ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ମାନି ଯେବେ ଭୋଳାନାଥ ସଂସାରର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଚାଷ କରିବାକୁ ଗଲେ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଏକ ନଟଖଟ ସର୍ତ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପୌରାଣିକ କାହାଣୀରେ ଲୁଚି ରହିଛି ପରିଶ୍ରମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସମର୍ପଣର ଏକ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀଟି ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଯିବ। ❤️🙏E ସେଦିନ ସକାଳେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଦୃଶ୍ୟ ବିଲକୁଲ୍ ଏକ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ଘର ପରି ଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ବରଫଭରା ଥଣ୍ଡା ପବନ ବହୁଥିଲା। ହିମାଳୟର ଶିଖରରେ ମୃଦୁ ମୃଦୁ ଖରା ଚମକୁଥିଲା। ଗଣ ଏବଂ ଭୂତ-ପ୍ରେତମାନେ ଏଣେତେଣେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ। ମାତା ପାର୍ବତୀ ରୋଷେଇ ଘରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। କେତେବେଳେ ଚୁଲି ଉପରେ ଫୁଟୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ସମ୍ଭାଳୁଥିଲେ, କେତେବେଳେ ଶ୍ରୀଗଣେଶ ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଥିଲେ ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ପୂରା କୈଳାସର ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟପଟେ ଦେବ ଦେବ ମହାଦେବ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ସମାଧିରେ ଲୀନ ହୋଇ ବସିଥିଲେ। ଶରୀରରେ ଭସ୍ମ, ଜଟାରେ ଗଙ୍ଗା, ବେକରେ ସାପ ଏବଂ ମୁହଁରେ ସେହି ଅଲୌକିକ ଶାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ସଂସାରର କୌଣସି କଥାର ଚିନ୍ତା ନଥିଲା। ହଠାତ୍ ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ରାଗରେ ଅଣ୍ଟାରେ ହାତ ରଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ସ୍ୱାମୀ, ସକାଳୁ ସଞ୍ଜ ଯାଏଁ ମୁଁ ଏକୁଟିଆ ସବୁକିଛି ସମ୍ଭାଳୁଛି ଆଉ ଆପଣ କେବଳ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ରହୁଛନ୍ତି। କେବେ ଏକଥା ବି ଭାବନ୍ତୁ ଯେ ଘର କେମିତି ଚଳୁଛି।" ମହାଦେବ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସେହି ଭୋଳା ହସ ଥିଲା। ସେ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଦେବୀ, ଭସ୍ମ ଅଛି, ବେଲପତ୍ର ଅଛି, ଭାଙ୍ଗ ଅଛି... ଆମର ଗୁଜୁରାଣ ତ ଭଲରେ ମେଣ୍ଟି ଯାଉଛି।" ଏହା ଶୁଣି ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ରାଗ ଆହୁରି ବଢ଼ିଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଭସ୍ମରେ ଘର ଚଳାଇବାର ନାହିଁ। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦରକାର, ଅନ୍ନ ଦରକାର। ସଂସାରରେ ରହିବାକୁ ହେଲେ ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତୁଲାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯାଆନ୍ତୁ, କେଉଁଠି ଚାଷ କରନ୍ତୁ, ମୂଲ ଲାଗନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଏଥର ଖାଲି ହାତରେ ଫେରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଭୋଳାନାଥ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଟିକେ ଡରିଗଲେ। ସେ କେବେ ଧନ, ଚାଷ କିମ୍ବା ସଂସାରର କଥା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ହିଁ ଦେଇନଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ନନ୍ଦୀ ଧୀରେ କରି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କାନରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଚାଷ କରିବାର ଅଛି ତେବେ ବୃନ୍ଦାବନ ଯାଆନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ବହୁତ ବଡ଼ ବଡ଼ କ୍ଷେତ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା ମନେ ରଖିବେ... ସେ ବହୁତ ଚତୁର ଅଟନ୍ତି।" ଭୋଳାନାଥ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଗୋଟିଏ ପଟେ ରଖିଲେ, କାନ୍ଧରେ ହଳ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ନନ୍ଦୀଙ୍କ ସହିତ ବୃନ୍ଦାବନ ଆଡ଼କୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ। ବୃନ୍ଦାବନରେ ପହଞ୍ଚିବା କ୍ଷଣି ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଚାରିଆଡ଼େ ଶାଗୁଆ କ୍ଷେତ ଲହଡ଼ି ମାରୁଛି। ପବନରେ ମାଟିର ମହକ ଥିଲା ଏବଂ ଦୂରରେ ଗଛ ତଳେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ନିଜର ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଖି ଏବଂ ରହସ୍ୟମୟୀ ହସ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି କହିଲେ, "ଜଗନ୍ନାଥ, ମାତା ପାର୍ବତୀ କହିଛନ୍ତି ଯେ କିଛି ରୋଜଗାର କରି ଆଣ। ତେଣୁ ଭାବିଲି ତୁମ କ୍ଷେତରେ ଚାଷ କରିବି।" ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ ହସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଦୁଷ୍ଟାମୀ ଚମକୁଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଆରେ ବାଃ ପ୍ରଭୁ, ଏହା ତ ବହୁତ ଭଲ କଥା। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ସର୍ତ୍ତ ରହିବ। ଯେଉଁ ଫସଲ ଉପରେ ଫଳିବ ତାହା ଆପଣଙ୍କର ଏବଂ ଯାହା ତଳେ ଫଳିବ ତାହା ମୋର।" ଭୋଳାନାଥ ସିଧାସାଧା ଥିଲେ। ସେ କିଛି ନ ଭାବି ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, "ମଞ୍ଜୁର।" ତା' ପରଦିନ ଠାରୁ ମହାଦେବ କ୍ଷେତରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ। ଭୋରୁ ଅନ୍ଧାର ଥାଉ ଥାଉ ଉଠନ୍ତି, ନନ୍ଦୀଙ୍କ ସହ ହଳ କରନ୍ତି, ମାଟି ଓଲଟାନ୍ତି, ମଞ୍ଜି ବୁଣନ୍ତି ଏବଂ ଖରାରେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଝାଳ ବୁହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଫୋଟକା ପଡ଼ିଗଲା, ଶରୀର ମାଟିରେ ଭରିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଅଟକିଲେ ନାହିଁ। ପୂରା ବୃନ୍ଦାବନରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଯେ ସ୍ୱୟଂ ମହାଦେବ ଚାଷ କରୁଛନ୍ତି। କିଛି ମାସର ପରିଶ୍ରମ ପରେ କ୍ଷେତ ଶାଗୁଆ ହୋଇଗଲା। ଶେଷରେ ଫସଲ ଅମଳ କରିବାର ଦିନ ଆସିଗଲା। ଭୋଳାନାଥ ଖୁସିରେ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଏଥର କୈଳାସ ଅନ୍ନରେ ଭରିଯିବ। କିନ୍ତୁ ଯେମିତି ଖୋଳା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ମହାଦେବଙ୍କ ଆଖି ଖୋସି ହୋଇଗଲା। କ୍ଷେତରେ ଆଳୁ ଚାଷ ହୋଇଥିଲା। ସବୁ ଆଳୁ ମାଟି ତଳେ ଥିଲା ଏବଂ ସର୍ତ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ସେସବୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଭାଗରେ ପଡ଼ିଲା। ଭୋଳାନାଥଙ୍କ ଭାଗରେ କେବଳ ଉପରର ସବୁଜ ପତ୍ର ଏବଂ ଶୁଖିଲା ଘାସ ଆସିଲା। ଜଗନ୍ନାଥ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ମହାଦେବ ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡାଇ ପତ୍ରର ବିଡ଼ା ଧରି କୈଳାସ ଫେରିଆସିଲେ। ଯେତେବେଳେ ମାତା ପାର୍ବତୀ ଦେଖିଲେ ଯେ ମହାଦେବ ଏତେ ମାସର ପରିଶ୍ରମ ପରେ କେବଳ ପତ୍ର ଧରି ଫେରିଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସ୍ୱାମୀ, ଆଳୁ ମାଟି ତଳେ ଫଳେ। ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ବୋକା ବନାଇ ଦେଲେ।" ଭୋଳାନାଥଙ୍କ ମୁହଁ ଶୁଖିଗଲା। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିଜର ହାର୍ ଅନୁଭବ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଏଥର ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଜିଦ୍ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ତା' ପରଦିନ ସେ ପୁଣି ବୃନ୍ଦାବନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଥର ସେ ପୂରା ଚାଲାକିର ସହ କହିଲେ, "ଜଗନ୍ନାଥ, ଏଥର ତଳର ଫସଲ ମୋର ହେବ।" ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ ନିଜ ହସକୁ ଲୁଚାଇ କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଯେମିତି ଇଚ୍ଛା। ଏଥର ବାଜରା ଚାଷ କରିବା।" ଏବେ ମହାଦେବ ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଆହୁରି ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ରାତି ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ କ୍ଷେତ ଜଗୁଥିଲେ। ଚଢ଼େଇମାନଙ୍କୁ ଘଉଡ଼ାଉଥିଲେ। ବର୍ଷାରେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷେତ ଛାଡୁନଥିଲେ। ମାସ ମାସ ପରେ କ୍ଷେତ ସୁନା ପରି ଚମକିବାକୁ ଲାଗିଲା। ବାଜରାର ଶିଷା ପବନରେ ଲହଡ଼ି ମାରୁଥିଲା। ମହାଦେବଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ଏଥର ବିଜୟ ତାଙ୍କର ହିଁ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଅମଳ ଦିନ ପୁଣି ସେୟା ହେଲା ଯାହା ସେ କଳ୍ପନା ମଧ୍ୟ କରିନଥିଲେ। ବାଜରାର ଅସଲି ଶସ୍ୟ ତ ଉପର ଶିଷାରେ ଥିଲା। ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ ଉପରର ସବୁ ବାଜରା ନେଇଗଲେ ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କ ଭାଗରେ ପୁଣି ତଳର ଶୁଖିଲା ଚେର ଓ କାଠି ରହିଗଲା। ଭୋଳାନାଥଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖିବା ଭଳି ଥିଲା। ସେ ନିରାଶ ହୋଇ ଶୁଖିଲା କାଠି ଧରି କୈଳାସ ଫେରିଲେ। ଏଥର ମାତା ପାର୍ବତୀ ସତରେ ରାଗିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ମହାଦେବଙ୍କ ଭୋଳା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ହସ ମଧ୍ୟ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା। ସେ କହିଲେ, "ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ସତରେ ବହୁତ ଭୋଳା। ଏଥର ଯାଆନ୍ତୁ ଏବଂ ସଫା ସଫା କହିଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ଉପରେ ବି ଆପଣଙ୍କର ଆଉ ତଳେ ବି ଆପଣଙ୍କର।" ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର କଲେ ଯେ ଏବେ ସେ କୌଣସି ବି ପରିସ୍ଥିତିରେ ହାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ତୃତୀୟ ଥର ପାଇଁ ବୃନ୍ଦାବନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କରି କହିଲେ, "ଜଗନ୍ନାଥ, ଏଥର ଉପର ବି ମୋର, ତଳ ବି ମୋର। ତୁମର କିଛି ବି ନୁହେଁ।" ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ ଜୋରରେ ହସି ଉଠିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଯେମିତି ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରଭୁ। ଏଥର ଆମେ **ମକା** ଚାଷ କରିବା।" ମହାଦେବ ପୁଣିଥରେ ଜୀବନ ଦେଇ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ। ସେ ଦିନରାତି କ୍ଷେତରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଥକି ଯାଇଥିଲା, ହାତ ଛିଣ୍ଡି ଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଅଟକି ନଥିଲେ। ଶେଷରେ ଫସଲ ପାଚି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ମକା ଗଛ ପବନରେ ଝୁଲୁଥିଲା। ଭୋଳାନାଥ ଗର୍ବରେ ହସୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଏଥର ଜଗନ୍ନାଥ ତାଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇ ପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଫସଲ କଟାଗଲା, ମହାଦେବ ପୁଣି ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ମକାର ଅସଲି ଫଳ ବା ମକାଖଣ୍ଡା ନା ଉପରେ ଥିଲା, ନା ତଳେ ଥିଲା। ତାହା ତ ଠିକ୍ ମଝିରେ ଫଳିଥିଲା। ସର୍ତ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ଉପର ଏବଂ ତଳ ମହାଦେବଙ୍କର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମଝି ଅଂଶ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର। ଏହିପରି ଭାବରେ ସବୁ ମକା ଜଗନ୍ନାଥ ନେଇଗଲେ। ମହାଦେବଙ୍କ ଭାଗରେ ପୁଣି ସେହି ପତ୍ର ଏବଂ ଶୁଖିଲା କାଠି ଆସିଲା। ତ୍ରିଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ସଂହାରର