാളെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... അഭിരാമിയ്ക്ക് തിരിച്ചുമൊരു പുഞ്ചിരി നൽകിയ അയാളവളോട് ഇരിക്കുവാൻ പറഞ്ഞു... തുടർന്ന് അയാൾ അഭിരാമി ഇരിയ്ക്കുന്നതിന്റെ എതിർവശത്തായി ഇരുന്നു.... "കുട്ടീ... ആരാണെന്ന് എനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല"...? ഷഹബാസ് അഭിരാമിയെ നോക്കിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ തിരക്കി... "അങ്കിൾ... എന്റെ പേര് അഭിരാമി".. തന്റെ പേര് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം അഭിരാമി ഷഹബാസിനോട് താൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന ചാനലിന്റെ പേരും മറ്റും വിവരിച്ചു... "ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നു... ഞാൻ കുട്ടിയെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ദേവദത്തനുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിൽ. പക്ഷേ കുട്ടിയുടെ ഇങ്ങോട്ടുള്ള വരവിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണെന്ന് മനസിലായില്ല"... പറയുമ്പോൾ അഭിരാമിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഷഹബാസിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു സംശയവും നിറഞ്ഞു... "അങ്കിൾ... ഞാനൊരു ഫീച്ചർ തയ്യാറാക്കുന്നുണ്ട്. എറണാകുളം ജില്ലയിൽ ഇന്നേ വരെ നടന്നിട്ടുള്ള റോഡ് അപകടങ്ങളെ കുറിച്ച്. പഴയ ചില റെക്കോർഡ്സ് ഒക്കെ കണ്ടപ്പോഴാണ് അങ്കിളും ഉൾപ്പെട്ട ഒരപകടത്തെ പറ്റി കണ്ടത്. അന്നത് വലിയ വാർത്തയുമായെന്ന് തോന്നുന്നു. ആ അപകടത്തിന്റെ സ്വഭാവവും മറ്റും കണ്ടപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് സംശയം തോന്നി. അന്നത്തെ വാർത്തയിൽ അങ്കിളിന്റെ പേരും കണ്ടു. അങ്ങനെ ഓഫീസിലെ ചിലരുടെ സഹായത്തോടെ ആർ ടി ഓഫീസിലും പോലീസ് റെക്കോർഡ്സിലും അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അങ്കിളിനെ കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും കിട്ടി. വിരോധമില്ലെങ്കിൽ ആ ദിവസം നടന്ന കാര്യങ്ങളൊന്ന് വിവരിക്കാമോ"... ചിലപ്പോൾ എന്റെ ഫീച്ചറിന് ഗുണകരമായേക്കും അത്... അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ ഷഹബാസിനോട് തന്റെ ആഗമനോദ്ദേശ്യവും എല്ലാം വിവരിച്ചു.... ഷഹബാസിന്റെ മുഖത്ത് അഭിരാമിയുടെ വിവരണത്തിൽ തൃപ്തി അണിഞ്ഞൊരു ഭാവം നിറഞ്ഞു... തുടർന്ന് ഒന്നാലോചിച്ചതിനു ശേഷം ഷഹബാസ് അന്നത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്തു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് വിവരിക്കുവാനാരംഭിച്ചു... ഷഹബാസിന്റെ വിവരണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ച അഭിരാമിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞു.... എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തൊരു ഞെട്ടൽ നിറഞ്ഞെങ്കിലും അവളത് സമർത്ഥമായി ഒളിപ്പിച്ചു... "അങ്കിൾ... ഞാനെന്നാൽ പൊയ്ക്കോട്ടേ..ഇത്രയും സമയം എനിക്ക് വേണ്ടി ചിലവഴിച്ചതിനു നന്ദിയുണ്ട്"...എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഷഹബാസിനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "നിൽക്കൂ... ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോകാം..എനിക്ക് കുട്ടിയുടെ സംസാരരീതി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു കേട്ടോ...യാതൊരു മുൻപരിചയവും ഇല്ലാത്തിരുന്നിട്ട് പോലും അങ്കിളെന്നു വിളിയ്ക്കുമ്പോൾ മുമ്പേ പരിചയമുള്ളത് പോലെ തോന്നിപ്പോകുന്നു"... ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ഷഹബാസ് അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അങ്കിൾ... എനിയ്ക്ക് അങ്കിളിനെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു അറിയാം"...അഭിരാമി ചെറു ചിരിയോടെ ഷഹബാസിനു മറുപടി നൽകി... "കുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടോ...എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല"...? അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ട ഷഹബാസൊരു സംശയത്തോടെ തിരക്കി... "അതേ അങ്കിൾ... ഞാൻ ദേവദത്തൻ നരസിംഹന്റെ മകളാണ്.. ദേവദത്തന്റെയും അഞ്ജനയുടെയും മകൾ"... അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... അഭിരാമിയുടെ മറുപടിയിൽ ഷഹബാസിന്റെ മുഖത്തൊരു ഞെട്ടൽ പ്രകടമായി... ================================== താൻ കഥയിൽ വായിച്ച രംഗമോർത്തു ഞെട്ടിത്തരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മിയപ്പോൾ. രവിയുടെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ സമനില തെറ്റിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ദിനങ്ങളിലൊന്നിൽ നടന്ന കഥയിലെ കഥാപാത്രമായ ചാരുദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അച്ഛനമ്മമാരോടുമൊത്തുള്ള സംഭാഷണ രംഗമായിരുന്നു അത്.... അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് ദേവദത്തനും തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിലപ്പോൾ... വീണ്ടും വീണ്ടുമാ സംഭാഷണശകലങ്ങളിലൂടെ യൊരു ഞെട്ടലോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മിഴികളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... രവിയുടെ ബന്ധുക്കൾ വന്നു പോയതിന് ശേഷമുള്ളൊരു ദിനത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന ദേവദത്തനെ ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയും സ്വീകരിച്ചുവെങ്കിലും ഇരുവരുടെയും മുഖത്ത് മകൾക്ക് വന്ന ദുര്യോഗം പകർന്ന മനോവിഷമങ്ങളുടെ ലാഞ്ഛനകൾ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എത്രയൊക്കെ മറച്ചു പിടിയ്ക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇരുവരുടെയും വാക്കുകളിൽ വിഷാദം പടർന്നു നിന്നിരുന്നു... എപ്പോഴും ഊർജ്വസ്വലരായി മാത്രം കാണപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ചന്ദ്രശേഖരന്റെയും സാവിത്രിയുടെയും മുഖഭാവങ്ങൾ ദേവദത്തനിൽ വേദനയുണർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... പലപ്പോഴും മൂവർക്കുമിടയിൽ മൗനം നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരുപാട് നേരം ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത അതിഥിയായെത്തിയ മൗനത്തിനു ഇടവേള നൽകിക്കൊണ്ട് ചന്ദ്രശേഖരൻ ദേവദത്തനോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.... "ദേവാ...ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ ഈയവസ്ഥയിൽ ഞങ്ങൾ തകരാതെയിരിക്കുന്നത് മോനൊരാൾ നൽകുന്ന ധൈര്യം കാരണമാണ്. എന്നാലും പലപ്പോഴും മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ തകർന്നു പോകുവാണ് മോനെ. ഒരേയൊരു മകൾ ഭ്രാന്തിയായി നിൽക്കുന്നത് സഹിക്കുന്നില്ല. ഞങ്ങളവളുടെ അച്ഛനമ്മമാരല്ലേ"... നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ശബ്ദമിടറിക്കൊണ്ട് ചന്ദ്രശേഖരൻ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... ചന്ദ്രശേഖരന്റെ സംഭാഷണം ശ്രവിച്ചപ്പോൾ മിഴികൾ നിറഞ്ഞ ദേവദത്തന്റെ നോട്ടം തന്റെ മുന്നിലൊരു കസേരയിലായി ഇരിക്കുന്ന ചന്ദ്രശേഖരനിലേക്കും അടുത്ത് നിന്ന സാവിത്രിയിലേക്കും നീണ്ടു... സാവിത്രി എങ്ങലടിയ്ക്കുന്നത് കൂടി കണ്ട ദേവദത്തന്റെ മനസ്സാകെ തകർന്നു പോയി... പൊടുന്നനെ ദേവദത്തൻ കസേരയിലിരിക്കുന്ന ചന്ദ്രശേഖരന്റെ കാലുകളിലേക്ക് വീണു... ദേവദത്തന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രവൃത്തിയിൽ ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയുമൊന്ന് പകച്ചു പോയി. ചന്ദ്രശേഖരൻ അന്താളിപ്പോടെ എഴുന്നേറ്റു... "ദേവാ... എന്താ മോനേയിത്"...? തന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വിതുമ്പുന്ന ദേവദത്തനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ചന്ദ്രശേഖരൻ അവനോട് ചോദിച്ചു... "അങ്കിൾ... അമ്മേ... ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും സ്വന്തം മകനെപ്പോലെയാണ് എന്നെ കണ്ടിട്ടുള്ളത്. ഇനിയുമെനിയ്ക്കാ സത്യം നിങ്ങളോട് പറയാതിരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. ലച്ചുവിന്റെ അവസ്ഥയും നിങ്ങളുടെ വേദനയും കാണുമ്പോൾ ഉള്ള് നീറുവാണെന്റെ"...വിതുമ്പലോടെ തന്റെ കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ചന്ദ്രശേഖരനെയും സാവിത്രിയേയും നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ പറയുന്നത് മനസിലാവാതെയൊരു പകപ്പോടെ ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയും പരസ്പരം നോക്കി... "മോനെ.. എന്താ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്"...? അത് വരെയൊന്നും മിണ്ടാതെ നിന്ന സാവിത്രിയുടെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നും ദേവദത്തനോടായി വാക്കുകൾ അടർന്നു വീണു.... "അങ്കിൾ... അമ്മാ... നിങ്ങളെനിയ്ക്ക് മാപ്പ് തരണം.... ലച്ചുവിന്റെ ഈയവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണക്കാരൻ ഞാനാണ്"....വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അപേക്ഷാരൂപേണ കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ഇരുവരോടുമായി മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടൊരു പകപ്പോടെ ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയും അവനെ തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു.... "രവിയുടെ മരണം അപകടമായായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള കൈകൾ എന്റെയായിരുന്നു. മദ്യലഹരിയിൽ എനിയ്ക്ക് പറ്റിയ ഒരു കൈപ്പിഴയാണ് അവന്റെ മരണത്തിലും കലാശിച്ചത്"... ദേവദത്തനത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി.. ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോയി... ദേവദത്തന്റെ നാവിൽ നിന്നും വന്നത് വിശ്വസിക്കുവാൻ കഴിയാതെ അവനെ നോക്കി നിന്നു ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയും... "ലച്ചുവിന്റെയീ അവസ്ഥയ്ക്കും നിങ്ങളിരുവരുടെയും ഈ അടങ്ങാത്ത ദുഃഖത്തിനും കാരണക്കാരൻ ഞാനാണ്. മദ്യലഹരിയിൽ എനിയ്ക്ക് പറ്റിയൊരു കൈപ്പിഴവ്... മാപ്പർഹിക്കാത്ത തെറ്റാണ് ഞാൻ ചെയ്തതെന്നറിയാം. അങ്കിളും അമ്മയും എന്ത് ശിക്ഷ തന്നാലും ഞാനത് സ്വീകരിച്ചു കൊളളാം. ഒന്നും മനപ്പൂർവമായിരുന്നില്ല".... ദേവദത്തനൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... ഒരു ഞെട്ടലോടെ എല്ലാം ശ്രവിച്ചു കൊണ്ട് നിന്ന ചന്ദ്രശേഖരനും സാവിത്രിയുമൊരു തളർച്ചയോടെ നിന്നു പോയി... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