ഉറക്കം ഞെട്ടി,കണ്ട കിനാവ് പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞപ്പോൾ അർച്ചന കണ്ണ് തുറക്കാതെ തന്നെ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഇടാനായി സ്വിച്ചിനായി കൈകൾ കൊണ്ട് പരതി നോക്കി.. ആ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടത്തോടെ മടിയോടെ ആണെങ്കിലും അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു.. ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ വെളിച്ചതിൽ കണ്ണ് പുളിച്ചതും അവൾ ഒന്ന് കൂടി മിഴികൾ അടച്ച് തുറന്നു.ചുവരിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചതും അവൾ പിടഞ്ഞെഴുനേറ്റു. ഈശ്വരാ സമയം ഏഴര മണിയായിരിക്കുന്നു.. കൈയിൽ കിട്ടിയ ഒരു സാരിയും എടുത്ത് പിന്നെ ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു കുളിമുറിയിലേക്ക്.പല്ല് തേപ്പും കുളിയും കഴിച്ച് വേഗം കണ്ണാടിക്ക് മുൻപിൽ വന്ന് നിന്ന് ഒരു മിനുക്ക് പണിയൊക്കെ നടത്തി. ഒരുക്കം പൂർത്തിയാക്കി താഴേയ്ക്ക് പോകാനായി പടികൾ ഓടി ഇറങ്ങി. ഈ ഓട്ടം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുമംഗല അച്ഛമ്മ കാണണ്ട.ചാടി തുള്ളി നടന്ന് ഈ വീട് പൊളിച്ചിടും എന്നും പറഞ്ഞ് അച്ഛമ്മക്ക് ബഹളം വയ്ക്കാൻ പിന്നെ ഈ ഒരു കാരണം മതി.അച്ഛമ്മയെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല. വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള തറവാടാണ്. എപ്പോഴാ എല്ലാം കൂടി ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു തലയിൽ വീഴാന് അറിയില്ല.അച്ഛൻ പല തവണ പറഞ്ഞതാണ് ഈ വീട് പൊളിച്ച് പുതുക്കി പണിയാം എന്ന്. അപ്പോഴേല്ലാം എടുത്ത വഴിയെ അച്ഛമ്മ പറയും.. അങ്ങനെ ഒന്നും ഈ വീട് ഇടിഞ്ഞ് പൊളിഞ്ഞു ആരുടേയും തലയിൽ വീഴില്ല. പണ്ടുള്ള കാർന്നോന്മാര് പണി കഴിപ്പിച്ച തറവാടാ.എന്റെ കാലം കഴിയുന്ന വരെ ഇതിങ്ങനെ നിൽക്കട്ടെ. അത് കഴിഞ്ഞു പൊളിക്കെ വിൽക്കെ എന്താച്ചാ ചെയ്തോ. പലതും ചിന്തിച്ച് അർച്ചന നേരെ ചെന്നത് അടുക്കളയിലേക്കാണ്.അടുപ്പത്തിരിക്കുന്ന ഇഡ്ഡലി ചെമ്പ് കണ്ടതും അവൾക്ക്‌ കലി കയറി. എന്റെ അമ്മേ ഇന്നും ഇഡ്ഡലി തന്നെയാണോ. ഇതിനിവിടെ ഒരു മാറ്റവുമില്ലെ. സാമ്പാറിനു കഷ്ണം നുറുക്കി കൊണ്ടിരുന്ന ശ്രീദേവിക്ക് ദേഷ്യം ഇറച്ചു കയറി. അവർ കത്തി താഴെ വച്ച് അർച്ചനയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അച്ചു എന്റെ വായിലിരിക്കുന്നത് കേൾക്കണ്ടെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും എടുത്ത് കഴിച്ച് പോകാൻ നോക്ക്.. എന്നാ പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് രണ്ട് ദോശ എങ്കിലും ചുട്ട് വച്ചൂടെ.. എനിക്ക് പത്ത് കയ്യൊന്നും ഇല്ല അച്ചൂ. ഇന്ന് പാടത്ത് കൊയ്ത്തിനുള്ള പണിക്കാര് ഉണ്ട്.അവർക്ക് പത്ത് മണിക്ക് കഞ്ഞി കൊടുക്കണം.പോരാത്തേന് ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ചോറും.എല്ലാം ചെയ്യാൻ ഈ ഞാനൊരുത്തിയെ ഉള്ളൂ.അതിനിടക്ക് ഇവിടെ രണ്ടും മൂന്നും കൂട്ടം പലഹാരം ഉണ്ടാക്കാനൊന്നും എനിക്ക് നേരമില്ല. എന്നും അടുക്കള പണിക്ക് വരാറുള്ള ആ മീനാക്ഷിയാണേൽ ഇന്ന് വന്നിട്ടുമില്ല. രാവിലെ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ മധുവേട്ടനോട് പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചതാ കൊയ്ത്തിനു വരുന്ന ആരെയെങ്കിലും ഒരാളെ ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് എനിക്ക് കൈ സഹായത്തിന് അയക്കാൻ.