നിന്നിലേക്കായ് : 5 അഷ്മിലിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച്  അഭിമോൻ ഹാളിനടുത്തുള്ള ഒരു മുറിയിലേക്ക് കയറി...അവന്റെ മിസ്സിനെ കണ്ട് അവനൊന്നു സ്റ്റക്കായി... അവളും... ഹനയുടെ കൈയിലെ മാർക്കർ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. വാതിലിൽ കൈകൾ നെഞ്ചിൽ പിണച്ച് ചാരിനിൽക്കുന്ന അഷ്മിൽ. മുഖത്ത് ആ പതിവ് പുച്ഛച്ചിരി. "അഭീ ഇതാണോ നിന്റെ ടീച്ചർ...?!". അവൾ അങ്ങോട്ട് ശ്രദ്ധിക്കാതെ  കുട്ടികളോട് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വർക്ക്‌ ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു... നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി... അന്നത്തെ ബാക്കിയുള്ള റിവൻജ് തന്റെ ഈ ജോലിയും കളയുമോ എന്നൊരു ആശങ്ക മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു... അവൻ കണ്ണുകൾ തന്റെ മേലിൽ നിന്നും മാറ്റിയില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞതും അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു... "അതേയ് മിസ്സേ...." അഷ്മിൽ കളിയാക്കി വിളിച്ചു... "മിസ്സിന്റെ സ്റ്റുഡന്റ്സും ഇൻസ്‌ട്രക്ഷൻസ് വായിക്കാതെ സ്റ്റുഡന്റസ് ആണോ...?!" അവന്റെ ഡയലോഗ് കേട്ടതും,,ഇവനിതു എന്തിന്റെ കഴപ്പാ പടച്ചോനെ...വീണ്ടും ഈ സാധനത്തിന്റെ മുന്നിലാണല്ലോ വന്നു പെടുത്തിയതെന്ന് മനസാലെ അവൾ പടച്ചോനോട് കംപ്ലയിന്റ് പറയുന്ന തിരക്കിലാണ്... കുട്ടികൾക്കാണേൽ അഷ്മിൽ എന്താ ചോദിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കുന്നുണ്ട്. "ആഹാ... അഷ്മിൽ അറിയോ മിസ്സ്നേ..."?? മാമി ചോദിച്ചതും ഹന ആകെ കുഴഞ്ഞു... ഇനി ഇപ്പോ പറയും ഉണ്ടായതെല്ലാം... അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു... എന്തിനാ പടച്ചോനെ ഈ കാലനെ തന്നെ മുന്നിൽ കൊണ്ട് വരണേ... എന്നൊരു ആത്മഗതം അഷ്മിൽ കൂടി മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാവണം അവൻ മറുപടി പറയുന്നുണ്ട്. "ഒരു പ്രേത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ പരിചയപെട്ടതാന്നെ..." ഹന മനസ്സിൽ പറയുന്നുണ്ടാരുന്നു. "അത് ശരിയാ." ചിലർ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത feedback തന്നല്ലോ..." മാമി അവനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഹാളിലേക്ക് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടതും ഹനക്ക് ആശ്വാസമായി... വാ തുറന്ന് കമാന്ന് ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ... അവൻ പോയതും അവൾ പതുക്കെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നീങ്ങി... മാമി അവളെ കൂടി കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു... "മിസ്സേ... ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് ബ്രേക്ക്‌ എടുത്തോളൂ... ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടാകാം... വാ മക്കളെ..." നല്ല പത്തിരിയും ചിക്കൻ കുറുമയും ബീഫ് വരട്ടിയതും അവനായി ഒരുക്കിയ മാമി മക്കളെ കഴിക്കാൻ വിളിച്ച കൂട്ടത്തിൽ ഹനയെയും വിളിച്ചു... "ഏയ് എനിക്ക് വിശപ്പില്ല... കഴിച്ചിട്ട വന്നത്... അവര് കഴിച്ചു വരട്ടെ..." കോളേജിൽ നിന്ന് നേരെ വരുന്ന വഴിയാ...