#📙 നോവൽ #👨‍👨‍👧‍👦 ജീവിതം #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ ദിയാമി (ഭാഗം 2) പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ തന്നെ,പക്ഷെ വിളിച്ചത് കുട്ടിയാണെങ്കിലും കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു മുഖമായിരുന്നു.തന്റെ ലിസ്റ്റിലെ ആദ്യ മുഖം.അലങ്കാരങ്ങൾ കുത്തി നിറച്ച ഒരു വികൃതച്ചിരിയോടെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. കല്ലു...സുഖാണോ...ഞാൻ ചോദിച്ചു. 'സുഖം' 'തനിക്കോ' 'ആം വെൽ' വീഡിയോ ലോഞ്ചിംഗ് താനാണെന്ന് ഇന്നലെയാണ് പ്രജി പറയുന്നത്. നോട്ടീസിലും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. ആ ഞാനാ പറഞ്ഞത് പേരു വയ്ക്കേണ്ട എന്ന്.എനിക്കതിൽ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. "എന്തേ...ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയും എന്നു കരുതിയാണോ?" ആ ചോദ്യം ഞാൻ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. "ഏയ് ഒരിക്കലുമല്ല" പിന്നെ എന്തെ നീ വീട്ടിൽ പോയില്ല.നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് ഇത്രയും ദിവസം ആയില്ലേ..എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോ അതും വേണ്ടെന്നു വച്ചോ...ഈ ഞാൻ കാരണം..... ഇല്ല കല്ലൂ...നോ.... നീ കാരണം എന്നൊന്നില്ല..വിധി! അത്രമാത്രം. മോളെ ഞാൻ പേജിൽ കാണാറുണ്ട്.നിന്നെ പോലെ തന്നെ കാണാൻ..ഞാൻ ചിരിച്ചു. കാണാൻ മാത്രം ആണു ഞാൻ.ബാക്കി എല്ലാം അച്ഛൻ തന്നെ. നിങ്ങൾ തമ്മിൽ കോൺടാക്റ്റ്സ് ഒന്നുമില്ല അല്ലേ, ആര്??? പ്രജി... ഇല്ല...അതിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ. അവൻ വരില്ല.നീ ഡെസ്പ് ആവണ്ട. നെവർ!.... ഫങ്ഷൻ തുടങ്ങാറായി.എല്ലാവരും നിന്നെ അന്വേഷിക്കും.വാ.... കൃത്യം പത്തിനു തന്നെ തുടങ്ങി.വീഡിയോ ലോഞ്ചിനു ശേഷം പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി പരിചയം പുതുക്കി.സ്കൂളിൽ നിന്നുമിറങ്ങാൻ നേരം ഒരു കോൾ വന്നു. ഹെല്ലോ,മാം ഇത് കോൺവെന്റിൽ നിന്നു മദർസുപീരിയർ പറഞ്ഞിട്ടു വിളിക്കുന്നതാണ്. ഫ്രീയാണെങ്കിൽ ഒന്നിവിടെ വരെ വരാൻ പറഞ്ഞു. ചുറ്റിലുമൊരു ശൂന്യത.... ഞാൻ വരാം. ശരിയാണ്...താൻ അജുവുനെ കണ്ടിട്ട് രണ്ടര വർഷമായി.വല്ലപ്പോഴുമുള്ള വീഡിയോ കോളിലൂടെയാണ് അവൾ വളർന്നു വരുന്നത്  ഞാൻ കണ്ടത്.എന്തോ ഒരു തളർച്ച പോലെ... കല്ലു പറഞ്ഞു നിർത്തിയതിൽ നിന്നും തുടർച്ച. മടക്ക യാത്ര ക്ലേശകരമായി തോന്നി.കാതങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും എവിടേയും എത്താതെ...അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..        കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ ഇരുട്ടു പരന്നിരിക്കുന്നു.