ആര് കേൾക്കാൻ,പറയുന്ന സമയത്ത് പാടത്ത് കഞ്ഞിയും കറിയും എത്തിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അതിനാകും കലിതുള്ളൽ.മധൂനുള്ള ആ പേരില് മാത്രേ ഉള്ളൂ മധുരം.വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും ഒട്ടും മധുരമില്ല.... ഉവ്വ്.. എന്നിട്ടാ അച്ഛൻ ഇന്നലെ ഇവിടെ നിന്ന് അമ്മയോട് കൊഞ്ചുന്നെ കണ്ടത്.. ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേയ്ക്ക് ശ്രീദേവിയും അർച്ചനയും തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. വല്ല്യൊരു മഹാ സംഭവം കണ്ടെത്തിയ മട്ടിൽ ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു തന്റെ രണ്ടാമത്തെ പുത്രി.. ആമി എന്ന വാവ.. പ്രായ പൂർത്തിയായ മക്കള് വീട്ടിലുണ്ടെന്ന ബോധം അച്ഛനമ്മാർക്കില്ലാണ്ടായാൽ പിന്നെ എന്താ ചെയ്യാ.. വാവയ്ക്ക് പിന്നിലായി വന്ന് കൊണ്ട് മധുവിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞതോടെ ശ്രീദേവി ആകെ ചൂളിപ്പോയി.തന്റെ രണ്ട് പെണ്മക്കളുടേയും അമ്മായി അമ്മയുടേയും മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ത്രാണി ഇല്ലാതെ കഴുകാനായി ഇട്ട് വച്ചിരുന്ന പത്രങ്ങളുമായി അവർ പുറത്തെ കിണറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് പോയി.. പാത്രങ്ങൾ അവിടെ വച്ച് ശ്രീദേവി തിരികെ അടുക്കളയിലേക്ക് തന്നെ പോയി.മനസിൽ അപ്പൊ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത് മുഴുവൻ തന്റെ പ്രിയ ഭർത്താവിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു. മധുവേട്ടൻ അങ്ങനെയാണ്.. താൻഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കണ്ടാൽ സഹായിക്കാണെന്നും പറഞ്ഞ് അടുക്കളയിൽ കൂടും.പിന്നെ തേങ്ങ ചിരവലും പച്ചക്കറി നുറുക്കലുമൊക്കെ ആളെ ജോലിയാണ്.അതിന്റെ ഇടയിൽ തരം കിട്ടിയാൽ തന്നെ ഒന്ന് തോണ്ടാനും നിക്കും.ഇന്നലെ അങ്ങനെ അടുക്കളയിൽ കൂടിയതാണ്.. അത് വാവ കണ്ടു എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ് താൻ അറിഞ്ഞതും.. ശ്രീദേവി അടുക്കളയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ കണ്ടത് ഇഡ്ഡലിയെ കുറ്റം പറഞ്ഞ അർച്ചന ഒരു പ്ലേറ്റിൽ രണ്ട് ഇഡ്ഡലിയും വച്ച് നുള്ളി പെറുക്കി കഴിക്കുന്നതാണ്. അർച്ചനയുടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് അച്ഛമ്മ അവളെ ശകാരിച്ചു. പെൺകുട്ടികളായാൽ വല്ലതും ഒക്കെ വാരി വലിച്ച് തിന്നേം കുടിക്കേം ഒക്കെ ചെയ്യണം.എന്താ നിന്റെ കോലം,മെലിഞ്ഞുണങ്ങി ഈർക്കിലി ചൂലിനേക്കാൾ കഷ്ടമായി.. എന്റെ അച്ഛമ്മേ ഇതല്ലേ ഇപ്പോഴത്തെ ഫാഷൻ. അർച്ചന അച്ഛമ്മയെ നോക്കി കൊഞ്ചി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഫാഷൻ നീ എന്നെ കൊണ്ട് ഒന്നും പറയിക്കണ്ട. അച്ഛമ്മ അവളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. ഇന്ന് എന്താ അമ്മേ മീനാക്ഷി ജോലിക്ക് വരാത്തെ. അവളെ പെണ്ണുകാണാൻ ഇന്ന് ആരോ വരുന്നുണ്ട് പോലും.അവളെ അമ്മ രാവിലെ വന്ന് പറഞ്ഞതാ. അങ്ങനെയാ വേണ്ടത്.പെൺകുട്ടികൾ ഉള്ളവർ അവരെ നേരത്തെ കാലത്തെ വല്ലവരേം കൂടെ പറഞ്ഞയക്കണം. അവർക്ക് കൊടുക്കാൻ പൊന്നും പണവും ഉണ്ടായിട്ടൊന്നും അല്ലല്ലോ.എന്നിട്ടും കണ്ടോ അവള് അവളെ മോളെ നേരെത്തെ ഒരുത്തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നു. അച്ചൂന്റെ രണ്ട് മാസത്തിന് ഇളയതല്ലേ ആ പെണ്ണ്.