#😢Sad Reality😔 #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 இருள் தத்துவம் -எமில் சியோரன்​__________________________________________ ஒரு மனிதன் எவ்வளவு அதிகமாகச் சிந்திக்கிறானோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவன் இந்த உலகின் அபத்தத்தைப் புரிந்துகொள்கிறான். இந்த உண்மையை உணர்ந்தவன், சாதாரண வாழ்க்கையின் சடங்குகளை (வேலைக்குச் செல்வது, பணம் சேர்ப்பது) ஒரு அர்த்தமற்ற நாடகமாகப் பார்க்கத் தொடங்குவான். ​சியோரன் மரணத்தைப் பயமாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, மரணத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இருந்தால் மட்டுமே ஒருவன் உண்மையான 'தெளிவு' பெற முடியும் என்கிறார். நாம் அனைவரும் 'தோற்றுப்போகப் பிறந்தவர்கள்' என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே ஒருவகை விடுதலை. ​சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாம் எதையுமே அறியாத ஒரு கல்லாகவோ அல்லது செடியாகவோ இருந்திருந்தால் இவ்வளவு மனவேதனை இருக்காது. "அறிதலே துன்பம்" என்பதுதான் சியோரன் சொல்லும் கசப்பான உண்மை. ​எமில் சியோரன் பிறப்பை ஒரு ஆசீர்வாதமாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு "மெய்யியல் பிழை" (Metaphysical Blunder) என்றே கருதுகிறார். ​உலகம் பிறப்பைக் கொண்டாடும் வேளையில், சியோரன் அதை ஒரு "தண்டனையின் தொடக்கம்" என்று கூறுகிறார். ​பிறக்கும்போதே நாம் ஒரு உடைந்த உலகிற்குள் வருகிறோம். ​நாம் செய்திராத பிழைகளுக்காக, நம் முன்னோர்கள் உருவாக்கிய அமைப்புகளாலும், சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளாலும் நாம் காயப்படுகிறோம். ​சமூகம் பிறப்பை ஏன் ஒரு "ஆசீர்வாதம்" அல்லது "அதிசயம்" என்று அழைக்கிறது என்பதற்குச் சியோரன் ஒரு கசப்பான விளக்கத்தை அளிக்கிறார். இந்த வாழ்க்கை அர்த்தமற்றது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளப் பயப்படுபவர்களே இதுபோன்ற பெரிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ​சியோரனின் தத்துவப்படி, வாழ்க்கை என்பது வளர்ச்சியல்ல; அது "சேதக் கட்டுப்பாடு" மட்டுமே. நாம் பிறக்கும் கணத்திலிருந்தே சிதைவு தொடங்குகிறது. நோய்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் முதுமை ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பிக்க நாம் எடுக்கும் முயற்சிகளே வாழ்க்கை எனப்படுகிறது. ​சியோரன் தனது எழுத்துக்களில் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு கருத்து: "பிறக்காமல் இருப்பதே எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தது". ஒருவன் பிறக்கவில்லை என்றால் அவனுக்கு இழப்பதற்கு எதுவுமில்லை, துன்பப்பட உணர்வுகளுமில்லை. ஆனால் பிறந்துவிட்ட பிறகு, மரணம் வரும் வரை இந்த "இருத்தலியல் வலியை" அனுபவிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. ​சுருக்கமாகச் சொன்னால், சியோரனைப் பொறுத்தவரை, "பிறப்பு என்பது ஒரு லாட்டரி சீட்டு போன்றது, ஆனால் இதில் யாருக்கும் பரிசு விழுவதில்லை; மாறாக அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் இழப்பையே சந்திக்கிறார்கள்." ​ நவீன உலகம் எதை முன்னேற்றம் என்று கொண்டாடுகிறதோ, அதை அவர் ஒரு "சுத்திகரிக்கப்பட்ட காட்டுமிராண்டித்தனம்" என்று அழைக்கிறார். ​ ​சமூகம் "நாளை எல்லாம் சரியாகிவிடும்" என்ற நம்பிக்கையை மக்களுக்கு ஒரு மருந்தாகப் புகட்டுகிறது. சியோரனின் பார்வையில், இந்த நம்பிக்கை உண்மையானது அல்ல; இது இன்றைய கசப்பான உண்மைகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் நாம் போட்டுக்கொள்ளும் ஒரு மயக்க மருந்து. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனைகள், நிகழ்காலத்தின் வெறுமையை மறைக்கப் பயன்படும் ஒரு திரை மட்டுமே. ​நவீன தொழில்நுட்பம் நமக்கு வசதிகளைத் தந்திருக்கலாம், ஆனால் அது மனிதனின் அடிப்படைத் துயரத்தைத் தீர்க்கவில்லை. ​நாம் நேரத்தைச் சேமிக்க இயந்திரங்களைக் கண்டுபிடித்தோம், ஆனால் இப்போது அந்த நேரத்தை நிரப்ப இன்னும் அதிகமான வேலைகளையும் கடமைகளையும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். ​உலகம் முழுவதும் டிஜிட்டல் முறையில் இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், முன்பை விட மனிதர்கள் இப்போது அதிக தனிமையை (Loneliness) உணர்கிறார்கள். ​ஆண்டிபயாடிக் மருந்துகள் ஆயுளை நீட்டிக்கலாம், ஆனால் அர்த்தமற்ற ஒரு வாழ்க்கையை இன்னும் சில ஆண்டுகள் நீட்டிப்பது ஒரு "நீண்ட காலச் சிறைத்தண்டனை" போன்றது என்கிறார் சியோரன். ​முன்னேற்றம் என்பது மனிதனை மேலே தூக்குவதில்லை, மாறாக அது பழைய உண்மைகளையும், ஆழமான தேடல்களையும் புதைத்துவிடுகிறது. ​"முன்னேற்றம் என்பது ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தனக்கு முன்னால் இருந்தவர்களுக்குச் செய்யும் ஒரு அநீதி." - எமில் சியோரன் ​புதிய கண்டுபிடிப்புகள் பழைய வலிகளைத் தீர்ப்பதில்லை; அவை வலிகளைத் தரக்கூடிய புதிய வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கின்றன. உதாரணமாக, தகவல் தொழில்நுட்பம் அறிவைக் கொடுத்தது, ஆனால் அதோடு சேர்ந்து தேவையற்ற மன அழுத்தத்தையும் தந்துவிட்டது. ​ ​ சமூகம் துன்பத்திற்குத் தரும் "புனிதத்தன்மையை" அவர் முற்றிலும் நிராகரிக்கிறார். ​ ​"துன்பம் உன்னைச் செதுக்கும்", "அடிபட்டால்தான் வைரம் ஜொலிக்கும்" போன்ற ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகளைச் சியோரன் வெறுக்கிறார். துன்பம் ஒருவரை மேன்மைப்படுத்துவதில்லை; மாறாக, அது மனிதனின் ஆன்மாவையும், நம்பிக்கையையும் மெல்ல மெல்ல அரைத்துச் சிதைத்துவிடுகிறது. ​துன்பத்திற்குப் பிறகு ஒருவன் வலிமையானவனாகத் தெரிவது அவனது வளர்ச்சியல்ல, அது அவனது மரணத்தின் அடையாளம் (Scar). ​வலிகள் ஒருவரை ஞானியாக்குவதற்குப் பதிலாக, அவரை உணர்ச்சியற்றவராகவும் (Numb), உடைந்து போனவராகவும் மாற்றிவிடுகின்றன. ​மதங்களும் தத்துவங்களும் துன்பத்திற்கு ஒரு காரணம் சொல்ல முயல்கின்றன (உதாரணமாக: கர்மா அல்லது கடவுளின் சோதனை). ஆனால் சியோரன், துன்பம் எந்தக் காரணமும் இன்றி, தற்செயலாகவும் கொடூரமாகவும் நடக்கும் ஒன்று என்கிறார். ​ஒரு குழந்தையின் இறப்பிலோ அல்லது இயற்கைச் சீற்றத்திலோ எந்தப் பாடமும் இல்லை. அது வெறும் தற்செயலான கொடூரம். ​ உலகில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் வறுமையிலும், நோயிலும் அர்த்தமின்றிச் செத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களில் யாருக்கும் எந்த "மறுவாழ்வு" கதையோ அல்லது "பாடமோ" கிடைப்பதில்லை. ​துன்பம் என்பது ஒரு இயல்பு நிலை ,​வாழ்வின் இயல்பே துன்பம்தான் என்பது சியோரனின் துணிபு. ​உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் சிதைந்து கொண்டே இருக்கிறோம். இதை "வளர்ச்சி" என்று அழைப்பது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் ஒரு முயற்சி. ​துன்பத்திற்கு ஒரு "அர்த்தம்" இருக்க வேண்டும் என்று நாம் நினைப்பதால்தான் வலி அதிகமாகிறது. "எனக்கு ஏன் இது நடந்தது?" என்ற கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதை நிறுத்தும்போது, ஒருவிதமான விசித்திரமான அமைதி கிடைக்கிறது. ​துன்பம் என்பது புனிதமானது அல்ல, அது வெறும் ஒரு இயந்திரத்தனமான விபத்து என்பதை உணரும்போது, அதன் மீதான பிடி குறைகிறது. ​சியோரனின் இந்த வாதம், துன்பப்படுபவர்களுக்கு ஒரு போலி ஆறுதலைத் தருவதற்குப் பதிலாக, கசப்பான உண்மையைச் சொல்லி அவர்களை அந்தப் பொய்த் திரையிலிருந்து விடுவிக்க முயல்கிறது. ​"வலி உன்னைப் பெரிய ஆளாக மாற்றாது; அது உன்னை வெறும் சாம்பலாக மாற்றும். ஆனால் அந்தச் சாம்பலாக இருப்பதில் ஒரு நேர்மை இருக்கிறது" என்பதே சியோரனின் சுருக்கம். ​எமில் சியோரன் முன்வைக்கும் தத்துவங்களிலேயே மிகவும் வியக்கத்தக்க பகுதி இதுதான். இருள் சூழ்ந்த அவரது தத்துவப் பயணத்தின் இறுதியில் அவர் கண்டடைவது அழுகையை அல்ல, மாறாக ஒரு கொடூரமான மற்றும் விடுதலையளிக்கும் சிரிப்பை. ​ ​எல்லாவற்றையும் இழந்து, நம்பிக்கைகள் சிதைந்து, வாழ்வின் அர்த்தமற்ற தன்மையை (Void) ஒருவன் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது, அவனுக்கு இரண்டு வழிகளே மிஞ்சுகின்றன: ஒன்று தற்கொலை, அல்லது சிரிப்பு. சியோரன் சிரிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். இது மகிழ்ச்சியால் வரும் சிரிப்பு அல்ல; "எதுவுமே மாறப்போவதில்லை" என்பதை உணர்ந்த பின் வரும் ஒருவிதமான காட்டுத்தனமான சிரிப்பு. ​இதைச் சியோரன் வெறும் கிண்டலாகப் பார்க்கவில்லை. இதை "தெளிவு" (Lucidity) என்கிறார். ​ஒருவன் தான் ஒரு கைதி என்பதையும், சிறைச்சாலைச் சுவர்கள் நகரப்போவதில்லை என்பதையும் உணர்ந்த பிறகு, அந்தச் சுவர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போன்றது இது. ​இந்தச் சிரிப்பு வரும்போது, வாழ்வின் மீதான "வெற்றி பெற வேண்டும்" என்ற அழுத்தம் மறைந்துவிடுகிறது. ஆட்டம் ஏற்கனவே தோற்கடிக்கப்பட்டது என்று தெரிந்த பின், விளையாட்டில் இருக்கும் பதற்றம் போய்விடுகிறது. ​உலகம் நம்மிடம் தொடர்ந்து "அர்த்தமுள்ளதாக இரு", "முன்னேறு", "சாதி" என்று வலியுறுத்துகிறது. இந்த எதிர்பார்ப்புகளைப் பார்த்துச் சிரிப்பது ஒரு பெரிய புரட்சி. ​"உன்னால் என்னைத் துன்புறுத்த முடியும், ஆனால் என்னை நம்ப வைக்க முடியாது" என்று வாழ்வின் முகத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பது ஒரு தற்காப்பு முறையாகும். ​பெரிய தத்துவங்கள், மதங்கள் மற்றும் புனிதங்கள் என அனைத்தும் இந்தச் சிரிப்பிற்கு முன்னால் வலுவிழந்து போகின்றன. ​நாம் ஏன் தொடர்ந்து வாழ்கிறோம்? சியோரனின் பதில்: "வாழ்வதும் அர்த்தமற்றது, சாவதும் அர்த்தமற்றது. இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு சமநிலை (Stalemate) நிலவுகிறது." இந்தச் சங்கடமான நிலையில் இருப்பதே ஒரு பெரிய நகைச்சுவைதான். ​ஒரு பணக்காரன் நிம்மதியின்றித் தவிப்பதும், ஒரு துறவி சந்தேகத்தோடு இறப்பதும், ஒரு தொழிலாளி இயந்திரத்தனமாக உழைப்பதும் - இவை அனைத்தும் ஒரே பெரிய நகைச்சுவையின் வெவ்வேறு பகுதிகள். ​இந்த உலகத்தின் அபத்தத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்போது, நாம் அந்தச் சிக்கலில் இருந்து சற்றே விலகி நிற்கிறோம். அது நம்மை விடுவிப்பதில்லை, ஆனால் அந்தப் பாரத்தைத் தாங்கும் சக்தியைத் தருகிறது. ​"வாழ்க்கை பதில்களை வழங்குவதில்லை, அது பாரத்தை மட்டுமே வழங்குகிறது. அந்தப் பாரத்தைச் சுமந்துகொண்டே சிரிப்பது ஒரு துணிச்சலான செயல்." ​சுருக்கமாகச் சொன்னால், "உலகம் ஒரு கோமாளித்தனமான மேடை என்றால், நாமும் ஒரு கோமாளியாக இருந்து அந்த நாடகத்தைச் சிரித்துக் கொண்டே கடந்து போவதே அறிவுடைமை" என்கிறார் சியோரன்.