നല്ല വിശപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവൾ അഷ്മിലിനെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത കാരണം മനഃപൂർവം വിശപ്പില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറി... "മിസ്സ്നേ വിളിച്ചില്ലെടാ കഴിക്കാൻ?!" അഷ്മിൽ ചുമ്മാ ഒന്ന് ചോദിച്ചു... "ഉമ്മച്ചി വിളിച്ചതാ... മിസ്സന് വിശപ്പില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു..." അഷ്മിൽ ആ റൂമിലേക്ക് ഒന്ന് എത്തി നോക്കി... അപ്പോഴാണ് അതെ റൂമിലുള്ള മിറററിൽ നിന്ന് റീഫ്ലക്റ്റഡ് ആയി തൊട്ടപ്പുറത്തെ സൈഡിൽ ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ ഫേസ് കാണുന്നത്... എന്തോ വലിയ ടെൻഷനിലാണെന്ന് തോന്നി അവന്... കുറച്ച് കഴിച് അവനെഴുന്നേറ്റു... കുറച്ച് സമയം കൂടി സംസാരിച്ചിരുന്നതും ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഹന പുസ്തകങ്ങൾ ബാഗിലാക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് സന്ധ്യ ഇരുട്ടിലേക്ക് വഴിമാറുന്നു.അവൾ പോവാനൊരുക്കത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അഷ്മിൽ പെട്ടെന്ന് മാമിയോട് യാത്രപറയാൻ ഒരുങ്ങി... "മാമി ശെരിയെന്ന... പിന്നീട് ഒരിക്കൽ വരാം... പോട്ടെടാ അഭീ..." രണ്ടുപേരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവനിറങ്ങി...ഹനയും ബാഗും എടുത്ത് മുറ്റത്തിറങ്ങി... അഷ്മിൽ ആദ്യം ഇറങ്ങിയത് കൊണ്ട് അവൾ അവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.അവൻ മുമ്പേ പോയെന്ന ആശ്വാസത്തിലാണ് അവൾ വീട് ഇറങ്ങുന്നത്. ഗേറ്റിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒരു ബൈക്കിന്റെ ഹോൺ. അവൾ തിരിഞ്ഞു. അഷ്മിൽ... ബൈക്ക് അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി നിർത്തി. "എന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഒന്നുല്ല." അവൻ ബൈക്കിൽ കൈകെട്ടി ഇരുന്നു.. "നന്നായിട്ട് ജോലി ചെയ്യുന്ന കൂട്ടത്തിലാണല്ലോ..അവിടെയും ഇവിടെയും എല്ലാം എങ്ങനെ മാനേജ് ചെയ്തു പോവുന്നു.?" ചോദ്യം കേട്ട് ഹനയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു... അഷ്മിലിനും അത് മനസ്സിലായി.ശെരിക്കും ആ ജോലി പോയോന്ന് അറിയാൻ അവൻ ചുമ്മാ അവളെയൊന്ന് ചൊടിപ്പിച്ചു നോക്കിയതായിരുന്നു... അവൾക്ക് ഒട്ടും സംസാരിക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നതും പിന്നെയും ബൈക്ക് അടുത്തേക്ക് നിർത്തി... അവൾക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അത് അറിയാൻ വേണ്ടിയാണോ ഇത്ര നേരം കാത്തുനിന്നത്?" "അല്ല." അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പിന്നെ?" ഹന അഷ്മിലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. "ഞാൻ കൊടുത്ത ഫീഡ്ബാക്ക് കാരണം ശരിക്കും ജോലി പോയോ എന്നറിയാൻ." ഹന തല കുനിച്ചു നിന്നു... മൂക്കിൻ തുമ്പ് വല്ലാണ്ട് ചുവന്നു... അഷ്മിൽ അത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഒറ്റക്കാര്യം മാത്രം പറഞ്ഞു. അവൾ ബാഗ് തോളിലേറ്റി. "എല്ലാവർക്കും അവരുടെ ജോലി നന്നായി ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലല്ലോ." ആ വാക്ക് അവനെ കുത്തി.