"शर्टचा खिसा" संध्याकाळच्या आभाळात हलक्या पावसाची चाहूल लागली होती. अंगणात उभ्या असलेल्या जुन्या झाडावरून पानं गळत होती आणि एकटेपणाचं सावट घरभर पसरलेलं होतं. सुमिताचा नवरा – निलेश – अचानक गेल्याला तीन महिने झाले होते. ना कुठला गंभीर आजार, ना काही इशारा. सकाळपर्यंत हसत-खेळत बोलणारा माणूस, दुपारपर्यंत कायमचा गेला होता. त्या क्षणापासून सुमिताचं जग बदललं. दहा वर्षाचा आरव – तिचा मुलगा – अजूनही बाबांचा शोध घेत होता. "आई, बाबा केव्हा येणार?" या प्रश्नाला तिने किती वेळा उत्तर देण्याऐवजी फक्त डोकं हलवलं होतं, ते तिलाच ठाऊक. एक दिवस, सुमिता कपाट आवरत असताना, तिला निलेशचा एक जुना शर्ट दिसला – हलक्या निळ्या रंगाचा, कॉलरजवळ थोडा फाटलेला, पण त्याचा सुगंध अजूनही तसाच. त्या क्षणी तिला वाटलं, हा शर्ट घरात कुठेतरी दिसत राहिला, तर निलेश अजूनही इथे आहे असं वाटेल. तिने भिंतीवर एक खिळा मारला आणि तो शर्ट तिथे टांगून ठेवला. तेव्हापासून रोज सकाळी, जेव्हा ती त्या शर्टकडे बघायची, तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर थोडंसं हसू यायचं… आणि डोळ्यातून काही थेंब गळायचे. पण तिच्याकडे जगण्याचं कारण होतं – आरव. त्याच्यासाठी तिला हसावं लागणार होतं, जगावं लागणार होतं. एका दिवशी, आरवने काही खिशातले पैसे मागितले. सुमिताने त्याला थेट पैसे न देता, हळूच सांगितलं – "जा, बाबांच्या शर्टच्या खिशातून घे." आरव धावत गेला, शर्टच्या खिशात हात घालून नोट काढली, आणि क्षणभर थांबून तो शर्ट हलकेच स्पर्शून पाहिला. त्या दिवसापासून, सुमिता रोज बाबांच्या शर्टच्या खिशात थोडेसे पैसे ठेवायची. आरवला कधी पेन लागला, कधी चॉकलेट हवं होतं, कधी शाळेच्या ट्रिपसाठी फी हवी होती – तो नेहमी त्या शर्टच्या खिशात हात घालायचा. त्याच्यासाठी तो खिसा म्हणजे बाबांचा आशीर्वाद झाला होता. वर्षं गेली… आरव मोठा झाला, कॉलेजला जाऊ लागला. पण शर्ट तिथेच होता – त्याच खिळ्यावर, त्याच जागी. एका पावसाळी दिवशी, आरव घरी आला आणि पाहिलं की आई खिडकीपाशी बसून शर्टकडे बघते आहे. त्याने शांतपणे आईजवळ जाऊन म्हटलं – "आई, आता हा शर्ट उतरवू का?" सुमिताच्या डोळ्यात पाणी आलं, पण तिने हळूच डोकं हलवलं – "नको रे… अजून नाही." कारण काही आठवणी अशा असतात, ज्या कधीच फिकी पडू नयेत. त्या शर्टचा खिसा अजूनही पैसे साठवतो – पण त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे तो प्रेम, आठवणी आणि एकत्र घालवलेला काळ साठवतो. तो शर्ट अजूनही भिंतीवर आहे. आणि सुमिताच्या हृदयात, निलेश अजूनही आहे. #प्रेमाच्याआठवणी #🙂Positive Thought #मराठीकथ