अडचण "त्याला कोण सांभाळणार म्हणजे काय, आई?मला माझं स्वतः चं असं आयुष्यच नाही का?" तो आजच आला होता. नवीन लग्न झाल्यानंतर फिरायला म्हणून गेले होते ते दोघं. पण येताना.. तो परस्पर तिला सोडून आला होता माहेरी. "आमचं हे आधीच ठरलं होतं. की लग्नानंतर आम्ही वेगळे राहणार. नवं घर नवी सुरुवात." आपलं चुकतंय हे माहीत असताना सहसा समोरच्याच्या नजरेला नजर देण्याची हिंमत होत नाही माणसाची. त्याची नजर आपसूकच खाली जमिनीकडे वळलेली होती. "तु भाऊ आहेस ना त्याचा.." तिनं थरथरत्या हाताने जवळचं टेबल धरलं. "मी आहे तोपर्यंत जमेल तसं सांभाळते त्याला; पण अजून किती दिवस. माझ्यानंतर काय होईल त्याचं? विचार केलास कधी?" "अगं, म्हणून असं कधीपर्यंत कॉम्प्रमाईज करत जगत राहायचं मी?" त्याचा आवाज आता थोडा वाढला. "दादा बघू शकत नाही, ही काही माझी चूक नाही, आई!" तो तिच्याकडे वळला. "लहानपणापासून हे असंच होतं राहिलंय माझ्यासोबत. प्रत्येक वेळी, अगदी प्रत्येक गोष्टीत पहिला विचार फक्त त्याचाच. माझं बालपण तर मी हरवलंच त्याच्यामुळे; पण आता माझं उरलेलं आयुष्य ही असंच वाया घालवायच का?" ती पाहतच राहिली.. तो बोलतच राहिला.. "तुला आठवतं आई? लहानपणी एकदा सायकल चालवताना आम्ही दोघेही पडलो.. दोघांनाही चांगलंच लागलं होतं. तु आतून धावत आलीस. आणि दादाला उचलून थेट आत नेलंस.. मी तसाच हात वर करून तिथेच उभा होतो. वाटलं.. तु परत येशील.. मलाही उचलून घेशील.. पण तु आलीच नाहीस.. उलट नंतर मलाच दम भरलास की तुला सांभाळता नाही आलं का म्हणून.. त्याच्या एवढ्याश्या गोष्टीचंही घरात किती कौतुक असायचं. अगदी जग जिंकल्यासारखं.. पण मी काहीही केलं, वर्गात पहिला आलो, तरी तुम्हाला काही वाटायचंच नाही.. मान्य आहे की ते माझं वागणं चुकीचंच होतं. पण आई.. तेव्हा मी ही लहानच होतो ना!" आणि खरंच तर होतं हे.. तिच्या मनात विचारांच चक्र गरगर फिरू लागलं. तिला कळत नव्हतं असं नाही.. पण जे कमकुवत असतं, त्यालाच जास्त जपतो आपण.. एकाला पदराखाली घ्यायचं, तर दुसरा त्याच पदराच्या सावलीसाठी तहानलेला राहणारच होता.. हे नात्यांचं कोडं ती कधीच सोडवू शकली नव्हती.. शकणार नव्हती.. "मला स्वतः ला असं जगू दिलं नाहीच तुम्ही. सतत.. सतत आपलं त्याच्यावर लक्ष ठेवायचं. तो कुठे पडला, त्याला लागलं तरी ओरडा शेवटी मलाच मिळणार!" "आणि तो ही सारखा माझ्याच मागे. लोढण्यासारखा.. मी कुठेही गेलो, मित्रांसोबत गप्पा मारत असलो, खेळत असलो, तरी तिथे मागे चाचपडत यायचा. बोलू नये.. पण.. मला राग यायचा त्याचा. वाटायचं.. माझं स्वतः च असं काही उरलेलंच नव्हतं." "अरे! पण