കാരണം അത് അവന്റെ ഓഫീസിലെ ഡയലോഗിന്റെ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു... അതോടെ അവൻ ഊഹിച്ചു ആ ജോലി നഷ്ട്ടപെട്ടെന്ന്... ഒരു നിമിഷം അവനൊന്നു സ്റ്റക്കായി... ജോലി പോവണമെന്ന് ഉദ്ദേശിച് ചെയ്തതല്ല... അന്നേരത്തെ ഒരു ഈഗോ... അവൾ നടന്നു തുടങ്ങി. കുറച്ച് ദൂരം ചെന്ന ശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു. "പിന്നെ...ഇവിടെ കംപ്ലയിന്റ് ബോക്സ്‌ ,വരുന്നവരുടെയും പോകുന്നവരുടെയും ഫീഡ്ബാക്ക് എടുക്കുന്ന സിസ്റ്റം,അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു." അഷ്മിലിന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആദ്യമായാണ് അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് അവന് ദേഷ്യം വരാത്തത്. --------------------------------------- "ശേ... വൃത്തികെട്ടവൻ.... ഇത്രേം കാണിച്ചുകൂട്ടിയിട്ട് വല്ല ഉളുപ്പും ഉണ്ടോ അത് വന്നു പറയാൻ...ഒരു സോറി പറയാമായിരുന്നു നിനക്ക്..." കാര്യം വന്നു നിഹാലിനോട് പറഞ്ഞതും അവനൊരു അടിയായിരുന്നു പുറം നോക്കി.... "അതിനെങ്ങനെ ഒരു പെണ്ണല്ലേ... ഈഗോ... വിട്ടുകൊടുത്തൂടാ..."നിഹാൽ അവനെ കളിയാക്കി... "അതിപ്പോ... അവൾ സോറി പറഞ്ഞോ... അന്ന് അത്രയൊക്കെ ഓഫീസിൽ വന്ന് പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടും...മറ്റുള്ള ഓഫീസർസിനു മുന്നിൽ എന്റെ തൊലി ഉരിഞ്ഞു പോയി... എന്നിട്ട് അവൾ വന്ന് സോറിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലാലോ..." അഷ്മിൽ ഇപ്പോഴും വിട്ടു കൊടുക്കില്ലെന്ന മട്ടാണ്... നിഹാലിനു ആകെ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "എന്ന് വച്ചിട്ട് നിന്റെ ജോലി പോയോ..??!ഇല്ലാലോ... നീ ഇങ്ങനെ എത്രപേരെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നതാ... അവളുടെ കാര്യം ഒന്നാലോചിക്ക്... കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൾ പാർട്ട്‌ ടൈം ജോബ് കൂടി ചെയ്യുന്നുണ്ട്...അവൾക്ക് ആ ജോലി അത്രയും ആവശ്യമായിരുന്നിരിക്കണം അഷ്മിലെ..." നിഹാൽ പറഞ്ഞ ആ ഒരു കാര്യത്തിനെ കുറിച് അഷ്മിൽ അപ്പോഴാണ് ചിന്തിച്ചത്.. അഷ്മിൽ അറിയാതെ തന്നെ ഹന  അന്ന് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നിരുന്ന രൂപം ഓർത്തു. കയ്യിൽ ഒതുക്കിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ബാഗ് .... ചുവന്ന കണ്ണുകൾ. മഴ നനഞ്ഞ മുഖം.... ആരെയും നോക്കുന്നില്ല അവൾ... മറ്റെങ്ങോ നോക്കി...എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ണിലൂടെ ഒന്ന് മിന്നി മാഞ്ഞു.... അവന് ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തോന്നി തുടങ്ങി... കംപ്ലയിന്റ് കൊടുക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല... അവൻ വിഷയം മാറ്റാനെന്നോണം നിഹാലിന്റെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു... "അത് വിട്... എനിക്ക് നാളെ രണ്ട് പെണ്ണ് കാണാനുണ്ട്... നീ വരുന്നോ...?! നീയാവുമ്പോ ഇതിൽ പ്രേത്യേകതരം എക്സ്പീരിയൻസ് ഉള്ളതാണല്ലോ.." "പ്പഹ്ഹ്‌... നിനക്ക് വേണേൽ നീ പോയി കാണ്‌ ... ഈ സ്വഭാവം വെച്ച് ആര് പെണ്ണ് തരാനാ... മൂക്കിന് തൊള പോരാ... മുടിയിഴക്ക് എണ്ണം പോരാ... കണ്ണിനു പീലി പോരാ... കൈ കാലിന്റെ അത്രയും വലുപ്പമില്ല... താടിക്ക് ഷേപ്പ് ഇല്ല... വയർ ചാടി, ഓടി,ഉരുണ്ട്... പിന്നെ എന്താ... നിന്റെ സ്പെഷ്യൽ ഒരു കമന്റ്‌ ഉണ്ടല്ലോ... എന്താ അത്... ആഹ്...