#🙏जय सद्गुरु स्टेटस या ओवीत भजन-साधनेचं आणि सातत्यपूर्ण अभ्यासाचं अत्यंत खोल तत्त्व सांगितलं आहे. “भजन साधन अभ्यास येणे पाविजे” याचा अर्थ असा की केवळ भजन करणं पुरेसं नाही, तर ते मनापासून, श्रद्धेने आणि नियमित अभ्यासाने करायला हवं. भजन ही केवळ तोंडी क्रिया नसून ती अंतःकरण शुद्ध करणारी साधना आहे. नामस्मरण, जप, ध्यान आणि सद्गुरूंच्या उपदेशांचा अभ्यास—या सगळ्यांचा एकत्रित परिणाम म्हणजे आत्मिक उन्नती. “परलोकास” हा शब्द केवळ मृत्यूनंतरचा काळ सूचित करत नाही, तर या जन्मातच आत्म्याची पुढची अवस्था, शांतता आणि मुक्ती यांकडे नेणारा मार्ग दाखवतो. भजन-साधना केल्याने मनातील विकार कमी होतात, अहंकार गळून पडतो आणि सत्याची ओळख होते. त्यामुळे दास म्हणतो की या मार्गावर ठाम विश्वास ठेवला पाहिजे. “दास म्हणे हा विश्वास धरिला पाहिजे” याचा गाभा असा की साधनेत अडथळे येतील, शंका निर्माण होतील; पण तरीही विश्वास ढळू देऊ नये. कारण श्रद्धा आणि सातत्याशिवाय साधनेचं फळ मिळत नाही. भजन-साधना ही दीर्घकालीन प्रक्रिया आहे; तिचं फळ लगेच दिसेलच असं नाही. पण ज्याने विश्वास धरला, त्याचं जीवन शुद्ध होतं, आणि त्याला आत्मिक समाधान व शांती प्राप्त होते.