ദേവോദയം🧡💛 Part-40 "ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല... സംഭവിച്ചാലോ ഒരുപക്ഷെ... എന്റെ സമനില തന്നെ തെറ്റി പോകും.... ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ കൈ പിടിയിൽ അല്ലടാ.. അത് കൈ വിട്ട് പോയി... എന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന് എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരാളിൽ അടിമ പെട്ടു പോയി...." "ഏഹ്... ആരിൽ??" "അത്... പല്ലവി...." അല്പം മടിയോടെ ആണവൻ ആ പേര് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവന്റെ കവിളിൽ ദേവിന്റെ കൈ ശക്തിയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.... അത് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം തേജസ്‌ ഞെട്ടലോടെ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു അവനെ നോക്കി പോയത്.. "എടാ... ഞാൻ..." തേജസ്‌ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും ദേവ് കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു... "എടാ.. അവൾ നമ്മുടെ കൂടെ അനിയത്തി അല്ലെ?രുദ്രയുടെ മാത്രം അല്ലല്ലോ... അങ്ങനെ അല്ലെ അവളെ ഇത്ര നാളും നമ്മൾ കണ്ടത്.... പിന്നെ നിനക്ക് ഇത് എങ്ങനെ തോന്നി??" ഞെട്ടലും ഗൗരവവും വിഷമവും ഇടകലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചു.. "ഞാൻ.. ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെയാടാ... വിചാരിച്ചത്... പക്ഷെ... ഇപ്പൊ പറ്റുന്നില്ല.. മനസ്സ് പൂർണമായും അവളിൽ അടിമ പെട്ടു പോകുന്നു.. എനിക്ക്... എനിക്ക് ഇനിയും അവളെ.. അവളെ അങ്ങനെ അനിയത്തി ആയി കാണാൻ പറ്റില്ല... അത് ഞാൻ എന്റെ..എന്റെ...മനസാക്ഷിയോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റാ....." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോഴേക്കും തേജസിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. അത് കണ്ടതും ദേവ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ പോയിരുന്നു... തേജസ്‌ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തു തന്നെ നിന്ന് ദേവിനെ നോക്കി.... "നിനക്ക്... നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ പല്ലവി ഇതിന് സമ്മതിക്കുമെന്ന്...?? രുദ്ര സമ്മതിക്കുമെന്ന്??" ദേവിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് തേജസിനു മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു... "എടാ.. അവൾക്ക് നമ്മളും രുദ്രയെ പോലെയാ.. അവളുടെ സ്വന്തം ചേട്ടന്മാർ ആയിട്ട അവൾ നമ്മളെ കാണുന്നെ.... അപ്പോൾ അവളെങ്ങനെ നിന്റെ സ്നേഹം അംഗീകരിക്കും? അവൾ അംഗീകരിച്ചാലും രുദ്ര സമ്മതിക്കുമോ??" "എടാ.. എനിക്ക്... എനിക്കറിയില്ല...." അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു പോയി.... കാരണം അവനും ചിന്തിക്കാതെ പോയ പലതും എണ്ണി എണ്ണി ദേവ് അവനോടു ഇപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... ദേവ് എണീറ്റു നിലത്തു അവന്റെ അടുത്തായി പോയിരുന്നു... തോളിൽ കൈ വെച്ചു... തേജസിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവനും വിഷമം തോന്നിയിരുന്നു... "എടാ... ഈ പ്രണയം തോന്നുന്നത് ഒന്നും നിന്റെ തെറ്റല്ല... അത് ആർക്ക് ആരോട് വേണമെങ്കിലും തോന്നാവുന്ന ഒന്നാ...അത് തോന്നാനും കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്നത്ര നിമിഷം മതി...പക്ഷെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചു നിർത്താനുള്ള കടിഞ്ഞാൺ... അത് നിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടാവണം...." അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് തേജസിനെ ഒന്ന് നോക്കി... "ഞാൻ നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് കൂട്ട് നിൽക്കുമെന്ന് നീ കരുതരുത്.. നീ അവളോട് പറയ്.. നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത്... വേറെ ആർക്ക് നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും അവൾക്കും രുദ്രയ്ക്കും കഴിയും... അവർ രണ്ടാളും അംഗീകരിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷത്തോടെ സ്നേഹിക്കാം.. എനിക്കും അതിന് സന്തോഷമേ ഉള്ളു.. പക്ഷെ അവർ എതിർത്താൽ...