ദേവോദയം🧡💛 Part-37 അവസാനമായി കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞത് അവന്റെ മുഖമാണ്... അപ്പോഴേക്കും തീർത്തും അബോധാവസ്ഥയിൽ ചെന്നെത്തിയിരുന്നു അവൾ.... ബോധം മറഞ്ഞു അവൾ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീഴുമ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ തന്നെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു ബോധം മറഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ ദേവും നിലത്തേക്ക് വീണു.... കണ്ട് നിന്നവർ എല്ലാം ഒരുപോലെ നടുങ്ങിയതും നിശബ്ദവുമായ കാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്... ആ ഗുണ്ടകൾ മൂന്നും പരസ്പരം നോക്കിയിട്ട് തേജസിനെ നോക്കി.. അവനും ഞെട്ടി തരിച്ചു നിൽക്കുക ആണെന്ന് പറയാം... കാരണം ആ അപരിചിതനു നേരെ വീശിയ കത്തിയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് ദേവ് കയറി വരുമെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല... ദേവിന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചു എന്നുള്ളത് നേര.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു വരവ് അല്ലായിരുന്നു അത്...! മറുവശത്തു അവൻ മാസ്ക് ഒക്കെ ഇട്ട് നിൽക്കുക ആണെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും ഞെട്ടലും പ്രകടമാണ്... കെവിൻ ആണെങ്കിൽ ആകെ തകർന്ന പോലെ കണ്ണും തള്ളി തലയിൽ കൈ വെച്ച് നിന്നു പോയി... അവനിത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.... അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ തേജസിനെ നോക്കി... എന്നിട്ട് നിലത്തു കിടക്കുന്ന ദേവിനെയും ദയയെയും.... "ദേവ്.......!" ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു കെവിൻ നിലത്തു ദേവിന്റെ അടുത്തിരുന്നു.... അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.... "എടാ... ദേവ് കണ്ണ് തുറക്ക്.... ഡാാാ...! കണ്ണ് തുറന്നു നോക്ക് ദേവ്.....ദേവ്....!"🥺😭 അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നനഞ്ഞു.... ഇതേസമയം ആ ഗുണ്ടകളിൽ ഒരാൾ തേജസിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു അടക്കം പറയും പോലെ പറഞ്ഞു... "സാർ... ഞാൻ കാർ എടുക്കാം... സാർ ഇവന്മാരുടെ കൂടെ വാ... ഇവനെങ്ങാണം തട്ടി പോയാൽ സാർ ജയിലിൽ പോയി കിടക്കേണ്ടി വരും... ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടേലും രക്ഷപ്പെട്ടു എവിടേലും പോയി ഒളിവിൽ കഴിയാം ഇതൊക്കെ ഒന്ന് കെട്ടടങ്ങുന്ന വരെ......." അയാൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് തേജസ്‌ നിലത്തു കിടക്കുന്ന ദേവിനെയും ദയയെയും നോക്കി... എത്രയൊക്കെ ക്രൂരത നിറഞ്ഞ മനസ്സ് ആണെങ്കിലും അവരുടെ ആ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോ ഉള്ളിലൊരു നോവ് അവനു അറിയാതെ അനുഭവപ്പെട്ടു.... ദയയുടെ ആ കിടപ്പ് 3 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പല്ലവിയുടെ രക്തം പുരണ്ടുള്ള കിടപ്പ് ഓർമിപ്പിച്ചു....പക്ഷെ ഉള്ളിലെ രാക്ഷസൻ ഇത്തരം തിരിച്ചറിവുകളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി അയാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ ഇവിടുന്ന് പോയി രക്ഷപ്പെടാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തുന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീയെന്താ മൈഥിലി ഈ പറയുന്നത്? ദയയെ കാണാഞ്ഞില്ല എന്നോ? അവളെവിടെ പോകാനാ??" ദേവിന്റെ അമ്മ മൈഥിലിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. ദത്തനും അവളുടെ കൂടുണ്ട്... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ബെഡ്‌റൂമിൽ ആണവർ ഇപ്പോൾ... അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഇതിനെ പറ്റി തുറന്നു സംസാരിക്കാം എന്നവർ തീരുമാനിച്ചു.... കാരണം ദേവ് പോയിട്ട് കുറെ നേരമായല്ലോ... ദത്തനോടോ ദക്ഷിനോടൊ പോലും പറഞ്ഞില്ല ഈ പോക്ക് എങ്ങോട്ട് ആയിരുന്നു എന്ന്.... "അത്... അമ്മേ... പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങളൊക്കെ ടെൻഷൻ ആയാലോ എന്ന് കരുതി....." ദത്തൻ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.. "എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്താ ടെൻഷൻ ആയില്ലേ?" അച്ഛൻ ആണത് ചോദിച്ചത്...