तो का यायचा मागोमाग नेहमी तुझ्या?" ती त्याच्या जवळ गेली. डोळ्यांत पाणी तरळलं. "सारखं कुठे ना कुठे धडपडत जगायचं हे काय आयुष्य होतं? त्या इतक्या वर्षांत मी त्याला मनापासून हसताना असं कधी पाहिलंच नव्हतं रे! आणि जेव्हा तू जन्माला आलास. तु अगदी काही दिवसांसाच होतास. मी एके दिवशी हळूच आणून तुला त्याच्या मांडीवर ठेवलं.. तुझी ती इवलीशी बोटं त्यानं पकडली. आणि त्या दिवशी तो हसतच राहिला.. अगदी दिवसभर! वेड्यासारखा.. जसं काही एवढ्या दिवसांच हसू एकच वेळी बाहेर यावं तसं!" नकळत तिचा आवाज ओला झाला.. आयुष्याची काही पानं नजरेसमोर उलटून गेली.. पाण्याचा एक थेंब ही गालावर रेंगाळला.. "मलाही वाटलं होतं रे तेव्हा, की त्याला जरी दिसत नसलं ना, तरी तुझ्या नजरेतून बघू शकेल तो हे जग. अगदी कुणीच नसलं.. मी जरी नसले.. तरी तु असशीलच त्याच्यासोबत.. अगदी शेवट पर्यंत.. पण तु तर कंटाळलास रे एवढ्यातच!" "अगं! पण मी नाही कधी म्हटलं? आता पर्यंत जे हवं - नको ते सगळं बघितलंच ना. पुढेही पैसे पाठवीनच ना मी नेहमी.." "पैसे"... ती अगदी विषण्ण हसली.. त्याच्याकडे पाहिलं.. तिची ती नजर त्याला क्षणभर हादरवून गेली.. "तू दुपारी आलास, आता संध्याकाळ झाली.. तरी दादा घरात नाही हे जाणवलंही नाही तुला? की तु एकदा विचारलं पण नाहीस! ज्या दिवशी तुम्ही दोघं बाहेर फिरायला गेलात ना, त्याच दिवशी तो माझ्याकडे आला. तुला माहितीय, तो काय म्हणाला असेल मला?" म्हणाला.. "मला आता थोडं अवघडल्या सारखं होईल या घरात. लग्न झालं म्हणजे आता जबाबदारीही वाढेलच त्याची. म्हणून ठरवलंय मी आज.. म्हणजे कधी पासूनच डोक्यात होतं हे माझ्या, की पुण्याला एक संस्था आहे. त्यांच्या मार्फत मला कामही मिळेल आणि राहण्याची वगैरे सगळी सोय आहे तिथं. माझ्यासारखी अनेक माणसं राहतात तिथं.. काम करतात.. मला माहीत आहे त्याला समजलं, तर तो आणि वहिनी नाही जाऊ देणार मला.. म्हणून ते यायच्या आतच निघणार मी.." "वाटलं.. अडवावं त्याला.. कसा राहील तो तिथे एकटा.. पण काय माहित कशासाठी? मी नाही अडवलं त्याला! आता वाटत बरंच झालं.. गेला तो.. जाणता-अजाणता त्याचा प्रश्न स्वतःच सोडवला त्यानं.. आता राहू शकतोस तू इथे.. अडचण गेली तुझी.." तो उभा राहिला तिथंच त्रयस्था सारखा. काही क्षण शांतता पसरली. त्याला आता दुसरीकडे जाण्याची गरज नव्हती.. खिशातून मोबाईल काढला.. तिच नावं स्क्रीनवर झळकलं.. पुढच्या काही मिनिटांमध्ये तो तिला आणायला निघून गेला.. दरवाजा तसाच उघडा राहिला.. बाहेर अंधार दाटू लागला होता... छोटे छोटे किस्से आयुष्यात.. कधी.. कधी... #✍🏽 माझ्या लेखणीतून