അത് നിന്നെ തളർത്തിയാൽ എനിക്ക് നിന്നെ താങ്ങി പിടിക്കാനെ പറ്റു...." ദേവ് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും തേജസ്‌ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവിനെ കെട്ടിപിടിച്ചു.. ദേവ് പതിയെ തോളിൽ തട്ടി കൊടുത്തു... "ഞാൻ.. ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ... അവർ സമ്മതിക്കുമോ?" "സമ്മതിക്കാനും സമ്മതിക്കാതെ ഇരിക്കാനും സാധ്യത ഉണ്ട്... പക്ഷെ നീ എന്തിനും തയാറായി വേണം പ്രണയം തുറന്നു പറയാൻ പോകേണ്ടത്... നൊ എന്നാണെങ്കിൽ അത് അവിടെ വിട്ടിട്ട് പഴയ തേജസ്‌ ആവാനും നീ തയാറാവണം...." "എടാ.. എനിക്ക്... എനിക്ക് അവൾ വേണമെടാ.. എന്റെ കൂടെ...അറിഞ്ഞോണ്ട് തോന്നിയത് അല്ലെങ്കിലും ഏതോ ഒരു മോമെന്റിൽ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയി.... ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ര ആഴത്തിൽ... പ്രണയിച്ചു പോയി...."😭 "അതിനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും തെറ്റ് പറയില്ല.. പക്ഷെ അവൾ ഇപ്പോൾ 10 ത്തില പഠിക്കുന്നെ... നീ അവളോട് ഇപ്പോൾ ഇതിനെ പറ്റി പറയരുത്... കുറെ കൂടി കഴിയട്ടെ... രുദ്രയോട് പറഞ്ഞാൽ അവൻ എങ്ങനെ റിയാക്റ്റ് ചെയ്യുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല... അതുകൊണ്ട്... അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഈ കാര്യം നമ്മൾ രണ്ട് പേരിൽ ആയി ഒതുങ്ങി നിൽക്കണം... വേറെ ആരും അറിയരുത്...." ദേവ് പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൻ തലയാട്ടി.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ദേവ് എണീറ്റു ഫ്രഷ് ആയി വന്നിട്ട് ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന തേജസിന്റെ അടുത്തിരുന്നു... അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു... അവനിന്നലെ രാത്രി കരഞ്ഞതിന്റ അടയാളമായി മുഖവും കണ്ണുമൊക്കെ ചുമന്നു ഇരിപ്പുണ്ട്... "ഡാ.. തേജു... എണീറ്റു...." ദേവ് തട്ടി വിളിച്ചതും അവൻ പതിയെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറന്നു.. "വാ.. ക്ലാസ്സിന് പോകണ്ടേ..? എണീക്ക്...." "നീ പൊയ്ക്കോ... ഇന്ന് ഞാൻ ഇല്ല..." "അതെന്താ??" "ഇന്നലെ നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് ഞാൻ ഇന്ന് അവരെ രണ്ടാളെയും എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യാനാ? എനിക്ക്.. എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുവാടാ.. അനിയത്തിയെ പോലെ കാണേണ്ട ഒരുത്തിയെ.. ഞാൻ...." "എടാ.. അതൊരിക്കലും നിന്റെ തെറ്റല്ല.. നിനക്ക് സ്വയം വെറുപ്പ് തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ല.. അതിലൊരും അർത്ഥവുമില്ല... എന്ത്‌ വന്നാലും നേരിടാനുള്ള മനസ്സ്.. ധൈര്യം... അത്രമാത്രം നിനക്ക് ഉണ്ടായാൽ മതി....നീ പോയി റെഡി ആവു..." "എടാ ഞാനില്ല..." "നീയുണ്ട്... പോ.. ചെല്ല്...." "എടാ..." "ഞാൻ ഇത് ഈ വീട്ടിലുള്ള ആൾക്കാരെയും വല്യമ്മയെയും വല്യച്ഛനെയും അറിയിക്കട്ടെ??" "എടാ... വേണ്ട...." ചാടി എണീറ്റ് കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു... "എന്ന പോയി റെഡി ആവു...." തേജസ്‌ അനുസരണയോടെ ബെഡിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വാഷ്റൂമിലേക്ക് പോയി.. 