ദേവകിയമ്മ സന്ധ്യാനാമം ചെല്ലുകയാണ്.താനുണ്ടെങ്കിൽ ചെല്ലുന്നതിന്റെ ആക്കം കുറച്ചു കുറവായിരിക്കും.ദൈവങ്ങൾ തന്നെയും താൻ ദൈവങ്ങളെയും പണ്ടേ കൈവിട്ടതാണ്.ആപത്തു കാലത്തു തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത ദൈവങ്ങൾ കാപത്തു കയ്യിൽ ഉള്ളപ്പോൾ കൂടെ വരുന്നതിൽ കാര്യമില്ലലോ. പതിയെ സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. ആടയാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞു പരിഹാസ ഭാവത്തിൽ ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളെ നോക്കി പുച്ഛിച്ച് ഞാൻ പടി കയറി. ങ്രീം....ങ്രീം..... മദർ സുപ്പീരിയറിന്റെ ആ ഫോൺ കോൾ ആണ് തന്നെ ഈ തീവണ്ടിയിൽ എത്തിച്ചത്.    അവൾ വാച്ചു നോക്കി.    10:20 ആയതേയുള്ളൂ... കേരള എക്സ്പ്രസ്സ് എന്ന പേരു പോലെ തന്നെ 'എന്റെ ദൈവമേ' ഇന്നിനി എത്തുമോ എന്നു തന്നെ സംശയമാണ്.ഇന്നലെ ഈ നേരത്ത് കയറിയതല്ലേ.ഇരുട്ടു കാരണം എവിടെ എത്തി എന്നു പോലും അറിയില്ല. ടിടിആർ വന്നു.എല്ലാവരുടേയും തലക്കണക്കെടുത്തു പോയി.കൂട്ടത്തിൽ ഒരറിയിപ്പും തന്നു. 'വിജയവാട'യാണ് സ്ഥലം ട്രെയിൻ പിടിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. പുലരാൻ ആണെങ്കിൽ മണിക്കൂറുകൾ ഇനിയുമുണ്ട്. തന്റെ സ്റ്റേഷൻ എത്താൻ ഇനിയും ഒന്നരദിവസമെടുക്കും. അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു. നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.എവിടെയോ കുരുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഉറക്കത്തെ നാശം പിടിച്ച സ്വപ്നം തള്ളി താഴെയിടുകയാണുണ്ടായത്. അവൾ പിറുപിറുത്തു. സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു ആ കമ്പാർട്ടുമെന്റിൽ അഞ്ചോ ആറോ പേർ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.സ്ലീപ്പർ ആയതുകൊണ്ടു കുറച്ചു സമാധാനമുണ്ട്.    പതിയെ ഡോറു പിടിച്ചു നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് അവളിലെ തീനാളത്തെ ചെറുതായൊന്നു ശമിപ്പിച്ചു. ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യമൊക്കെ വെടിഞ്ഞു തിരികെ വന്ന് ലാപ്പിൽ വൈഫൈ കണക്ട് ചെയ്തു.പുതുതായി എഴുതിയ കവിതാസമാഹാരത്തിന്റെ റിവ്യൂസ് ഇൻബോക്സിൽ കൂടിയിരിപ്പുണ്ട്.എല്ലാത്തിലും ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു.പൊതുവിൽ നല്ല അഭിപ്രായമാണ്.എന്തോ ജീവിതത്തിൽ ഈ ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രം അവൾ പൂർണ്ണ തൃപ്തയാണ്. ആരാണെന്നു പോലും അറിയാതെ ആയിരങ്ങളുടെ ആരാധനാപാത്രമായവൾ.... എഴുത്തിന് ആരാധകരേറെയുണ്ടെങ്കിലും അഞ്ജാതയായി തുടരാനായിരുന്നു അവൾക്കിഷ്ടവും.ആരാലും തിരിച്ചറിയാതെ അങ്ങനെ...                                     (തുടരും)