അവർ രണ്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.... "എന്നിട്ട് ഈ ദേവ് ഇത് എവിടെ പോയി കിടക്കുവാ ഇപ്പോൾ??" അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.. "അച്ഛാ... അത് അവനും കെവിനും കൂടി അന്വേഷണം ഒക്കെയായി തിരക്കാണ്... ഇന്നലെ ഒന്ന് ഉറങ്ങിയത് കൂടി ഇല്ല രണ്ടാളും...." ദത്തൻ പറഞ്ഞതും അച്ഛനും അമ്മയും പരസ്പരം നോക്കി... "എന്നിട്ട് ഇപ്പോളെന്തായി അന്വേഷണം?" അമ്മ ചോദിച്ചു.. "വിവരം ഒന്നുല്ല.. പക്ഷെ അമ്മ ദേഷ്യപ്പെടില്ല എങ്കിൽ ഒരു കാര്യം പറയാം...." ദത്തൻ പറഞ്ഞതും എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ അവർ അവനെ നോക്കി... "ഇതിനൊക്കെ പിന്നിൽ തേജസ്‌ ആണെന്നാണ് അവരുടെ രണ്ടാളുടെയും ഒരു നിഗമനം... കാരണം അവനും മിസ്സിംഗ്‌ ആണ്.. അവൻ അവന്റെ വീട്ടിലില്ല..." "വീട്ടിലില്ല എന്ന് കരുതി അവനാവണം എന്നുണ്ടോ??" "ദേവ് നേരിട്ട് പോയി വീട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചു... ഒരു വിവരവും ഇല്ലവന്റെ... വല്യമ്മയോടും വല്യച്ഛനോടും ചോദിച്ചാൽ അവർക്കും ഒരു ഐഡിയ ഇല്ല അവനെവിടെ എന്ന്... ഞാനും ഇന്ന് രാവിലെ പോയി അന്വേഷിച്ചു... അപ്പോഴും നൊ ഐഡിയ...!" "ദയയുടെ വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞോ??" തേജസിനെ പറ്റി ആ പറഞ്ഞത് പിടിക്കാത്ത പോലുള്ള അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടാവാം അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റിയത്.... "ഇല്ല " "അറിയിക്കണ്ടേ??" "അതൊക്കെ ദേവ് നോക്കിക്കോളും.. ഞങ്ങൾ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് സൂചിപ്പിക്കാൻ വന്നതാ...." 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 മുഖത്ത് തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു ദയ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി വലിച്ചു തുറന്നു.. മുഖത്ത് ആരോ വെള്ളം തളിച്ചതാണ്... നോക്കിയപ്പോൾ മാസ്ക് ഒക്കെ ഇട്ട് അവൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു... അവൾ ചുറ്റും നോക്കി... ഇന്ന് തേജസ്‌ അവൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്ത കുടിലാണത്... പക്ഷെ അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ അവർ രണ്ടാളും മാത്രേ ഉള്ളു... തേജസോ ദേവോ കെവിനോ ആ ഗുണ്ടകളോ അവിടില്ല.... അവൾ വെപ്രാളത്തിൽ അവനെ നോക്കി... "ത... താനാരാ??" അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൻ അവന്റെ വലതു കൈ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടുപ്പിച്ചു മാസ്ക് ഊരി.... അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..... നെറ്റിയിലേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന നീളൻ മുടിയിരകളും കട്ടി താടിയും മീശയും.. കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്ത തീഷ്ണത.. മുഖത്ത് ഗൗരവം.....! "ഇത് അഴിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചത് അല്ല.. കഴിഞ്ഞ 3 വർഷങ്ങൾ ആയി ഈ മാസ്കിൽ ആണ് ജീവിതം... പക്ഷെ തന്റെ മുന്നിലത് ആവിശ്യമില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി...." അവന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് കൂടുതൽ സംശയങ്ങൾ നൽകി... പലപ്പോഴായി പലരുടെ നാവിൽ നിന്നും കേട്ടത്.. 