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 രണ്ടാളും റെഡി ആയി സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി താഴെ എത്തിയതും കണ്ടത് കോളേജിൽ പോകാൻ റെഡി ആയി ഇരിക്കുന്ന ദത്തനെയും സ്കൂളിൽ പോകാൻ റെഡി ആയി ഇരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെയും ആണ്... രണ്ടാളും ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കുകയാണ്... അച്ഛൻ ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ട്... അമ്മ അവന്മാർക്ക് ഫുഡ്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്ലേറ്റിലേക്ക് ഇട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവും തേജസും വന്നിരുന്നതും അവർക്കും അമ്മ ഫുഡ്‌ കൊടുത്തു... കഴിപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ബാഗും തൂക്കി രണ്ടാളും ഇറങ്ങി... കൂടെ ദക്ഷും ഉണ്ട്...സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി തന്നെയാണ് തേജസിന്റെ വീട്... അവിടെ കയറി അവന്റെ ബാഗും ബുക്‌സും എടുത്തുകൊണ്ടു അവർ മുന്നോട്ട് പോയി... സ്കൂളിലേക്ക് തിരിയുന്ന ഒരു റോഡ് ആയതും അവർ കണ്ടു കുറച്ചു മാറി അവരെ വെയിറ്റ് ചെയ്തു നിൽക്കുന്ന രുദ്രയെ... പിന്നെ നാലാളും കൂടി ഒരുമിച്ചു പോയി... ദക്ഷിനു തേജസിനെയും ദേവിനെയും പോലെ തന്നെ രുദ്രയെയും ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്.. അവനെപ്പോഴും ചോക്ലേറ്റ് ഒക്കെ വാങ്ങി കൊടുക്കും ദക്ഷിനു... ക്ലാസ്സിന് ചെന്നിരുന്നു എങ്കിലും തേജസിന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാണ്.... ദേവിന് അത് മനസ്സിലായി.... രുദ്ര അത് മനസ്സിലാക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ദേവ് നന്നായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്... അന്നത്തെ ദിവസവും അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയങ്ങ് പോയി.... തേജസ്‌ നല്ല ശോകം ആയിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ ബാക്കി എല്ലാം എന്നത്തേയും പോലെ തന്നെ.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 അടുത്ത ദിവസവും സാധാരണ പോലെ പോയി... തേജസ്‌ പല്ലവിയെ കാണാൻ ശ്രെമിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം... രുദ്ര വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടും അവനത് മനഃപൂർവം ഒഴിവാക്കി... ദേവും നിർബന്ധിക്കാൻ പോയില്ല.... അങ്ങനെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഇന്നാണ് പല്ലവി തിരികെ ക്ലാസ്സിന് വന്നു തുടങ്ങുന്നത്... അവളും നല്ല സന്തോഷത്തിൽ ആണ്... തേജസിനും മനസ്സിൽ സന്തോഷം ആണെങ്കിലും അവനത് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല... ദേവ് തേജസിനോട് അവളെ പറ്റി വലുതായി അങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല... അത് അവന്റെ മനസ്സിനെ വിഷമിപ്പിക്കുമെന്ന് അവനറിയാം... രുദ്രയ്ക്കും അവന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ തോന്നിയെങ്കിലും അവനൊന്നും ചോദിച്ചില്ല... തോന്നലാവാം എന്ന് കരുതി.... ദേവും തേജസും ദക്ഷും രാവിലെ സ്ഥിരം എത്താറുള്ള സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോഴേ കണ്ടു രുദ്രയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന പല്ലവിയെ.. പിന്നെ അഞ്ചാളും കൂടി ഒരുമിച്ചു സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു.... തേജസിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് പല്ലവിയിൽ പാളി വീണു കൊണ്ടിരുന്നു എങ്കിലും അവളത് അറിഞ്ഞില്ല... പക്ഷെ അവൻ നോക്കുന്നത് ദേവ് കാണുന്നുണ്ട്.. അത് കൂടുതൽ തേജസിനെ അപകടത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് ദേവിന് മനസ്സിലായി.. അവളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ഒഴിവാക്കൽ ഉണ്ടായാൽ അതവനെ തകർത്തിയേക്കും എന്നവന് തോന്നി.... തുടരും... 🌜❤️🌛 ഇത്രേം ലേറ്റ് ആയത് മനഃപൂർവം അല്ല... എക്സാം ഒക്കെയാണ്... പറ്റുന്ന പോലെ ലാഗ് ആവാതെ ഇടാം... ❤️ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയണേ.. ❤️🙂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്