അതെങ്ങനെയാ വീട്ടിലിരിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടേ പെണ്മക്കളെ കുറിച്ച് ചിന്ത. സുമംഗല മരുമകളെ നോക്കിയാണ് അവസാനത്തെ വാചകം പറഞ്ഞത്. അമ്മ തന്നെ കുത്തി പറഞ്ഞതാണെന്ന് ശ്രീദേവിക്കും മനസിലായി.സങ്കടത്തോടെ അവർ സുമംഗലയോടായി പറഞ്ഞു. അമ്മ ഇതെന്തറിഞ്ഞിട്ടാ ഈ പറയുന്നെ,ഞാൻ മനസ് വയ്ക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ.ഞാൻ മധുവേട്ടനോട് എത്ര പറഞ്ഞു. അപ്പൊ ഇവളല്ലേ പറഞ്ഞെ ഇപ്പൊ കല്ല്യാണം വേണ്ട, ഇവൾക്ക് പഠിക്കണം എന്ന്. മധുവേട്ടനും ഇവളെ താളത്തിന് തുള്ളാൻ നിന്ന് കൊടുത്തു. ഒടുക്കം എല്ലാവരുടേയും കുറ്റപെടുത്തൽ എനിക്ക് നേരെ.. താൻ പറഞ്ഞത് ശ്രീദേവിയെ നോവിച്ചു എന്ന് മനസിലാക്കിയതും സുമംഗല പിന്നെ വാവയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഇന്നും കുളിക്കാതെ നേരെ ചായ കുടിക്കാൻ പൊന്നോ നീ,വാവേ നിന്നോട് ഞാൻ എത്ര തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ രാവിൽ എഴുനേറ്റ് കുളിക്കണം എന്ന്.അതാ ഐശ്വര്യം.. എന്റെ അച്ഛമ്മേ. പുലർച്ചെ ഏഴര വെളുപ്പിന് എഴുനേറ്റ് കുളിച്ചാൽ ഉള്ള ഈ സൗന്ദര്യം കൂടി കിട്ടുമോ.. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അച്ഛമ്മ ഒന്ന് നോകിക്കേ,ഞങ്ങടെ ഈ അമ്മ എന്നും പുലരും മുൻപേ എഴുനേറ്റു പച്ച വെള്ളത്തിൽ നീരാട്ട് നടത്തുന്നതല്ലേ.എന്നിട്ട് കറുത്തിരിക്കുന്ന ഈ അമ്മ വെളുത്തോ,ഇല്ലല്ലോ.അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞെ. ഈ വെളുപിനെ ഉള്ള നീരാട്ടിൽ വല്ല്യ കാര്യമൊന്നും ഇല്ലാന്. വാവയുടെ വാക്കുകൾ കാതിൽ വീണതും ശ്രീദേവിയുടെ ഉള്ള് നൊന്തു.വാവ പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ല,താൻ കറുത്തിട്ടാണ്.മധുവേട്ടന്റെ നല്ല വെളുത്തിട്ടാണ്.ആ നിറമാണ് തന്റെ രണ്ട് മക്കൾക്കും കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ നാളുകളിൽ എല്ലാം ഒരുമിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ മധുവേട്ടനെ തന്റെ നിറത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് പലരും കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പോകെ പോകെ അത് ഒരു ശീലമായി.ഇപ്പൊ തന്റെ മക്കൾ കൂടി തന്നെ കളിയാക്കി തുടങ്ങിയപ്പോൾ... നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ശ്രീദേവി തുടച്ചു. പെട്ടന്നാണ് സുമംഗലയുടെ ഒച്ച ഉയർന്നത്. വാവേ നിർത്ത്, നീ പറഞ്ഞത് ആരെ കുറിച്ചാണെന്ന് നിനക്കറിയോ.പറഞ്ഞത് പറഞ്ഞു,ഇനി മേലാൽ നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു വാക്ക് ഇവിടെ വീഴരുത്. അവർ ശ്രീദേവിയെ ചൂണ്ടി വാവയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. അവളെക്കുറിച്ച് നീയെന്താ കരുതിയിരിക്കുന്നത്.അവൾ ഈ വീടിന്റെ വിളക്കാണ്.അവളുടെ ഈ കറുപ്പ് നിറമാണ് അവളുടെ അഴക്.ആ വയറ്റിൽ നിന്നാണ് നീയും പിറന്നുവീണത്. ഞാൻ അവളെ ശകരിക്കും.. അത് അവൾ എനിക്ക് മകളായത് കൊണ്ടാണ്.അമ്മയോട് മാപ്പ് പറയ്‌.. ആ മനസ് നോവിച്ചിട്ട് നിനകിന്ന് പച്ച വെള്ളം തരാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. വാവയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞഞ്ഞു. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി. അമ്മേ ഞാൻ.. ശ്രീദേവി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. സാരമില്ല.. അമ്മയ്ക്ക് വിഷമൊന്നും ആയില്ല. എന്തെങ്കിലും കഴിച്ച് സ്കൂളിൽ പോകാൻ നോക്ക്.. വാവ തിരിഞ്ഞു നടന്നതും അർച്ചന അവൾക്ക്‌ പിന്നാലെ ചെന്ന് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. എന്റെ വാവേ നിനക്ക് വല്ല കാര്യവുമുണ്ടായിരുന്നോ അച്ഛമ്മേടെ വായിലിരിക്കുന്നെ കേൾക്കാൻ വേണ്ടി... അവൾ കണ്ണ് തുടച്ച് ചിരി വരുത്തി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അതിന് ഞാനറിഞ്ഞോ ചേച്ചി അമ്മായി അമ്മ മരുമോളോട് ഇത്ര വേഗം സന്ധിയാകും എന്ന്.. പിന്നെ ആകാതെ, അച്ഛമ്മയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം അമ്മയോടാ. വഴക്ക് പറയുന്നത് ഒക്കെ അച്ഛമ്മേടെ ഒരു നമ്പറല്ലേ.. അറിഞ്ഞില്ല എന്റെ അച്ചു ചേച്ചിയേ.. ഇനി ശ്രദ്ധിച്ചോളാം.. അതും പറഞ്ഞ് വാവ തിരിഞ്ഞോടി.. ഒരുക്കം പൂർത്തിയാക്കി കോളേജിൽ പോകാനായി അർച്ചന ഓടി ഇറങ്ങിയതും സാരിയുടെ മുന്താണി വാതിൽ പടിയിൽ ഉടക്കി,സാരിക്ക് കുത്തിയിരുന്ന പിന്ന് പൊട്ടി.. അവൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അല്ലെങ്കിലേ നേരം പോയി.ഉള്ള സമയം മുഴുവൻ പോകുന്നത് ഈ സാരി വാരി ചുറ്റിയാണ്. ടി ടി സി വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് യൂണിഫോം ആയി ഈ സാരി കണ്ട് പിടിച്ചത് ഏത് മഹത് വ്യക്തി ആണോ എന്തോ.. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ് പഠിപ്പിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ പോരെ ഈ വേഷം.. പലതും പിറുപിറുക്കുന്നതിനിടയിൽ വളഞ്ഞു പോയ പിന്ന് നിവർത്തി സാരി ഒന്ന് കൂടി ഞൊറി കൂട്ടി കുത്തി. ബാഗും വലിച്ചെടുത്ത് തോളിൽ ഇട്ട് അവൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. അമ്മേ... അച്ഛമ്മേ ഞാൻ പോകാണേ.. ഇറങ്ങിയോ അച്ചൂ.. പിറകെ എത്തി കൊണ്ട് അച്ഛമ്മ ചോദിച്ചു. എന്റെ കുട്ടീ ഇത്ര ആയിട്ടും ഒരു സാരി ഉടുക്കാൻ നീ പഠിച്ചില്ലേ.. ഇങ്ങനെ ആണോ ഞൊറിഞ്ഞുടുക്കുന്നെ.. എന്റെ അച്ഛമ്മേ, ഇവിടുന്ന് എത്ര ഭംഗിയിൽ ഉടുത്ത് പോയിട്ടും വല്ല്യ കാര്യമൊന്നും ഇല്ല. ബസിൽ പിള്ളേരെ കൂടെ ഇടിച്ചു കുത്തി കയറി കോളേജ് പടിക്കൽ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഉടുത്തത് പറിഞ്ഞു പോകാതിരുന്നാൽ ഭാഗ്യം എന്ന് കരുതും.. ബസിൽ നിന്ന് അത്ര കണക്കിന് ചവിട്ടും കുത്തും കിട്ടും.. എന്നാ പിന്നെ നിനക്ക് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു പൊയ്ക്കൂടേ അച്ചൂ.. അയ്യോ അത് വേണ്ട അച്ഛമ്മേ, ഇങ്ങനെ കുത്തി തിരക്കി പോകുന്നത് ഒരു രസമല്ലേ.. അച്ചൂ.. നീ പോകുമ്പോൾ വാവയെ കൂടി കൂട്ടിക്കോ, അവളെ സ്കൂൾ ബസ് വന്ന് അതിൽ കയറ്റി വിട്ടിട്ട് നീ പോയാൽ മതി. അച്ഛൻ ഇവിടെ ഇല്ലല്ലോ.അല്ലേൽ അച്ഛൻ കൊണ്ട് പോയി ബസ് കയറ്റി വിട്ടേനെ. ശ്രീദേവി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്റെ അമ്മേ.. എനിക്ക് ബസ് പോകും.പോത്ത് പോലെ വളർന്ന അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചോണ്ട് പോയി ഞാൻ ബസ് കയറ്റി വിടണോ.. ഇവിടുന്ന് രണ്ടടി നടന്ന് മെയിൻ റോഡിൽ കയറി നിന്നാൽ പോരെ അവൾക്ക്‌,അത് വഴി അല്ലേ അവളെ ബസ് വരുന്നെ. പോത്ത് പോലെ വളർന്നത് കൊണ്ടാ എനിക്ക് ഇത്ര ആധി.. പെൺകുട്ടികളെ എന്ത് വിശ്വസിച്ചാ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാ.. ഓരോ ദിവസവും കേൾക്കുന്നെ അത്തരതിലുള്ള വാർത്തകളല്ലേ.