🪞The girl who forgot herself 🕷️ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ ✍🏻Thasneem © ഭാഗം 2 🪞🕷️ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ എണീച്ചതും നേരെ നോക്കിയത് എൻ്റെ കൈയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എൻ്റെ കൈകളിൽ ആ കമ്മലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....! എന്താണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി..., എൻ്റെ രൂപം നോക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിലെ ഒരു സൈഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ലോങ്ങ് മിററിൽ നോക്കിയതും.... അതാ എൻ്റെ ഇരുചെവികളിലും ആ കമ്മൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു..., വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ...! ഇതെങ്ങനെ... കുറച്ചുനേരം അതുതന്നെ ആലോചിച്ച ശേഷം ഞാൻ ആ കമ്മലിൽ തൊട്ടുനോക്കി.ഇന്നലത്തെ അതേ ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ടത് അതേ തണുപ്പും മറ്റും... ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു ഇത് അഴിച്ചുമാറ്റണോ എന്ന്..,എന്തോ മനസ്സതിന് അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. പകരം എൻ്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയും തെളിഞ്ഞുവന്നു, അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്നത്തേയും പോലെത്തന്നെ ആ പകലും പെട്ടന്ന് കടന്നുപോയി..., രാത്രി കിടക്കുന്നതിൻ്റെ മുൻപൊന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വന്ന് റൂമിലേക്ക് ചെന്നതും എന്നെയും കാത്തിട്ടെന്ന പോലെ..., maryam എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു.പക്ഷെ എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ശബ്ദം അല്ലാതെ, എനിക്കവിടെ ആരെയും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. പെട്ടന്നാണ് മുറിയിലെ കർട്ടൻസ് ആടിയുലയാനും...,ലൈറ്റ്സ് തനിയെ മിന്നിഅണയാനും തുടങ്ങിയത്. പോരാത്തതിന് ആരുടെയോ നിശ്വാസങ്ങൾ തുടർച്ചയായി എൻ്റെ കഴുത്തിൽ പതിയാനും തുടങ്ങി....,ഇപ്രാവശ്യം ചെറിയ രീതിയിലുള്ള ഭയം എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. ഞാൻ എണീച്ചതും നേരെ നോക്കിയത് എൻ്റെ കൈയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എൻ്റെ കൈകളിൽ ആ കമ്മലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....! എന്താണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി..., എൻ്റെ രൂപം നോക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിലെ ഒരു സൈഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ലോങ്ങ് മിററിൽ നോക്കിയതും.... അതാ എൻ്റെ ഇരുചെവികളിലും ആ കമ്മൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു..., വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ...! ഇതെങ്ങനെ... കുറച്ചുനേരം അതുതന്നെ ആലോചിച്ച ശേഷം ഞാൻ ആ കമ്മലിൽ തൊട്ടുനോക്കി.ഇന്നലത്തെ അതേ ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ടത് അതേ തണുപ്പും മറ്റും... ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു ഇത് അഴിച്ചുമാറ്റണോ എന്ന്..,എന്തോ മനസ്സതിന് അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. പകരം എൻ്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയും തെളിഞ്ഞുവന്നു, അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്നത്തേയും പോലെത്തന്നെ ആ പകലും പെട്ടന്ന് കടന്നുപോയി..., രാത്രി കിടക്കുന്നതിൻ്റെ മുൻപൊന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വന്ന് റൂമിലേക്ക് ചെന്നതും എന്നെയും കാത്തിട്ടെന്ന പോലെ..., maryam എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു.പക്ഷെ എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ശബ്ദം അല്ലാതെ, എനിക്കവിടെ ആരെയും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. പെട്ടന്നാണ് മുറിയിലെ കർട്ടൻസ് ആടിയുലയാനും...,ലൈറ്റ്സ് തനിയെ മിന്നിഅണയാനും തുടങ്ങിയത്. പോരാത്തതിന് ആരുടെയോ നിശ്വാസങ്ങൾ തുടർച്ചയായി എൻ്റെ കഴുത്തിൽ പതിയാനും തുടങ്ങി....,ഇപ്രാവശ്യം ചെറിയ രീതിയിലുള്ള ഭയം എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. "ആരാണു നീ....