ଦେବତା ମହାଦେବ ଏଥର ସତରେ ଥକି ଯାଇଥିଲେ। ସେ ଖାଲି ହାତରେ କୈଳାସ ଫେରିଲେ। ଶରୀର ଝାଳରେ ଭିଜି ଯାଇଥିଲା, ହାତରେ ଫୋଟକା ଥିଲା ଏବଂ ମୁହଁରେ ଗଭୀର ନିରାଶା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯେମିତି ମାତା ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କର କ୍ଷତାକ୍ତ ହାତ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ସବୁ ରାଗ ତରଳି ଗଲା। ସେ ଧୀରେ କରି ମହାଦେବଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଇ କହିଲେ, "ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ହାରିଯାଇ ମଧ୍ୟ ଜିତିଗଲେ।" ହଠାତ୍ ସମଗ୍ର କୈଳାସରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଖେଳିଗଲା। ସାମ୍ନାରେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସେହି ମଧୁର ହସ ଥିଲା। ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, "ମାତା, ମୁଁ ଭୋଳାନାଥଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇନାହିଁ। ଏହା ତାଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ଯେ କ'ଣ ତିନିଥର ହାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଛାଡ଼ିଦେବେ? କିନ୍ତୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ପ୍ରତିଥର ଖାଲି ହାତରେ ଫେରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପରିଶ୍ରମ କରିବା ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।" ଜଗନ୍ନାଥ ମହାପ୍ରଭୁ ଆଗକୁ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ଚାଷ କରନ୍ତି ସେତେବେଳେ ଫସଲ ଅନ୍ନର ହୋଇନଥାଏ। ସେଠାରେ ପରିଶ୍ରମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରେମ ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱ ଫଳିଥାଏ। ମହାଦେବ ସଂସାରକୁ ଏହା ଶିଖାଇଛନ୍ତି ଯେ ହାରିଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ କର୍ମ କରିବା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହା ଶୁଣି ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା। ସେ ହସି ମହାଦେବଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ। ସେଦିନ ମହାଦେବ ଭଲେ ଅନ୍ନ ଆଣି ପାରିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ପରିବାରର ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ପ୍ରେମ ଜିତି ସାରିଥିଲେ। ସେଦିନ କୈଳାସରେ କେହି ଜିତିବା କିମ୍ବା ହାରିବା କଥା କହିଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ କେବଳ ପ୍ରେମ ଥିଲା, ଆପଣାପଣ ଥିଲା ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କର ସେହି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଥିଲା ଯାହା ସଂସାରକୁ ଏହା ଶିଖାଏ ଯେ ପ୍ରକୃତ ସଫଳତା କେବଳ ଫଳ ପାଇବାରେ ନାହିଁ, ବରଂ ପ୍ରତିଥର ପଡ଼ିଯାଇ ପୁଣି ଉଠି ଛିଡ଼ା ହେବାରେ ଥାଏ। ଆଉ ବୋଧହୁଏ ଏହି କାରଣରୁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ନଟଖଟ ହସ ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କ ଭୋଳା ସ୍ୱଭାବ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଛି। 🌺 ଯଦି କାହାଣୀଟି ଭଲ ଲାଗିଲା, ତେବେ ଗୋଟିଏ 'Like' କରନ୍ତୁ ଏବଂ କମେଣ୍ଟରେ ଲେଖନ୍ତୁ "ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ" କିମ୍ବା "ହର ହର ମହାଦେବ"। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଲୀଳାକୁ ନିଜ ସାଙ୍ଗ ଓ ପରିବାର ସହ ନିଶ୍ଚୟ Share କରନ୍ତୁ। 🌺 #LordJagannath #Mahadev #JayJagannath #HarHarMahadev #OdiaStory #Odisha #JagannathPuri #ShivaParvati #SpiritualStory #OdiaBhakti #PuriMahaprabhu #Kailash #HinduMythology #OdishaCulture #DevotionalStory #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶 #🌹🌹good morning 🌹🌹