നിനക്ക് കൂട്ടിന് കാർത്തിക ഉണ്ട്. വാവയോ.. അത് തനിച്ച് വേണ്ടേ അത്രയും ദൂരം പോകാൻ.. ശരി അമ്മേ.. കൊണ്ട് പോകാം.. എവിടെ ആ ഇള്ളകുട്ടി.. അച്ചു കളിയാക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. വാവേ.. അർച്ചന നീട്ടി വിളിച്ചതും വാവ കയ്യിൽ ഒരു ചീർപ്പുമായി ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് ഓടി എത്തി. ചേച്ചി ഒന്ന് വകച്ചിലെടുത്ത് രണ്ട് വശവും പിന്നി കെട്ടി തന്നേ.മുടി പിന്നി കെട്ടാതെ ചെന്നാൽ ഉച്ച വരെ ക്ലാസിന് വെളിയിൽ നിർത്തും എന്നാ പ്രിൻസിപ്പൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നെ.. എന്റെ മോള് മുടിയൊക്കെ കെട്ടികൊണ്ട് തനിയെ വന്നോ.ഇനിയും നിന്നെ കാത്ത് നിന്നാൽ എന്റെ മാർബേസിൽ പോകും.. ആ ബസ് പോട്ടെ ചേച്ചി, അത് കഴിഞ്ഞുള്ളേന് പോകാം.. വാവ നിസാരമായി പറഞ്ഞതും ഉള്ളിൽ ഉയർന്ന ആന്തലോടെ അർച്ചന കയ്യിൽ കെട്ടിയ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.. പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി ഉണ്ട് ബസ് വരാൻ.. കോളേജിൽ പോകാനുള്ള ഉത്സാഹം കൊണ്ടല്ല ഈ ഓട്ട പാച്ചിൽ.. ആ ബസിലാണ് തന്റെ പ്രാണ വായു ഉള്ളത്.. കണ്ണ് നിറയെ ഒന്ന് കാണാനുള്ള കൊതി.. അച്ചു ചേച്ചി. സ്വപ്നം കണ്ട് നിൽക്കാതെ കെട്ടി താ.. വാവ തട്ടി വിളിച്ചതും ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്ന് അർച്ചന ചീപ്പ് തട്ടിപ്പറിച്ചു വാങ്ങി വാവയുടെ മുടി ചീകി കെട്ടാൻ തുടങ്ങി..അർച്ചന തന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം മുഴുവൻ വാവയുടെ മുടിയിൽ തീർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അച്ചു ചേച്ചി നോവുന്നു.. പതിയെ. ഇത്തിരി നോവണം. ബാക്കിയുള്ളവരെ മിനക്കെടുത്തുന്നതിനുള്ള ശിക്ഷയായി കൂട്ടിക്കോ.. അർച്ചന ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം മറച്ചു വയ്ക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും വാവയ്ക്കുള്ള ചോറ് പാത്രത്തിലാക്കി അച്ഛമ്മ അതുമായി വന്ന് അവളെ ബാഗിൽ വച്ചു കൊടുത്തു.. കഴിഞ്ഞില്ലേ,പോകാം... ചോദ്യം മുഴുമിപ്പിക്കും മുൻപേ തന്നെ അർച്ചന മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ചാടി ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛമ്മേ പോയി ട്ടോ.. അച്ഛമ്മയെ പിടിച്ചു ഒരു ഉമ്മയും കൊടുത്ത് വാവ ഓടി അർച്ചനയ്ക്ക് പിന്നാലെ എത്തി. അച്ചു ചേച്ചി ഒന്ന് പതിയെ നടക്ക്. എനിക്ക് ഈ പൊക്കണവും തൂക്കി ചേച്ചികൊപ്പം ഓടി എത്തുന്നില്ല.. വാവ ചുമലിൽ തൂങ്ങുന്ന ബാഗ് ഒന്ന് കൂടി വലിച്ചു പുറതേയ്ക്ക് കയറ്റി ഇട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ദേ വാവാച്ചി മിണ്ടാതെ നടന്നോ, ഇന്ന് നീ കാരണം ആ ബസ് പോയാൽ.. അർച്ചന കണ്ണ് തുറിപ്പിച്ചു നോക്കിയതും വാവ വാ പൊത്തി മിണ്ടാതെ നടന്നു. ഇനി ആ കാർത്തു ഒരുങ്ങികാണുമോ എന്തോ.. അർച്ചന പിറുപിറുത്തു തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് നോക്കുമ്പോൾ വാവ മിണ്ടുന്നില്ല. ഇങ്ങ് താ ബാഗ് ഞാൻ പിടിക്കാം.. എന്റെ വാവാച്ചി നിനക്ക് വല്ലോം ഒക്കെ തിന്നൂടെ,നീ ഈ ബാഗ് തൂക്കി നീ നടക്കുന്നെ കണ്ടാൽ പാവം തോന്നും. വാവ വിസമ്മതിച്ചിട്ടും അവളെ ബാഗ് വാങ്ങി അർച്ചന തന്റെ ചുമലിൽ തൂക്കി.. ഇത്തിരി കൂടി മുന്നോട്ട് നടന്ന് കാർത്തികയുടെ വീടിന്റെ കുറച്ച് ഇപ്പുറത്ത് നിന്നും