3 വർഷം... ശെരിക്കും 3 വർഷം മുൻപ് എന്താണ് നടന്നത് എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു.... "ദേവ്.. ദേവേട്ടനെവിടെ...??" അവൾ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പെട്ടെന്നത് ചോദിച്ചതും അവന്റെ മുഖത്തും നിരാശ നിറഞ്ഞു.... "കെവിൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട്... നല്ല ആഴത്തിലുള്ള മുറിവാ... ബ്ലടും ഒത്തിരി നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു.. അത്യാവശ്യം സീരിയസ് ആണ്.... സംഭവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ തേജസും കൂടുള്ളവരും മുങ്ങി.. " അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടതും തീർത്തും അവളിൽ നിരാശ പടർന്നു... "താൻ താനാരാ.?" "താൻ അതിനൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ??" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും നിസ്സഹായതയോടെ ഇല്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി... "താൻ അത് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് പ്രേത്യേകിച്ചു പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല... പക്ഷെ ആ ഒരു ഒറ്റ ഉത്തരത്തിൽ നിൽക്കണം...അതിന് ശേഷം മറ്റു ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവരുത്...." ഗൗരവത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞതും അനുസരണയോടെ അവൾ തലയാട്ടി... "ഞാനും ദേവും തേജസും ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചവരാണ്...അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് മുതൽ.. പിന്നീട് കോളേജ് പഠനവും ഒരുമിച്ചു... അതിനു ശേഷവും എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചു ആയിരുന്നു.. ആ കാലത്താണ് പലതും സംഭവിച്ചത്.... പിന്നീട് മൂന്നും മൂന്നു വഴിയ്ക്കായി.....!" എന്തൊക്കെയോ ഓർമകളിൽ എന്ന പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി... എന്നിട്ട് ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്തിട്ട് അവളെ നോക്കി.. "എല്ലാത്തിലും ഉപരി മറ്റൊരു ബന്ധം കൂടിയുണ്ട്.....!" അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സംശയത്തോടെ അവളവനെ നോക്കി... "താൻ ഈ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു പേര് കേട്ടിട്ട് ഉണ്ടാവുല്ലോ.. പല്ലവി.. താൻ ദേവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് തന്റെ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കുന്നതിനും കാരണം അവളല്ലേ???" അവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് അവനതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ സംശയത്തിൽ തന്നെ അവളവനെ നോക്കി... "ആ പല്ലവി എന്റെ അനിയത്തി ആണ്...!" അവൻ അത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു... "തന്നോട് തേജസ്‌ പറഞ്ഞോ അവളെ കൊന്നത് ദേവ് ആണെന്ന്...??" "ഉം...!" ഞെട്ടൽ കാരണമാവാം അവൾ ആ മൂളലിൽ മറുപടി ഒതുക്കിയത്.... "സത്യ പറഞ്ഞത്.. ദേവ് ആണത് ചെയ്തത്.. സ്വന്തം ചോരയുടെ മരണം... അത് മുന്നിൽ കണ്ടവനാ ഈ ഞാൻ...!!" തേജസ്‌ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാതെ ഇരുന്നവളുടെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങൾ ഒരുപാട് പാകി ഉള്ളതായിരുന്നു അവന്റെ ആ വെളിപ്പെടുത്തൽ.... "താൻ എന്തായാലും വാ...ആദ്യം ഈ കാട് വിടണം.. ഞാൻ വീട്ടിൽ ആക്കാം... ഏത് വീട് എന്നത് തന്റെ ഇഷ്ട്ടം... പക്ഷെ ദേവിന്റെ വീട്ടിലാക്കണം എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം..." അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അതെന്തിന് എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ അവളവനെ നോക്കി... "എന്റെ അനുജത്തിയുടെ മരണത്തിനു ദേവ് മാത്രമല്ല തേജസും കാരണമാണ്... എന്ന് കരുതി അവരുടെ ജീവിതം തകർത്ത് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ നടക്കുന്നവനല്ല ഞാൻ... പക്ഷെ തേജസ്‌ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന പകയുടെ ആഴം തിരിച്ചറിഞ്ഞവനാ... ദേവിന്റെ ഭാര്യ എനിക്ക് മറ്റൊരു പല്ലവി ആണ്... എന്റെ അനിയത്തി.. പല്ലവിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും ദയയുടെ ജീവനെങ്കിലും രക്ഷിക്കണം എന്നെനിക്ക് തോന്നി....