ଥରେ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ବୁଲି ବୁଲି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଶ୍ରୀହରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଯେ "ହେ ଭଗବାନ! ସଂସାର ଆପଣଙ୍କୁ ମାୟାପତି ବୋଲି କହୁଛି କିନ୍ତୁ ଏହି ମାୟା କଣ? ମନୁଷ୍ୟ କାହିଁକି ସର୍ବଦା ମାୟା ବନ୍ଧନରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ ରହିଥାଏ ଏବଂ ବୃଥାରେ ଦୁଃଖୀ ରହିଥାଏ? ଯେତେବେଳେ କି ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ, ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ଆଦି କେବଳ ମିଥ୍ୟା ଅଟେ। ଯଦି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଜ୍ଞାନ ମିଳିଯିବ ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ବୃଥା ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ହେବ ନାହିଁ।" ଦେବର୍ଷିଙ୍କର ଏପରି ଗର୍ବ ଭରା କଥା ଶୁଣି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ - "କିଛି କଥା ନାହିଁ। ସମୟ ଆସିଲେ ମାୟା କଣ ତାହା ତୁମେ ବୁଝିଯିବ।" ପୁଣି ଶ୍ରୀହରି କହିଲେ - "ଚାଲ ଟିକେ ପୃଥିବୀରେ ବୁଲି ଆସିବା।" ଏହା କହି ସେ ଦେବର୍ଷିଙ୍କ ସହିତ ପୃଥିବୀଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଗଛ ମୂଳେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ଶ୍ରୀହରି ଦେବର୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଶୋଷ ଲାଗୁଛି। ଆଖପାଖରେ ଦେଖ ଜଳ ଅଛି କି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଇ ଦେବର୍ଷି ଜଳ ଖୋଜି ଖୋଜି କିଛି ଦୂର ଚାଲିଆସିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସରୋବର ଦେଖାଗଲା। ସେଠାରେ ସେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଜଳ ପିଇଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ନେଇ ସରୋବରରୁ ବାହାରକୁ ଆସିଲେ। ସ୍ନାନାଦି କରିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ନିଦ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ସେ ସେହି ଗୋଟିଏ ଗଛ ମୂଳେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଘୋଟିଗଲା। ସେତିକିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ଘର ଅଛି। ସେ କୌତୂହଳବଶତଃ ସେହି ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ କବାଟ ଖଟଖଟ କଲେ। କବାଟ ଜଣେ ଯୁବତୀ ଖୋଲିଲେ ଯିଏ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ ଯେ ଦେବର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ଏକଲୟରେ ଚାହିଁ ରହିଗଲେ। ସେହି ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଦେବର୍ଷିଙ୍କ ମନରେ କାମର ବେଗ ପ୍ରବଳ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅଟନ୍ତି ବୋଲି ଭୁଲିଯାଇ, ସେ ସେହି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଯୁବତୀଙ୍କ ସହମତି ପରେ ଉଭୟଙ୍କର ବିବାହ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ଉଭୟେ ନାନା ପ୍ରକାରର ସୁଖ ଭୋଗ କରି ନିଜର ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିଛି ସମୟ ବିତିଲା ଏବଂ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ଦେବର୍ଷିଙ୍କୁ ୨ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲା। ଦେବର୍ଷିଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ ଗୋଟିଏ ସୁଶୀଳା ପତ୍ନୀ ଏବଂ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ପିଲାମାନଙ୍କର ସାଥ୍ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅଟେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେଠାରେ ହଠାତ୍ ବନ୍ୟା ଆସିଗଲା ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ଘରଦ୍ୱାର ସବୁ ଭାସିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ସେହି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ଯେ ହଠାତ୍ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଏବଂ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ବନ୍ୟାରେ ଭାସିବାକୁ ଲାଗିଲେଣି। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ପୂରା ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିନ୍ତୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ହିଁ ତାଙ୍କର ପୂରା ପରିବାର ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ବନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରାସ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା। ଯେମିତି ସେମିତି ସେ ନିଜର ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇ ଗୋଟିଏ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ତ ବଞ୍ଚିଗଲା କିନ୍ତୁ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ପିଲାମାନଙ୍କ ଶୋକରେ ସେ ଜୋର ଜୋରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯଦିଓ ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ସ୍ୱପ୍ନରେ ହେଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଏପରି ଥିଲା ଯେ ଦେବର୍ଷି ବାସ୍ତବରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ହିଁ ଜୋର ଜୋରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଉଠିଲେ ତ ତାଙ୍କୁ ବୁଝା ପଡ଼ିଲାନାହିଁ ଯେ କଣ ହେଲା କିନ୍ତୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ହରାଇବାର ଶୋକ ତାଙ୍କର ଏବେ ବି ଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲଗାତାର ଲୁହ ବହୁଥିଲା। ସେତେବେଳେ ନାରାୟଣ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ - "ନାରଦ ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ଜଳ କେଉଁଠି ଅଛି?" ସେତେବେଳେ ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ପିଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ ଏବଂ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଏସବୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହିଁ ମାୟା ଅଟେ। ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଚରଣ ଧରିନେଲେ ଏବଂ କହିଲେ - "ପ୍ରଭୁ! ଆଜି ମୁଁ ବୁଝିଗଲି ଯେ କାହିଁକି ମନୁଷ୍ୟ ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ି ରହିଥାଏ। ମୋ ସହିତ ଯାହା କିଛି ବି ହେଲା ତାହା ସ୍ୱପ୍ନରେ ହେଲା ଏବଂ ତଥାପି ମୁଁ ସନ୍ତାପରେ ଭରିଗଲି, ତାହେଲେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ନିଜ ପରିଜନଙ୍କ ସହିତ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରେମପୂର୍ବକ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋହ ହେବା ତ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଟେ।" ନାରାୟଣ ହସିଲେ। ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ନାରଦଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇସାରିଥିଲା। ତା'ପରେ ଉଭୟେ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