അർച്ചന വിളിച്ചു കൂവി.. കാർത്തൂ.. ടി കാർത്തികേ.. വരുന്നുണ്ടോ നീ.. അർച്ചന തൊണ്ട കീറി വിളിച്ചിട്ടും തന്റെ പ്രിയ തോഴി കാർത്തികയുടെ നിഴൽ പോലും ആ പരിസരത്തെങ്ങും കാണാത്തത് കൊണ്ട് അർച്ചന വേലി ചാടി കടന്നു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കയറി.. അപ്പോഴേക്കും കാർത്തിക പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്റെ അച്ചൂ നീ ഈ വേലി പൊളിച്ചേ അകത്ത് വരൂ എന്ന് വല്ല നേർച്ചയും ഉണ്ടോ, ഇന്നലെ കൂടി അച്ഛൻ ചോദിച്ചു. ആരാ ഈ വേലി പൊളിക്കുന്നെ എന്ന്.. ദിവസവും ഞാൻ ഇത് വരിഞ്ഞു കെട്ടി വയ്ക്കും.പിറ്റേനത്തേയ്ക്ക് ഇത് പൊളിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടാകും എന്ന്.നിനക്ക് നേരായ വഴിക്ക് കയറി വന്നൂടെ അച്ചൂ.. എന്റെ കാർത്തൂ നേരായ വഴി ചുറ്റി കറങ്ങി വരാനുള്ള സമയമില്ലാത്തോണ്ടല്ലേ ഞാനീ വേലി പൊളിക്കുന്നെ.പോകാം,നിന്റെ ഒരുക്കം കഴിഞ്ഞോ.. എവിടുന്ന്.. ചോറ് ഇപ്പൊ വാർത്തു വച്ചതേ ഉള്ളൂ.. അതൊന്ന് വെള്ളം വലിഞ്ഞിട്ടു വേണം പാത്രത്തിലാക്കാൻ.. എന്റെ കാർത്തൂ അപ്പൊ ഇത്ര നേരം നീ എന്തെടുക്കുവായിരുന്നു.. അർച്ചനയ്ക്ക് കുറേശെ സങ്കടം വന്ന് തുടങ്ങി.. ഇനി ഇന്ന് പോയിട്ട് കാര്യമുണ്ടാകും എന്ന് തോനുന്നില്ല. എന്റെ അച്ചൂ നീ എന്തിനാ മുഖം വീർപ്പിക്കുന്നെ,പത്ത് മണി ആകുമ്പോഴേക്കും എത്തിയാൽ പോരെ.ഇത്ര നേരത്തെ തന്നെ ക്ലാസിൽ പോയി കുറ്റിയടിച്ചിരിക്കണോ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക്.കൈയും കഴുകി ചെന്നിരിക്കുമ്പോഴേക്കും മുന്നിൽ പ്ലേറ്റ് വച്ച് വിളമ്പി തരാൻ എനിക്കൊരു അമ്മയുണ്ടോ, ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും ചോറ്റു പാത്രത്തിൽ ചോറും നിറച്ച് മുന്നിൽ വന്ന് നിക്കാൻ അച്ഛമ്മയും ഇല്ല. ആകെ കൂടി ഉള്ളത് ഒരു പാവം അച്ഛനല്ലേ. അതാണേൽ രാവിലെ സോസൈറ്റിയിൽ പോയി.ഇനി അവിടുത്തെ പാലളക്കലും കണക്കെഴുത്തും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴേക്കും ഒരു നേരം ആകും.. കാർത്തിക പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും അർച്ചന മിണ്ടാതെ നിന്നു. കാർത്തുവിന്റെ സങ്കടം ആണ് അവൾ പറയുന്നെ.. അപ്പൊ പിന്നെ അവളോട് ഗുസ്തി പിടിക്കാനും വയ്യ.ആ സമയം കൊണ്ട് റോഡ് ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു വാവയും എത്തി. കാർത്തു ചേച്ചി ഇറങ്ങിയില്ലേ, എന്നിട്ടാണോ ഈ അച്ചുചേച്ചി ബസ് പോകും എന്ന് പറഞ്ഞ് വരുന്ന വഴി മുഴുവൻ എന്നെ ഇട്ട് പൊരിക്കായിരുന്നു.. കാർത്തു കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ച് അർച്ചനയെ നോക്കി, അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അർച്ചന വേഗം അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി. ഇനി ഞാൻ കാരണം ആരും മുഖം വീർപ്പിക്കണ്ട. അതും പറഞ്ഞ് കാർത്തിക വേഗം അകത്ത് പോയി ചോറ് പാത്രത്തിലാക്കി ബാഗും എടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു.വീട് പൂട്ടി താക്കോൽ അച്ഛന് കിട്ടാൻ പാകത്തിൽ വച്ച് അർച്ചനയ്ക്കും വാവയ്ക്കും ഒപ്പം അവളും വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി നടന്നു. റോഡിലെത്തിയതും വാവ പറഞ്ഞു. ചേച്ചി പൊയ്ക്കോ.. ഞാൻ ആ കടയിൽ കയറി നിന്നോളാം. അവിടെ നിന്നാൽ ബസ് വരുന്നത് കാണാലോ. വാവ പറഞ്ഞെങ്കിലും അർച്ചനയ്ക്ക് ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയില്ല. പൊയ്ക്കോ അച്ചു ചേച്ചി.. അതും പറഞ്ഞ് ഓരോട്ടത്തിനു വാവ പീടിക തിണ്ണയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് അർച്ചന നടന്നു. കവലയിൽ എത്തും മുൻപ് തന്നെ കണ്ടു മാർബേസിൽ ബസ് ഓടാൻ തുടങ്ങുന്നു. അർച്ചന കാർത്തുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് ഓടി..