എന്തിനാണ് എന്നോടിങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. " ധൈര്യം സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു. അതിന് തികഞ്ഞ നിശബ്‌ദതയാണ് മറുപടിയായി ലഭിച്ചത്. പെട്ടന്നാണ്, ലോങ്ങ് മിററിൻ്റെ മുന്നിലൂടെ ഒരു നിഴൽ വായുവിലൂടെ ആ മിററിന് ചുറ്റും ഒഴുകിപ്പോവുന്നതെൻ്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അപ്പോൾ തന്നെ എൻ്റെ കാലുകൾ യാന്ത്രികമായും അങ്ങോട്ടേക്ക് ചലിച്ചു... കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലെത്തിനിന്നതും.., കണ്ട കാഴ്ച്ച, നിഴൽ കണ്ണാടിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നു‌പോവുന്നതാണ്....! ഒരു നടുക്കത്തോടെ അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കിനിന്ന എനിക്കെന്റെ സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാനാവാത്ത വിധത്തിലുള്ള കാഴ്‌ചയാണ് പിന്നീട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. നിലാവിൻ്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ആ സ്ഥലത്തെ ആകാശത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ പതിയെ ചലിക്കുന്നു, കടും വയലറ്റ് നിറത്താലുള്ള മണ്ണ്, അതിൽ വലുതും ചെറുതുമായ ഇളം വയലറ്റ് നിറത്താലുള്ള തിളങ്ങുന്ന കല്ലുകൾ അങ്ങിങായി പരന്നു കിടക്കുന്നു. അവിടെയുള്ള മരങ്ങളും ചെടികളും പളുങ്ക് പോലെയുള്ളതും, അതിലെ ഇലകൾ സാധാരണ ഇലകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലുതും എന്നാൽ ചലിക്കുന്ന നിഴലുപോലെ ഉള്ളതുമാണ്.... ഓരോ ഇലകളിലും അറബി ഭാഷയിൽ "മറക്കുക "എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന വാക്കുകൾ എഴുതിവച്ചിരുന്നു...,അത് നിലാവിൻ്റെ നേരിയ വെളിച്ചം കാരണത്താൽ വെള്ളിവെളിച്ചം പോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങകലെ കാണുന്ന വളരെ പഴക്കം ചെന്നതും കറുത്ത കല്ലുകൾ കൊണ്ടും നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ആ വലിയ കൊട്ടാരത്തിന് അടുത്തായി തന്നെ, മനോഹരമായ അരുവി...,നന്നായി ഒഴുകുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒട്ടും തന്നെ നമുക്കാ വെള്ളത്തിൻ്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ സാധിക്കില്ല. അരുവിയുടെ ഓരം ചേർന്ന് നിഴലുപോലെയുള്ള ഇലകൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നിൽക്കുന്ന, ചുവന്നു തുടുത്ത പഴങ്ങളുള്ള ഒരു വലിയ ഫലവൃക്ഷവും..., അതിന് താഴെ വിശ്രമിക്കുന്ന, കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ശരീരവും വജ്രം പോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നതുമായ ഇളം നീല കണ്ണുകൾ ഉള്ള ചിറകുള്ള അതിമനോഹരമായ ഒരു കുതിര. പെട്ടന്ന് തന്നെ കണ്ണാടിയിലെ ചിത്രങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി... വീണ്ടും ആ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതിൽ പതിച്ചു.... Maryam...., എനിക്കറിയാം എന്നിൽ നിന്നും നീ, ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിനക്ക് ഞാൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാം...ഞാൻ zayir ibn layl. Khazirath (ഖാസിറത്) എന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നും വരുന്നു. അവിടം ജിന്നുകൾ വസിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്. നീ ഒരു മനുഷ്യൻ ആയത് കൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ആ സ്ഥലത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിശദമായി പറയാം. ഇരുട്ടുള്ള സ്ഥലം അതാണ് അതിനർത്ഥം വരുന്നത്. അതായത് വേദനിപ്പിക്കുന്നതും ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതുമായ ഓർമ്മകളെ പിടിച്ചുകെട്ടി ബന്ധിക്കുന്ന സ്ഥലം. അവിടെയുള്ള നിഴലുകൊണ്ടുള്ള ഇലകൾ, ഓരോ ആളുകളുടെയും വിഷമങ്ങൾ ആണ്. ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാണ് നിനക്ക് കണ്ണാടിയിൽ കാണാൻ സാധിച്ചത് പോലെ ആ സ്ഥലം ഇരുട്ടിനാൽ മുടപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നത്. ഒരിക്കൽ പോലും അവിടേക്ക് ഇവിടെയുള്ളത് പോലെയുള്ള സൂര്യകിരണങ്ങൾ ശക്തമായി പതിക്കില്ല. നീ ഒരുപാട് വിഷയങ്ങൾ സഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ചില ഓർമ്മകൾ മക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും എനിക്കറിയാം, അതിനാലാണ് ഞാനിപ്പോൾ നിൻ്റെ അരികിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നത്. എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും...എന്നും ഞാൻ നിൻ്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.... (തുടരും..)