ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6DMnBjM?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 50) WARNING! HEAVY VIOLENCE AHEAD! READER DISCRETION ADVISED! സോളമൻ സാവധാനം തിരിഞ്ഞ് രാജുവിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു. അയാളുടെ മുഖത്ത് വികൃതമായൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. “കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച മൊലകുടി മാറിയ [BLEEP] നൊക്കെ ഇപ്പ സോളമന്റെ മെക്കട്ട് കേറാറായി. ല്ലേടാ ?” വാൾ ഒന്നുയർത്തി വീശിക്കൊണ്ട് സോളമനെ സമീപിച്ച രാജു ഒന്നു നിന്നു. “മുത്തേ... ഒരു കാര്യം നീയോർത്തോട്ടാ. വെട്ടിയിട്ടട്ട് പൂവാന്ന് വിചാരിക്കരുത് നീ. വെട്ടിയാ, കൊന്നേക്കണം!” സോളമൻ മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തു. “ഒരു തരി ജീവൻ ബാക്കി വെച്ചാ...” രാജു വാൾ ഓങ്ങിപ്പിടിച്ച് സോളമന്റെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ കൈകൾ ചെറുതായൊന്നു വിറപൂണ്ടു. അതു കണ്ടതും,റോബി ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് ശബ്ദമില്ലാതെ ചിരിച്ചു. “എന്തടാ %^&രേ നീ ചിരിക്കണേ ?” രാജു അയാൾക്കു നേരേ തിരിഞ്ഞു. “നിന്നെക്കൊണ്ട് കൂട്ടിയാ കൂടില്ല മോനേ!” റോബി സഹതാപം ഭാവിച്ച് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി തല വെട്ടിച്ചു. “ചോര കണ്ട് അറപ്പു മാറി നിക്കണോരടെ അടുത്തു ചെന്ന് അധികം പ്രസംഗിക്കാൻ നിക്കരുത്. ഒരു സെക്കൻഡ് ഒന്നാലോചിച്ചുപോയാൽ പിന്നെ നിന്റെ കൈ പൊങ്ങൂല്ല രാജൂ...“ ഒരൊറ്റച്ചവിട്ട്! ഇരുന്നിരുന്ന കസേരയടക്കം റോബി തെറിച്ചുപോയി ഭിത്തിയിലിടിച്ചു താഴെ വീണു. അടുത്ത നിമിഷം ഷർട്ട് വലിച്ചുപൊക്കി, പാന്റിന്റെ ഉള്ളിലെ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈ താഴ്ത്തിയ രാജു ഒരു ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബാഗ് വലിച്ചു പുറത്തേക്കെടുത്തു. ഊതിക്കൊണ്ട് അതിന്റെ വായ് തുറന്ന അവൻ ഉള്ളിൽ നിന്നും, സമചതുരാകൃതിയിലുള്ള ഒരു ചെറിയ കടലാസ്സുകഷണം പുറത്തെടുത്തു കൊണ്ട് കണ്ണുകളുയർത്തി സോളമനെ ഒന്നു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ദെന്തുട്ടാന്ന് മൻസ്ലായോ സോളമേട്ടന്?” വികൃതമായൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്. രുചിയുള്ള എന്തോ ഒന്ന് കണ്ടതുപോലെ, അവന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ കോണിൽ നിന്നും ഉമിനീരൊലിച്ചിറങ്ങി. ആ വസ്തു എന്താണെന്നു മനസ്സിലായതും, സോളമൻ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രാജുവിന് തന്നെ വെട്ടാനുള്ള ധൈര്യം കാണില്ല. പക്ഷേ... അവന്റെ കൈയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ രാസവസ്തു ഒരുപക്ഷേ അവനെ അതിന് പ്രാപ്തനാക്കിയേക്കാം. അപ്പോഴേക്കും, ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ നാവ് പുറത്തേക്ക് നീട്ടിയ യുവാവ്, ആ ‘സ്റ്റാമ്പ്’ തന്റെ നാവിലേക്ക് പതിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. എൽ എസ് ഡി എന്ന മാരകമായ മയക്കുമരുന്ന്, അവന്റെ വായിലെ മൃദുകോശങ്ങളിലൂടെ, രക്തക്കുഴലുകളിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാരംഭിച്ചത് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ്. അവന്റെ ശരീരമാസകലം ഒന്നു വിറപൂണ്ടു. അസഹ്യമായ പുളിയുള്ള എന്തോ പദാർത്ഥം വായിലിട്ടതുപോലെ അവൻ മുഖമാകെ ചുളിച്ച് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെയടച്ച് നിലത്തേക്കു കുനിഞ്ഞിരുന്നു. കൈയ്യിലിരുന്ന വാൾ, മുൻപിലെ തറയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു അവൻ. തമ്പി സോളമന്റെ തോളിൽ തൊട്ടു. “സോളമേട്ടാ!! വിട്ടോ. ഇനി നിന്നാ പ്രശ്നാ...” കാതിൽ ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയതും സോളമൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് തമ്പിയെ ഒന്നു നോക്കി. “കൊല്ലട്ടഡാ അവൻ! അതല്ലാർന്നോ, നിന്റെയൊക്കെ പ്ലാൻ ? വെട്ടീം കുത്തീം ഒണ്ടാക്കിയ തടിയല്ലേ ? ഇങ്ങനെ തന്നെയങ്ങ് തീരട്ടഡാ!” അടുത്ത നിമിഷം ആ വാളിന്റെ ഒരു സീല്ക്കാര സ്വരം കേട്ടു. രാജു എഴുന്നേറ്റു നിന്നു കഴിഞ്ഞു. വന്യമായ ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ സ്വന്തം നാക്കിന്റെ ഒരു വശം കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച് ചീറ്റിയൊഴുകിയ രക്തം കുടിച്ചിറക്കി. അതോടെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു വന്നു. ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഇരട്ടിച്ചു. മുൻപോട്ടു കുതിച്ച് പറന്നുയരാനാണവന്റെ ഭാവമെന്നു തോന്നുമായിരുന്നു നിൽപ്പു കണ്ടാൽ. “സോളമാ... %^&രേ!!! ചാവണ്ടെഡാ നിനക്ക് ?” ഉറക്കെ അലറിക്കൊണ്ട് അവൻ മുൻപോട്ടൊരു ചുവടു വെച്ചതും വാതിലിൽ അതിശക്തമായൊരു മുട്ടു കേട്ടതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. രാജു നിശ്ചലനായി. എവിടെനിന്നാണാ ശബ്ദം വരുന്നതെന്നയാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. നാലു ദിശയിലേക്കും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് കാതോർത്ത അവന്റെ ചേഷ്ടകളിലെല്ലാം ഭ്രാന്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടമായിരുന്നു. “ആരഡാ അത് ?” ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു കൊണ്ട് രാജുവിന്റെ ‘ശിഷ്യൻ’മാരിലൊരാൾ എഴുന്നേറ്റു . എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ വാതിലിലേക്കായി. വിളിച്ചു ചോദിച്ചവൻ, എഴുന്നേറ്റ് അരയിൽ നിന്നും ഒരു കത്തി വലിച്ചൂരിക്കൊണ്ട് വാതിൽക്കലേക്കു നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ആ മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിന്നും ഒരു ചിരി മുഴങ്ങി. എല്ലാവരും ഞെട്ടി അങ്ങോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ, റോബി, ഭിത്തിയിൽപ്പിടിച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. എന്തോ ഓർത്ത് കുലുങ്ങിച്ചിരിക്കുകയാണയാൾ. അമ്പരപ്പോടെ അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ച രാജുവിനും ചിരി വന്നു. പക്ഷേ എന്തിനാണ് താൻ ചിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സമചിത്തതയുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നു മാത്രം. അടുത്ത നിമിഷം! വാതിൽ തുറന്ന പയ്യൻ പുറകോട്ട് തെറിച്ച് പറന്നു പോകുന്നതു കണ്ടു! ഒപ്പം, പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ആജാനുബാഹുവായ ഒരു മനുഷ്യരൂപം അകത്തേക്ക് കയറി വന്നത് ഒരു നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടായിരുന്നു! അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ, ‘ശിഷ്യൻ’മാരെല്ലാവരും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഇരുട്ടിൽ അനേകം മൂർച്ചകൾ തിളങ്ങാൻ ആരംഭിച്ചത് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ്. പുറകിൽ നിന്ന ഒരുത്തൻ തനിക്കു മുൻപിൽ നിന്ന രണ്ടുപേരെ തള്ളി വിടുന്നതു കണ്ടു. ഉറക്കെ, കൊലവിളി മുഴക്കിക്കൊണ്ട് പാഞ്ഞടുത്ത ആ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാരെയും അനായാസമായി തന്റെ വലതു കാലുയർത്തി അടിച്ചു വീഴിച്ചു ആ മനുഷ്യൻ. അതിലൊരുവൻ കറങ്ങി നിലത്തേക്കു വീഴുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ, അവനെ കാലുകൊണ്ട് തട്ടിയുയർത്തി, തലമുടിക്കുത്തിനു പിടിച്ച് തനിക്ക് തടയായി നിർത്തിക്കൊണ്ടാണ് അയാൾ മറ്റുള്ളവർക്കു നേരേ തിരിഞ്ഞത്. “ഇറ്റ്സ് എ വെരി സ്മോൾ റൂം! ഐ വിൽ ഹാവ് ദ അഡ്വാന്റേജ്! (ഇതൊരു വളരെ ചെറിയ മുറിയാണ്. എനിക്കായിരിക്കും അതുകൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനം!) ” ഉറക്കെ ഗർജ്ജിച്ചു അയാൾ! അടുത്ത നിമിഷം, യാതൊരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ തന്റെ കൈയ്യിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന ആ പയ്യന്റെ തല ഇടത്തേക്കൊന്നു വെട്ടിച്ചതിനു ശേഷം അയാൾ താഴേക്കിട്ടു. ബാക്കി വരുന്ന പത്തോളം യുവാക്കൾ സ്തബ്ധരായി നിന്നുപോയി. പക്ഷേ, എൽ എസ് ഡി ലഹരിയിലായിരുന്ന രാജുവിന് തനിക്കു മുൻപിലുള്ള അപകടത്തിന്റെ വ്യാപ്തി തിരിച്ചറിയാനായില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അയാൾ ഉറക്കെ അലറി, വാൾ ഉയർത്തിച്ചുഴറ്റിക്കൊണ്ട് ആഗതനു നേരേ കുതിച്ചു. പക്ഷേ നിർഭാഗ്യവശാൽ, ആ മനുഷ്യന്റെ പത്തടി അകലത്തിൽപ്പോലുംഎത്താനായില്ല അവന്. ആഗതന്റെ, അസ്വഭാവികമാം വിധം നീളമുള്ള വലതു കാൽ വായുവിൽ ഒരു പൂർണ്ണ വൃത്തം രചിച്ചത് മിന്നൽ വേഗത്തിലായിരുന്നു. പടക്കം പൊട്ടുന്നതുപോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. ശരീരം നിലത്തു മുട്ടുന്നതിനുമുൻപേ തന്നെ ബോധരഹിതനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു രാജു. ഉയർന്നുപൊങ്ങിപ്പോയ വാൾ, ആ അതികായൻ വായുവിൽ വെച്ചു തന്നെ കൈക്കലാക്കി. അതോടെ, മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ബാക്കി സകലരും, രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വെപ്രാളമാരംഭിച്ചു. പക്ഷേ വാതിൽക്കലേക്കുള്ള വഴിയടഞ്ഞു നിന്ന ആ ആഫ്രിക്കൻ സ്വദേശിയെ കടന്ന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു! ആറരയടിയിലേറെ ഉയരമുള്ള ഒരു കരിങ്കൽ പ്രതിമ പോലെ നിലയുറപ്പിച്ച ആ മനുഷ്യനൊടെതിരിടാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരൊറ്റയൊരുത്തൻ പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല അക്കൂട്ടത്തിൽ! “ഒബോറോ!” ഉറക്കെ ഒരു വിളി കേട്ടു! ഭിത്തിയിൽ ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് ഇടതു കൈയ്യുയർത്തിക്കാണിച്ചു റോബി. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ആ മുറിയാകെ ഒന്നു നോക്കിയതിനുശേഷം, വിൻസന്റ് നടന്നു ചെന്ന് റോബിയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “വെയർ ദ ഫക്ക് വേർ യൂ മാൻ ?