കിസ്സ് ചെയ്യാൻ കവിൾ കുറവാന്നൊക്കെ... എന്റെ പൊന്നെ... അക്കാര്യത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.." "എടാ തെണ്ടി പയ്യെ പറയെടാ... മനുഷ്യന്റെ മാനം കളയാൻ... അത്... അതൊക്കെ ഞാൻ അന്ന് ചുമ്മാ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് പ്രൊപോസൽസ് ഒഴിവാക്കിയതല്ലേ... സത്യം പറഞ്ഞാൽ അന്ന് കെട്ടാൻ ഒരു മൂഡ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നേ... അല്ലേൽ ആരേലും ഇതൊക്കെ നോക്കുവോ...!" അവനെ താടിയിൽ പിടിച്ചൊന്ന് നുള്ളി... "ആഹ്ഹ... ഇനി അത് പറ... ഇപ്പോ നിനക്കറിയാം ഇതൊന്നും പറഞ്ഞ് മാനത്തു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ ഭൂലോകറംമ്പമാര് വരില്ലാന്ന്... " "അതല്ലടാ... സത്യായിട്ടും... ഞാൻ ജോലിയിൽ ജോയിൻ ചെയ്തല്ലേ ഉള്ളു...ഒന്ന് ട്രാക്ക് ആവട്ടെന്ന് കരുതി... വീട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചപ്പോ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞതാ... അതിൽ ലാസ്റ്റ് പറഞ്ഞതൊന്നും അവരുടെ അടുത്ത് പറഞ്ഞില്ലേ... ഏത്... കിസ്സടിക്കാൻ കവിളിൽ സ്ഥലമില്ലാത്തത്..." അഷ്മിൽ അവനെയൊന്ന് നോക്കി നിഷ്കളങ്കമായി ഇളിച്ചു കാണിച്ചു. "ഹ്മ്മ് മ്മ്മ്... എന്നിട്ട് ഒരെണ്ണം വച്ചു ഓരോ ദിവസം കണ്ടാൽ പോരെ?!... ഒരു ദിവസം രണ്ടെണ്ണം ആണോ കണക്ക്...?!" അഷ്മിൽ രണ്ട് പെണ്ണ് കാണാൻ പോവാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് നിഹാൽ ഒന്ന് ആക്കി ചോദിച്ചു... "അത് ഒന്ന് എന്റെ ഉപ്പാടെ വക... മറ്റത് ഉമ്മാടെ വക... പെങ്ങമ്മാരുടെ വക ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല... വരുമായിരിക്കും... ടൈം ഉണ്ടല്ലോ..." അവനൊരു പ്രേത്യേക ഈണത്തിൽ നിഹാലിനോട് പറഞ്ഞു. "എടാ നാറി... നാളെ കാണാൻ പോവുന്നേൽ ഏതേലും ഒരെണ്ണത്തിനെ സെറ്റവാണെന്ന് പടച്ചോനോട് പ്രാർത്ഥിക്ക്... അതെങ്ങനെ പോവുമ്പതെന്നെ മനസ്സിലിരിപ്പ് നാളെയും ഒരു രണ്ടെണ്ണത്തിനെ പിടിക്കണംന്നാ..." അഷ്മിൽ ഒന്ന് ഇളിച്ചു കാണിച്ചു... പെട്ടെന്ന് അവന് ഹനയെ വീണ്ടും ഓർമ വന്നു... അവളെ മാമിയുടെ വീട്ടിൽ വെച്ച് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കണ്ടതും, എതിർത്തൊന്നും സംസാരിക്കാതെ വേഗത്തിൽ നടന്നു പോയതുമൊക്കെ ആലോചിച്ചു... അവളുടെ ഒരു ജോലി താൻ കാരണം ഇല്ലാതായെങ്കിലും താൽക്കാലത്തേക്ക് എങ്കിലും ഒരു ജോലിയുണ്ടല്ലോ... എന്നതാണ് അവന്റെ സ്വയമുള്ള ന്യായീകരണം. -------------------------------------- അഷ്മിൽ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ മൂത്ത പെങ്ങൾ ഷെമി വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ട്... അവൾക്ക് നാല് വയസ്സുള്ള ഒരു മോളാണ്... സോയ... അഷ്‌മിൽ ഹാളിലേക്ക് കയറിയതും വാതിലിനു പിറകിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന സോയ അവനെ പേടിപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് എടുത്തുചാടി... "ട്ട്ടോ...." അവൻ പേടിച്ചത് പോലെ അഭിനയിച്ചതും മാമൻ പേടിച്ചേ എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ കൈ കൊട്ടി ചിരിച്ചതും അവൻ അവളെ വാരിയെടുത്തു കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു... "എപ്പോ എത്തിയെടി കാന്താരി... മാമനെ ചുമ്മാ പേടിപ്പിക്കാൻ..." "വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടപ്പോൾ... ഉമ്മി പറഞ്ഞല്ലോ അച്ചു മാമൻ നാളെ ഒരു ആന്റിയെ കാണാൻ പോവാന്നു... ഞങ്ങളും വരുന്നുണ്ടേ..." അവൻ ചുറ്റും ആരെയൊക്കെയോ തിരഞ്ഞു... "എടാ... നാളെ നീ ഓക്കേ അല്ലെ... ഇനി എല്ലാരും പോവാൻ പ്ലാൻ ചെയ്ത് നിൽക്കുമ്പോ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞ് മാറിയേക്കരുത്..." "ആഹ്ടി... നാളെ പോവാം... എന്റെ പുന്നാര ഉമ്മാക്ക് ഒന്ന് സമാധാനം ആവട്ടെ..." ഉമ്മാന്റെ മുഖം ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു... അപ്പോഴാണ് റഷീദ് മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്നത്... "അപ്പോ ഞാൻ പറഞ്ഞതോ..." "അതെ... നമ്മക്ക് രണ്ടും പോയി നോക്കാം... എന്നിട്ട് വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് ആലോചിച്ചിട്ട് കൺഫേം ചെയ്താൽ പോരെ അഷ്മിലെ..."ഷെമി അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.. മതിയെന്ന് അവനൊന്നു മൂളി... അപ്പഴേക്കും ഉമ്മാക്ക് ടെൻഷൻ തുടങ്ങി... ഇവനെങ്ങാനും ഇനി നാസറിന്റെ മോളെയാ ഇഷ്ടമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ... "ആദ്യം കൊച്ചുപുരക്കലേ പറഞ്ഞ് വച്ചതാ ഞാൻ... അവിടെ പോയി ആ കുട്ട്യേ കാണണം... ഉറപ്പായിട്ടും എന്റെ അഷ്മിലിനു കൊച്ചുപുരക്കലേ പെണ്ണ് തന്നെ..." ഉമ്മ അഹങ്കാരത്തോടെ പറയുന്നുണ്ട്. ഉപ്പയും ഷെമിയും ആ സംസാരം കേട്ട് ചിരി അടക്കി പിടിക്കുന്നുണ്ട്.... ------------------------------------- ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയ ഹന കുളിക്കാൻ കയറിയപ്പോഴാണ് വല്ലുമ്മ എന്തോ അത്യാവശ്യത്തിൽ അവളെ വിളിക്കുന്നത്... "ഹന... അന്റെ കുളി കഴിഞ്ഞോ..." "ഇല്ല വല്ലുമ്മ.. ഇങ്ങൾ പറയി..." "നീ വന്നിട്ട് പറയാം..." പിന്നെ അവൾക്ക് എന്താണെന്ന് അറിയാതെ സമാധാനമില്ലെന്നായി...ഡ്രസ്സ്‌ കഴുകിയിട്ടു വേഗം അകത്തേക്ക് കയറി... ഉമ്മയും വല്ലുമ്മയും ഷഹാനയും മൂത്തപ്പയും ഉണ്ട് ഒരുമിച്ച് ഹാളിൽ .... അവളെ കണ്ടതും മൂത്താപ്പ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി... "നിനക്ക് നാളെ ക്ലാസ്സുണ്ടോ...?!" "ഇല്ല മൂത്താപ്പ... ശനിയാഴ്ച്ചയല്ലേ..." "നാളെ അവര് വന്നു കണ്ടോട്ടെന്ന് ചോദിക്കുന്നു..." ഹന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... പെട്ടെന്ന് ഉപ്പാന്റെ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നു... എന്നാലും മൂത്താപ്പ സമ്മതം ചോദിച്ചല്ലോ... എന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു. "ഹ്മ്മ്..." ഒരു മൂളലിൽ മാത്രം ഉത്തരം ഒതുക്കി... ഉമ്മാന്റെ മുഖം വല്ലാതെ വിഷമിച്ചപോലെ... തുടരും..... 🤍 #📙 നോവൽ #📔 കഥ