अखेरची भेट... #✍मराठी साहित्य रात्रीचे बारा वाजून पंधरा मिनिटे झाली होती... पावसाचा जोर वाढत चालला होता. रस्त्यावर माणूस तर सोडाच, पण एखादं वाहनसुद्धा दिसत नव्हतं. पुनित कार चालवत शहरात निघाला होता. शनिवार आणि रविवार ऑफीस ला सुट्टी असल्याने तो त्याच्या आई वडीलांच्या घरी गेला होता. पुनित आपल्या नादात रममाण होऊन अंतर कापत होता. पण अचानक मोबाईलवर एक मेसेज आला— "पुनित... मला शेवटचं एकदा भेटशील का?" मेसेज पाहताच त्याच्या हातातून मोबाईल जवळजवळ निसटला. तो नंबर पाहून त्याच्या अंगावर काटा आला. तो नंबर मृणालचा होता. मृणाल... पुनित ची होणारी बायको... पुनित आणि मृणाल दोघेपण एकाच ऑफीस मधे काम करत होते. दोघेपण एकमेकांच्या प्रेमात आकंठ बुडालेले होते. दोघांच्या प्रेमाची चर्चा पुर्ण ऑफीस मधे पसरली होती. दोघांच्या घरातल्यांनी लग्नाला परवानगी दिली होती. पण नियतीच्या मनात काहीतरी वेगळंच होतं. दोन वर्षांपूर्वी पुनित च्या आई वडीलांना भेटून येत असताना याच ठिकाणी दोघांच्या कारचा अपघात झाला आणि मृणाल ला दुर्दैवी मृत्यू झाला पुनित ने स्वतःच्या डोळ्यांनी तिचा अंत्यसंस्कार पाहिला होता. त्याने घाबरत नंबरवर फोन केला. समोरून काहीच आवाज आला नाही. फक्त... श्वास घेण्याचा आवाज. "मृणाल...?" काही क्षण शांतता. मग अतिशय हळू आवाज आला— "तू मला भेटायला येणार होतास ना...?" पुनित ला घाम फुटला. "तू... कुठे आहेस?" समोरून उत्तर आलं— "जिथे तू मला शेवटचं सोडलंस..." फोन कट झाला. पुनित च्या डोळ्यांसमोर दोन वर्षांपूर्वीची ती रात्र उभी राहिली. याच रस्त्यावर त्यांचं भांडण झालं होतं. मृणाल रागाने कारमधून उतरली होती. "तू माझ्यावर विश्वासच ठेवत नाहीस!" असं म्हणत ती रस्त्याच्या कडेला निघून गेली होती. पुनित पण रागात कार घेऊन निघून गेला. आणि काही मिनिटांनी... अपघात झाला होता. तेव्हापासून त्या घटनेचा अपराधीपणा पुनित च्या मनात होता. अचानक त्याच्या कारसमोर एक मुलगी उभी दिसली. पांढरा ड्रेस... मोकळे केस... पावसात पूर्ण भिजलेली... पुनित ने जोरात ब्रेक दाबला. कार थांबली. मुलगी हळूहळू कारच्या जवळ आली. पुनित ने काच खाली केली. आणि त्याचा श्वासच थांबला. ती मृणाल होती. चेहरा तसाच... डोळे तस्सेच... पण तिच्या कपाळातून रक्ताची एक बारीक धार खाली येत होती. ती हसली. "खूप उशीर केलास..." पुनित थरथरत म्हणाला, "मृणाल... तू जिवंत आहेस?" ती काहीच बोलली नाही. फक्त कारच्या मागच्या सीटवर बोट दाखवलं. "बसू का?" पुनित च्या अंगावर शहारा आला. त्याने मागे पाहिलं. मागची सीट रिकामी होती. पुन्हा समोर पाहिलं... मृणाल गायब झाली होती. पुनित ने घाईघाईने कार सुरू केली. पण काही अंतर गेल्यावर मागच्या सीटवरून आवाज आला— "पुनित.." त्याने आरशात पाहिलं. मृणाल मागच्या सीटवर बसली होती. तिचे केस चेहऱ्यावर आले होते. पुनित च्या हातापायातलं बळच गेलं. "तू... तू माझ्या कारमध्ये कशी आलीस?" मृणालने मान वर केली. तिचे डोळे पूर्ण पांढरे झाले होते. ती कुजबुजली— "तू मला त्या रात्री इथेच सोडून गेलास..." "मला माफ कर!" "माफी?" ती अचानक मोठ्याने हसू लागली. "मला माफी नकोय..." पुनित ओरडला, "मग तुला काय हवंय?" मृणाल शांत झाली. तिने पुढे वाकून पुनित च्या कानाजवळ कुजबुजलं— "अखेरची भेट..." क्षणात कारमधील दिवे बंद झाले. इंजिन बंद पडलं. बाहेर फक्त पावसाचा आवाज. पुनित ने मोबाईलची टॉर्च सुरू केली. मागची सीट... रिकामी. तो घाबरत बाहेर पडला. समोर रस्त्यावर एक जुनं झाड होतं. त्याच झाडाजवळ एक पांढरी साडी घातलेली स्त्री उभी होती. ती हळूहळू त्याच्याकडे वळली. पुनित च्या तोंडून किंकाळी फुटणार इतक्यात— त्याच्या मोबाईलवर पुन्हा मेसेज आला. त्याने स्क्रीनकडे पाहिलं. मेसेज मृणालच्या नंबरवरून होता— "पुनित, मी तुला शोधत नाहीये..." पुनित ने थरथरत पुढचा मेसेज उघडला. "कारण मी तुझ्या मागेच उभी आहे." त्याच्या हातातून मोबाईल खाली पडला. त्याने हळूहळू मागे वळून पाहिलं... आणि— मृणाल त्याच्या अगदी जवळ उभी होती. तिच्या चेहऱ्यावर विचित्र हास्य होतं. ती म्हणाली— "दोन वर्षांपूर्वी तू मला एकटी सोडून गेलास..." पुनित मागे सरकला. "मृणाल..." ती आणखी जवळ आली. "आज मी तुला एकटं सोडणार नाही." पुढच्या क्षणी संपूर्ण रस्ता काळोखात बुडाला. फक्त एक किंकाळी ऐकू आली— "मृणाऽऽऽल!" सकाळी गावकऱ्यांना रस्त्याच्या कडेला पुनित ची कार सापडली. कार व्यवस्थित होती. दरवाजे लॉक होते. पण पुनित चा काहीच पत्ता नव्हता. पोलीसांनी कार तपासली. मागच्या सीटवर एक जुना फोटो सापडला. फोटोमध्ये पुनित आणि मृणाल हसत उभे होते. फोटोच्या मागे रक्ताने एक वाक्य लिहिलं होतं— "ही आमची अखेरची भेट .."