(എവിടെപ്പോയി കിടക്കുകയായിരുന്നു നീ ഇതുവരെ ?)” തന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടതിലുള്ള സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, റോബിയുടെ ആദ്യ ചോദ്യം അതായിരുന്നു. വിൻസന്റ് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാളുടെ നോട്ടം റോബിയുടെ വലതുകയ്യിലേക്കായിരുന്നു. “ഹൂ ഡിഡ് ദിസ് ? (ആരാ ഇത് ചെയ്തത് ?)” രക്തം മരവിച്ചു പോകുന്നത്ര ശാന്തമായിരുന്നു അയാളുടെ സ്വരം. മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല റോബി. പകരം, കൈകൾ രണ്ടും മുകളിലേക്കുയർത്തി ഒന്നു സ്ട്രെച്ച് ചെയ്തതിനുശേഷം, വിൻസന്റിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും അവൻ ആ വാൾ പിടിച്ചു വാങ്ങി. “ഐ വിൽ ഡൂ ഇറ്റ്! (ഞാൻ ചെയ്യാം)” വിൻസന്റ് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ റോബി ഒന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല… ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല… ഇടതു കൈയ്യിൽ അലസമായിപ്പിടിച്ച ആ വാൾ, നിലത്തുകൂടി വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് രാജുവിനെ സമീപിച്ച അയാൾ, അവനെ കാലു കൊണ്ട് മലർത്തിക്കിടത്തി. “ലക്കിലി... ഐ ആം എ ലെഫ്റ്റി! (ഭാഗ്യവശാൽ ഞാനൊരു ഇടങ്കയ്യനാണ്)” വിൻസന്റിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് റോബി ആ വാൾ, മുകളിലേക്കുയർത്തി. സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ, മൂർച്ചയേറിയ ആ ലോഹക്കഷണം, വായുവിൽ പുളഞ്ഞിറങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ഒന്നല്ല. നാലു പ്രാവശ്യം! വളരെ തന്ത്രപ്രധാനമായ ജോയിന്റുകളിൽ വെച്ച് രാജുവിന്റെ ഇരു കൈകളും കാലുകളും വെട്ടിയടർത്തി മാറ്റി വെച്ചു ഡോ. റോബി! ഉറക്കെ അലറിക്കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുറന്ന രാജുവിന്റെ വായിലേക്ക് തന്റെ ഷൂസിട്ട കാൽപ്പാദങ്ങളിലൊന്ന് കുത്തിക്കയറ്റിക്കൊണ്ട് അയാൾ അവനെ നിശബ്ദനാക്കി. ഭയാനകമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച്ച! പുറത്തേക്കു തുറിച്ചു വന്ന രാജുവിന്റെ ഇരു കണ്ണുകളിലേയും രക്തക്കുഴലുകൾ പൊട്ടി… മരണത്തേക്കാളും ഭീകരമായ ആ അവസ്ഥയിൽ ഒന്നു ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലുമാകാതെ ആ ശരീരം ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ പുളഞ്ഞുയർന്നു. റോബിയാകട്ടെ, യാതൊരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ, ആ വാൾ പിടിച്ച കൈകൊണ്ടു തന്നെ തന്റെ തലയുടെ പിൻഭാഗം ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അതേ നിൽപ്പു തുടർന്നതേയുള്ളൂ. ഒടുവിൽ... പുളച്ചിൽ ഒരൽപ്പം ശമിച്ചതും, രാജുവിന്റെ വായിൽനിന്നും തന്റെ കാൽ പിൻവലിച്ച റോബി അവനരികിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്നു. “രാജു മോനേ... നിനക്കറിയാവോ ?” റോബി അവന്റെ മുഖം തനിക്കഭിമുഖമായി തിരിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു. “ എന്റെ കൈ വെട്ടണ്ട യാതൊരാവശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല നിനക്ക്... ഇതേ വാളു കൊണ്ട് ആ വിലങ്ങ് വെട്ടി മുറിക്കാമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ... അല്ലെങ്കിൽ വേറെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാമായിരുന്നു നിനക്ക് ? പകരം... വെട്ടി മുറിച്ചു കളഞ്ഞില്ലേടാ നായിന്റെ മോനേ!!” ക്രോധം സഹിക്കാനാവാതെ അയാൾ രാജുവിന്റെ നാഭിയിൽ തന്റെ ഇടതു കൈമുഷ്ടി കൊണ്ട് ഉഗ്രനൊരു താഢനം കൂടി കൊടുത്തു. ഉറക്കെ അലറാനാഞ്ഞ രാജുവിനെ ഒരൊറ്റ നോട്ടം കൊണ്ട് നിശബ്ദനാക്കി റോബി. സോളമനടക്കം, സകലർക്കും, സ്തംഭിച്ചു നോക്കി നിൽക്കാനേ ആയുള്ളൂ ആ കാഴ്ച്ച. ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ കൂടി രാജുവിന്റെ മരണവെപ്രാളം കണ്ട് ആസ്വദിച്ചതിനു ശേഷം, റോബി കുനിഞ്ഞ് അയാളുടെ ശരീരം, തലമുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് എടുത്തുയർത്തി, നിലത്തുകൂടി വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടു വന്ന് പ്രൊജക്റ്ററിലേക്ക് ചാരിയിരുത്തി. തുടർന്ന് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു വലിയ കഷണം പഞ്ഞി എടുത്ത് അയാളുടെ വായിലേക്ക് കുത്തിത്തിരുകി വെച്ചതിനുശേഷം നിവർന്ന റോബി വിൻസന്റിനെ നോക്കി തലകൊണ്ട് ഒരാംഗ്യം കാട്ടി. “ലെറ്റ്സ് ഗോ!” “വാട്ട് എബൗട്ട് ദീസ് പീപ്പിൾ ?” വിൻസന്റ് മുറിയിലെ ബാക്കിയുള്ളവരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “നെവർ മൈൻഡ് ദെം! ലെറ്റ്സ് ഗോ!” റോബി തിരിഞ്ഞു നടന്നു കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ വാതിൽക്കലെത്തിയതും റോബി തിരിഞ്ഞ് സോളമനെ ഒന്നു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “... ഒരു വട്ടം കൂടി ഞാൻ പറയാണ്. എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചോ നീ. ഇനീം ഞങ്ങടെ പൊറകേ വരണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ല നിനക്ക്. പോയി ഇനിയൊള്ള കാലം നിന്റെ മോൾടെ കൂടെ ജീവിക്ക്. നീയന്വേഷിക്കുന്നവരൊക്കെ ഇന്നു രാത്രിയോടെ തീരും. പിന്നെ, പുതിയ കളിക്കാരിറങ്ങും. യുദ്ധമായിരിക്കും പിന്നെ. അതിന്റെ ഇടയിൽ ചെന്നു പെടണ്ട നീ.“ സോളമൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. “പൊലീസ് എൻകൗണ്ടറുണ്ടായ സമയത്തുതന്നെ ഞാൻ വിൻസന്റിന് സിഗ്നൽ അയച്ചതാണ്. പക്ഷേ...” റോബി തന്റെ മുറിഞ്ഞ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ഇത്ര സമയമായിട്ടും ഇവനെ കാണാതെയായപ്പോൾ, രക്ഷപ്പെടാൻ വ്വേണ്ടി ഞാൻ ഇവന്മാരോട് കള്ളം പറഞ്ഞതാ സോളമാ. അല്ലാതെ...” റോബി ചിരിച്ചു. “ഇനി ബിസിനസ്സൊന്നും ബാക്കിയില്ല. ആ പോത്തനും ടീമും കൂടി എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു... എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കി, ഇന്നു രാത്രി ബാംഗ്ലൂര്ന്ന് ആൾക്കാരിറങ്ങും. ‘ബഡി’ ചരിത്രമാകും. ബഡി മാത്രല്ല, എത്ര പേര് ഇതൊക്കെം സർവ്വൈവ് ചെയ്ത് ബാക്കിയുണ്ടാവൂന്ന് കണ്ടു തന്നെ അറിയണം.” സോളമൻ മൗനം തുടർന്നതേയുള്ളൂ. “പോട്ടെ സോളമാ... മോളോട് അന്വേഷണം പറയണം. ഞാൻ ഒരിക്കലും കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കില്ല. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ കൊള്ളിയാൻ ബാബൂന് വർക്ക് മറിച്ചത്. അവളിനി സേഫാ സോളമാ. ഇപ്പൊ ഇതൊക്കെ അവസാനിപ്പിച്ചാ നിനക്ക്...“ തന്റെ വാക്കുകൾ സോളമനിൽ പറയത്തക്ക വ്യത്യാസമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്നില്ല എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതും, ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അയാൾ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. എല്ലാവരേയും ഒരിക്കൽക്കൂടി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതിനുശേഷം, വിൻസന്റും അയാളെ പിൻതുടർന്നു. വാതിലടഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടതും, സോളമൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ പിറുപിറുത്തതെന്താണെന്ന്, തൊട്ടു പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന വെട്ടുകാലൻ തമ്പിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. “ബഡി...!” തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