അവരെ ഓട്ടം കണ്ട് കടയിലിരുന്നവർ ഒന്ന് കൂക്കി വിളിച്ചു. അതോടെ ബസ് ബ്രെക്കിട്ടു.. ശ്വാസം പിടഞ്ഞു ഒറ്റ ചാട്ടത്തിന് അർച്ചന ബസിനുള്ളിൽ കയറി പറ്റി.അവളുടെ കണ്ണുകൾ പ്രതീക്ഷയോടെ പിന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞു പോയി... ബസ് ഓടി തുടങ്ങിയതും പിടുത്തം വിട്ട് വീഴാൻ പോയ അർച്ചനയെ കാർത്തിക ചുറ്റി പിടിച്ചു. എന്റെ അച്ചൂ നീയാദ്യം ആ കമ്പിയിൽ ഒന്ന് പിടിച്ചു നിൽക്ക്.വീണിരുന്നേൽ ഇപ്പൊ പല്ല് പോയേനെ.. കാർത്തിക അവളിലെ പിടി ഒന്ന് കൂടി മുറുക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പെങ്ങളെ ഇഷ്ടം പോലെ സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞ് കിടപ്പുണ്ടല്ലോ, അതിലോട്ടെങ്ങാനും ഇരിക്ക്.വെറുതെ വീണ് രാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് പണി ഉണ്ടാക്കല്ലേ.. പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന ക്ലീനർ പയ്യൻ കൂടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതോടെ അർച്ചനയ്ക്ക് കലി കയറി. കാണാൻ കൊതിച്ച് വന്ന മുഖം കാണാൻ പറ്റാത്തതിലുള്ള ദേഷ്യം കൂടി വാക്കുകളിൽ നിറച്ച് കൊണ്ട് അവൾ കാർത്തികയോടായി പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഏതു വകയിലാണ് അവന്റെ പെങ്ങളായത്.. അതും പറഞ്ഞ് ഡ്രൈവറുടെ തൊട്ടുപിന്നിലുള്ള സീറ്റലേക്ക് അവൾ ഇരുന്നു. അർച്ചനയുടെ തൊട്ടരികിലായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് കാർത്തിക പറഞ്ഞു. അച്ചൂ ...നീയെന്താ അവനെ അറിയാത്ത പോലെ സംസാരിക്കുന്നെ. പ്രവീണിനെ നിനക്ക് അറിയില്ലേ,അവനും നീയും ഞാനും ഒക്കെ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചവരാ,ഒരേ പ്രായക്കാർ.അവൻ നമ്മളെക്കാൾ ഒരു വർഷം മുൻപേ പഠിപ്പു നിർത്തി ഈ ബസ്സിൽ കയറി കൂടി ഒരു തൊഴിൽ സമ്പാദിച്ചു.നമ്മൾ ഇപ്പോഴും പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ആ ഒരു വ്യത്യാസമേയുള്ളു.അവന് ഈ ബസ്സിൽ കയറുന്ന എല്ലാവരും പെങ്ങമ്മാർ തന്നെയാണ്.ഒരു കാര്യമുണ്ട് പെങ്ങളെ എന്നുള്ള അവന്റെ ആ വിളി അതിൽ ആത്മാർത്ഥതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് വായി നോട്ടത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പേടിക്കേ വേണ്ട. പിന്നെ വായ് നോക്കാൻ അവനൊട്ട് ധൈര്യപ്പെടുകയുമില്ല.അത് മറ്റൊരു സത്യം.നമ്മുടെ ബസ്സിലെ കണ്ടക്ടർ ഹിറ്റ്ലർ ചേട്ടൻ അവന്റെ പരിപ്പെടുക്കില്ലേ.. അതുപറയുമ്പോൾ ചുണ്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ച കള്ളച്ചിരിയുമായി ഇടം കണ്ണാലെ അവൾ അർച്ചനയെ ഒന്ന് നോക്കി... അർച്ചനയ്ക്കറിയാം കാർത്തു പറയുന്നെ ആരെക്കുറിച്ചാണെന്ന്.. അതിനാൽ തന്നെ അവൾ മൗനം പാലിച്ചു. ബസിൽ ആള് തീരെ ഇല്ലായിരുന്നു.ഈ കവലയിൽ നിന്നാണ് ബസിന്റെ ആദ്യത്തെ ട്രിപ്പ്‌ ഓട്ടം തുടങ്ങുക.ഇവിടുന്ന് ആകെ കയറാനായി ഉള്ളത് സ്ഥിരം യാത്രക്കാരായ മൂസാക്കയും അയാളെ കൂടാതെ അർച്ചനയും കാർത്തികയും പിന്നെ രണ്ട് സ്കൂൾ കുട്ടികളും മാത്രം.രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ്‌ കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ബസിൽ സൂചി കുത്താൻ പോലും ഇടമുണ്ടാകില്ല.ആ വിധത്തിൽ സ്കൂൾ കുട്ടികൾ കുത്തി കയറും. അർച്ചന ഒന്നിളകി ഇരുന്ന് ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലേക്ക് എത്തി നോക്കി.അവിടെ സ്ഥിരം ഡ്രൈവർ പ്രകാശേട്ടൻ തന്നെയാണ് ഇന്നും.. പ്രകാശേട്ടന്റെ എതിരെയുള്ള സീറ്റിലാണ് മൂസാക്ക ഇരിക്കുന്നെ.മൂപ്പർക്ക് സ്കൂൾ പടിയിൽ ചെറിയൊരു പീടിക മുറിയുണ്ട്. പലതരം മിട്ടായികളും പൊട്ടും കണ്മഷിയും ചാന്തും വളയും മാലയും അങ്ങനെ കണ്ട ഒരു വിധം എല്ലാ ലോട്ട് ലോടുക്കു സാധനങ്ങളും അവിടെ കിട്ടും.രാവിൽ സ്കൂൾ കുട്ടികൾ എത്തും മുൻപേ പീടിക തുറക്കാൻ ആണ് മൂസാക്ക ഇത്ര രാവിലെ പോകുന്നത്. ക്ലീനർ പയ്യൻ ടിക്കറ്റെടുക്കാൻ വന്നതും അർച്ചന ഉള്ള ചില്ലറ മൊത്തം പെറുക്കി കാർത്തികയുടെ കയ്യിലോട്ട് കൊടുത്തു.. ഇന്ന് എന്താണ് ഇങ്ങനെ എന്ന മട്ടിൽ അവൾ തിരിച്ചൊരു നോട്ടം അർച്ചനയ്ക്കായി നൽകി.. അല്ലെങ്കിൽ ചില്ലറ ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അത് കൊടുക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ അർച്ചന നോട്ടെ കൊടുക്കൂ.. എന്നിട്ട് ബാക്കി പണത്തിനായി ഒരു മൂന്ന് നാല് പ്രാവിശ്യം എങ്കിലും കണ്ടക്ടറെ ശല്ല്യം ചെയ്യുക എന്നത് അവളുടെ ഒരു വിനോദമാണ്.. ഓ.. അങ്ങനെ ഇന്ന് ടിക്കറ്റ് തരുന്ന ആള് വേറെ ആണല്ലോ.. ഞാൻ അത് വിട്ട് പോയി.. ആക്കിയ ഒരു ചിരി പാസാക്കി കൊണ്ട് അർച്ചന കൊടുത്ത പണവും നൽകി കാർത്തു ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി അർച്ചനയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.. പ്രവീൺ ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കാനായി മൂസാക്കയുടെ അരികിൽ എത്തിയതും അയാൾ ചോദിച്ചു.. അല്ലടാ, ഇന്ന് അന്റെ ഉണ്ണിയേട്ടൻ എവിടെ പോയി. ആ പഹയനാണല്ലോ എന്നും ഞമ്മക്ക് ടിക്കറ്റ് തരല്.. ഉണ്ണി എന്ന പേര് കേട്ടതും അർച്ചനയുടെ മിഴികൾ പിടച്ചു.. അവൾ ആ പയ്യന്റെ മറുപടിക്കായി കാത് കൂർപ്പിച്ചു. അത് ഉണ്ണിയേട്ടൻ ഇന്നൊരു പെണ്ണ് കാണാൻ പോയതാ.. ആഹാ, ഇതാപ്പൊ നല്ല കഥ.. അപ്പൊ ഓനല്ലേ കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച ഒരു പെണ്ണ് കാണാൻ പോയത്. അത് ശരിയായില്ല മൂസാക്കാ.. പെണ്ണിനും ചെക്കനും പരസസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോ അവന്റെ പെങ്ങമാർക്ക് ആ പെണ്ണിനെ പിടിച്ചില്ല. നിറം പോരാ, മുടിയില്ല അങ്ങനെ നൂറ് കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവർ ആ ബന്ധം ഒഴിവാക്കി.. വല്ലാത്തൊരു ചതിയായിപോയല്ലോ,ഓന് ഇപ്പൊ തന്നെ പത്ത് മുപ്പത്തഞ്ച് വയസുണ്ടല്ലോ.ഇനിയും നീട്ടികൊണ്ട് പോയാൽ ഇതേത് കാലത്താ ഓനൊരു കുടുംബം ഉണ്ടാവുക. മൂസാക്ക ആത്മഗതം പറഞ്ഞതും പ്രകാശൻ അത് ഏറ്റ് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്ത് ചെയ്യാനാ മൂസാക്കാ.. അവന്റെ വിധി. ഞാനും അവനും ഒരേ ക്ലാസിൽ പഠിച്ചവരാ.എന്റെ മൂത്ത കുട്ടിക്കിപ്പോ പത്ത് വയസായി.അവന് ഇന്ന് വരെ ഒരു പെണ്ണ് പോലും ശരിയായില്ല. ഒന്നും ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ കുറ്റമല്ലല്ലോ പ്രകാശേട്ടാ.. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/52721/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