തേജസ്‌ മറഞ്ഞിരുന്നു പക വീട്ടാൻ നടക്കുകയാണെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട ഈ കിഡ്നാപ്പിംഗ് ഒക്കെ നേരത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചത് കൊണ്ട കുറച്ചു ഏറെ നാളായി തന്റെ പിന്നാലെ ഫോളോ ചെയ്തതൊക്കെ..." അവന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് എന്തോ ആശ്വാസം പകർന്നത് പോലെയവൾക്ക് തോന്നി... കാരണം കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ ആയി അവൾ തീ തിന്നുക ആയിരുന്നല്ലോ.. ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം അവൾ സുരക്ഷിത ആണെന്ന തോന്നൽ പകർന്നൊരു ആശ്വാസം....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഏഹ്.. ഏട്ടത്തിയെ കിട്ടിയോ??" "ആഹ്ടാ കിട്ടിയെന്ന്... കെവിൻ ആണ് ഇപ്പോൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്...." മുന്നിൽ സന്തോഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ദക്ഷിനെ നോക്കി ദത്തൻ പറഞ്ഞു.. "എന്നിട്ട് അവരൊക്കെ ഇപ്പോൾ എവിടാ?" "അവനതൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.... ഈ വിവരം അറിയിച്ചിട്ട് പെട്ടെന്ന് വെച്ചു...." എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ദത്തൻ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു... "അമ്മ മോനേക്കാളും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരുത്തൻ ഉണ്ടല്ലോ...,തേജസ്‌..അവനാണ് ഇതിന്റെ പിന്നിൽ... ഇനിയും അമ്മ അവനെ ന്യായികരിക്കുന്നത് തെറ്റാ...!" അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു നീങ്ങി... എതിർത്തു ഒരു വാക്ക് പറയാൻ തനിയ്ക്ക് അർഹത ഇല്ലെന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഹലോ " ഉറങ്ങി കിടന്നിരുന്ന നന്ദു നിർത്താതെ ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഉണർന്ന് നോക്കിയത്... സമയം രാത്രി 1:30 ആവുന്നു....കെവിൻ ആണ് വിളിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടതും പെട്ടെന്ന് ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് വെച്ചു.... "ഹലോ നന്ദു...." "കെവിൻ.. എന്തായി??" "ദയയെ കിട്ടി... താൻ ടെൻഷൻ ആവണ്ട... അവൾ സേഫ് ആണ്... " "അവള്... അവളിപ്പോ എവിടെയാ? എനിക്കവളെ കാണണം....!" എന്തുകൊണ്ടോ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... "അത്.. നാളെ ആവട്ടെടോ.. ഇതിപ്പോ ഇത്രേം ലേറ്റ് ആയില്ലേ?? അവൾ നല്ല ട്ടയേർഡ് ആണ്....." എന്തോ അവളോട് അങ്ങനെ പറയാനാണ് അവനു തോന്നിയത്.. ദേവിന്റെ അവസ്ഥ തൽക്കാലത്തേക്ക് മറച്ചു വെച്ചു... "ഉം..." ആ മൂളലിൽ ഉണ്ട് അവൾക്ക് ദയയെ കാണാൻ എത്ര മാത്രം ആഗ്രഹം ഉണ്ടെന്ന്....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ആ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ കാട്ടിലൂടെ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റിൽ അവനൊപ്പം അവൾ നടന്നു... നിശബ്ദത രണ്ടാൾക്കും ഇടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു.... നടപ്പിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ ദയ അവനെ നോക്കി... "ഞാൻ.. ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ പറയോ??" "എന്താ??" "അത്... പല്ലവി.. പല്ലവിയെ ശെരിക്കും ദേവേട്ടനാണോ കൊന്നത്?? ആണെങ്കിൽ എന്തിന്??" "ഇതൊക്കെ അറിയാനുള്ള അവകാശം തനിക്കുണ്ട്... പക്ഷെ അതൊക്കെ വല്യ കഥകളാ.. ഈയൊരു രാത്രി കൊണ്ട് അവസാനിക്കില്ല..." "അത് സാരമില്ല.. കാര്യം ചെറുതോ വലുതോ എന്നതിലല്ല... കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടോ.. അതല്ലേ പ്രധാനം...!" "ഞാൻ പറയാം.. പക്ഷെ എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിടത്തു ഉപേക്ഷിക്കണം.. പിന്നീട് അതൊരു ഭാരമായി താൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കരുത്.....!" "ശെരി സമ്മതിച്ചു... അല്ല ചോദിക്കാൻ മറന്നു... എന്താ? എന്താ തന്റെ പേര്??" "രുദ്ര...! രുദ്രാക്ഷ് ജഗതീഷ്...!!!" തുടരും... 🌜❤️🌛 ഇനി നാളെ... 😌 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