​അധ്യായം 1: അശാന്തിയുടെ വേരുകൾ ​കിഴക്കേലെ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്‌ ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അകത്ത് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ തറയിലിട്ടു തല്ലുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. മീനാക്ഷി അടുക്കളയുടെ മൂലയിൽ വിറച്ചുനിന്നു. അവളുടെ ഏട്ടത്തി സുനിതയും അമ്മായിയമ്മ ഭാരതിയമ്മയും തമ്മിലുള്ള പോര് മുറുകുകയാണ്. ​"ഈ വീട്ടിൽ എനിക്കൊരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്ന് നീ അങ്ങ് ഉറപ്പിച്ചോ സുനിതേ! എന്റെ മകൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പണം അനുഭവിക്കാൻ നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ഞാൻ സൗകര്യം ചെയ്തു തരണമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്?" ഭാരതിയമ്മയുടെ ശബ്ദം തറവാടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​സുനിത ഒട്ടും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. "അമ്മേ, ആ പണം മാധവേട്ടന്റേത് മാത്രമാണ്. ഈ വീട്ടിലെ ചിലവിനും നിങ്ങളുടെ മകളുടെ കല്യാണത്തിനും വേണ്ടി മാത്രം മാറ്റിവെക്കാനുള്ളതല്ല അത്. എനിക്കും എന്റെ കുട്ടികൾക്കും അതിൽ അവകാശമുണ്ട്." ​ഈ കലഹത്തിന് ഇടയിലാണ് മീനാക്ഷി. അവൾ പാവം പെങ്ങൾ! അവളുടെ കല്യാണത്തെച്ചൊല്ലിയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ തർക്കം. മാധവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വരൂപിച്ച തുക സുനിതയ്ക്ക് അവളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണം, ഭാരതിയമ്മയ്ക്ക് അത് മീനാക്ഷിയുടെ വിവാഹത്തിന് വേണം. സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മീനാക്ഷിയെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്ന ഭാരതിയമ്മയുടെ വാശിയാണ് അതിന് പിന്നിൽ. ​പുറത്ത് സൈക്കിൾ ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. മാധവൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായി. ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള നിശബ്ദത! ​മാധവൻ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു. മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച. സുനിത ഉടൻ തന്നെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. "മാധവേട്ടാ, ഇതൊന്ന് പറഞ്ഞു തീർക്കണം. മീനാക്ഷിയുടെ കാര്യം നോക്കാൻ ഇവിടെ ഇനിയും എനിക്ക് വയ്യ. അമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകൾ കേട്ട് ഈ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ പറ്റില്ല." ​മാധവൻ മീനാക്ഷിയെ നോക്കി. അവൾ കണ്ണീർ തുടച്ചു തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. സ്വന്തം സഹോദരന്റെ കണ്ണുകളിൽ പോലും തനിക്കൊരു ഭാരമാണെന്ന ഭാവം അവൾ കണ്ടു. ​ഭാരതിയമ്മ അപ്പോഴേക്കും അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി. "മാധവാ... നീ കണ്ടോ നിന്റെ പെണ്ണിന്റെ അഹങ്കാരം. നിന്റെ പെങ്ങളെ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കി വിടണമെന്നാണ് ഇവൾ പറയുന്നത്. ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അത് നടക്കില്ല!" #📙 നോവൽ