କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି, ଗୋଟିଏ ଅଭିଶାପ କିପରି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ନାରୀକୁ ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ପାଇଁ ପଥର କରିଦେଇପାରେ? ରାମାୟଣର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତଥା କରୁଣ କାହାଣୀ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଣିଦେବ। 🥺🙏 ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ ଥିଲା। ଆକାଶରେ ଅସ୍ତଗାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଲାଲିମା ଖେଳିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ମହର୍ଷି ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ କୌଣସି ରହସ୍ୟ ପରି ଶାନ୍ତ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। କେବେ ଯେଉଁଠାରେ ବେଦର ଧ୍ୱନି, ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଦର ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଆଜି ସେଠାରେ କେବଳ ଶୂନ୍ୟ ପବନ ବହୁଥିଲା। ଭଙ୍ଗା ଅଗଣାରେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ରସବୁ ବିଛେଇ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ଆଶ୍ରମର ମଝିରେ ଏକ ନିର୍ଜୀବ ଶିଳା (ପଥର) ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ମୌନ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ପଥର ନଥିଲା। ସେ ସ୍ଵୟଂ ମହର୍ଷି ଗୌତମଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଅହଲ୍ୟା ଥିଲେଏପରି ଏକ ନାରୀ, ଯିଏ ନିଜର ଅପରାଧ, ପଶ୍ଚାତାପ ଏବଂ ଅଭିଶାପର ବୋଝ ତଳେ ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ପଡ଼ିରହିଥିଲେ। ସମୟ ବିତିଚାଲିଲା। ଋତୁମାନ ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। କେବେ ବର୍ଷାର ବିନ୍ଦୁ ସେହି ଶିଳାକୁ ଭିଜାଉଥିଲା, କେବେ ପ୍ରଖର ଖରା ତାକୁ ଜଳାଉଥିଲା ତ କେବେ ଶୀତ ଋତୁର ଥଣ୍ଡା ପବନ ତାକୁ ଜମାଟ ବାନ୍ଧି ଦେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅହଲ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଶେଷ ହୋଇନଥିଲା। ତାଙ୍କ ଭିତରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ହିଁ ବିକଳ ଡାକ ଥିଲା “ହେ ପ୍ରଭୁ… ଆପଣ କେବେ ଆସିବେ? କେବେ ମୋ ଜୀବନର ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଶେଷ ହେବ?” ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ପ୍ରେମ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଧର୍ମର କେନ୍ଦ୍ର ଥିଲା। ମହର୍ଷି ଗୌତମ ନିଜର ତେଜ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ କଠୋର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ତ୍ରିଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଅହଲ୍ୟା ଏତେ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ ଯେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ମୋହିତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦିନେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛଳନା ସବୁକିଛି ବଦଳାଇ ଦେଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ମହର୍ଷି ଗୌତମଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ମହର୍ଷି ଗୌତମ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଛଳନା ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରିଲେ, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ ଏବଂ ତା’ପରେ ଭୟରେ କାମ୍ପୁଥିବା ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ “ଅହଲ୍ୟା! ତୁମକୁ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ନିର୍ଜୀବ ଶିଳା ହୋଇ ପଡ଼ିରହିବ। ସଂସାର ତୁମକୁ ଦେଖିବ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ କାହାକୁ ଦେଖିପାରିବ ନାହିଁ। ସମୟ ତୁମ ଉପର ଦେଇ ଅତିକ୍ରମ କରିବ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ମୁକ୍ତି ସେତେବେଳେ ହେବ ଯେତେବେଳେ ସ୍ଵୟଂ ଶ୍ରୀହରି ବିଷ୍ଣୁ ରାମ ଅବତାର ନେଇ ନିଜ ପାଦରେ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ।” ଏହା କହି ମହର୍ଷି ଗୌତମ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହିଁ ଅହଲ୍ୟାଙ୍କ ଶରୀର ପଥର ପାଲଟିଗଲା। ତା’ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ପ୍ରତୀକ୍ଷା। ଗୋଟିଏ ଦିନ… ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ… ତା’ପରେ ଅନେକ ବର୍ଷ… ଏବଂ ଶେଷରେ ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀ ବିତିଗଲା। କେବେ କେହି ଋଷି ସେହି ନିଛାଟିଆ ଆଶ୍ରମ ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ, ତ କେବେ କେହି ବନବାସୀ ଦୂରରୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଶିଳା ଭିତରେ ଏକ ଚେତନା ଏବେ ବି ଜୀବିତ ଥିଲା। ଅହଲ୍ୟା ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲେ। କେବେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ପବନ ସହିତ କୌଣସି ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଆସିଛି, ତ କେବେ ଲାଗୁଥିଲା କାହାର ପାଦ ଶବ୍ଦ ପାଖେଇ ଆସୁଛି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଥର ଆଶା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା। ତଥାପି ସେ ଆଶା ଛାଡ଼ିନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପଶ୍ଚାତାପ ଧୀରେ ଧୀରେ ତପସ୍ୟାରେ ପରିଣତ ହୋଇସାରିଥିଲା। ଏବେ ସେ କେବଳ ମୁକ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦର ସ୍ପର୍ଶ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ତ୍ରେତୟା ଯୁଗରେ ଅଯୋଧ୍ୟାର ରାଜକୁମାର ଶ୍ରୀରାମ ନିଜ ଗୁରୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏବଂ ଭ୍ରାତା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ବନମାର୍ଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲର ରାସ୍ତା ଲମ୍ବା ଥିଲା। ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର କାକଳି ଏବଂ ଗଛର ଛାଇ ମଧ୍ୟରେ ହଠାତ୍ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସେହି ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, “ଗୁରୁଦେବ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଏତେ ଶୂନଶାନ କାହିଁକି? ଏଠାରେ ଏମିତି ନୀରବତା କାହିଁକି?” ମହର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କିଛି କ୍ଷଣ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। ତା’ପରେ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ରାମ… ଏହା ମହର୍ଷି ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ଏବଂ ଏହି ଯେଉଁ ଶିଳା ତୁମେ ଦେଖୁଛ… ଏହା ହିଁ ଅହଲ୍ୟା।” ରାମ ସେହି ପଥରକୁ ଚାହିଁଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖି କରୁଣାରେ ଭରିଗଲା। ସେ ପଚାରିଲେ, “କ’ଣ କୌଣସି ନାରୀ ଏହିପରି ଶିଳା ପାଲଟିଯାଇପାରେ?” ତେବେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ଶୁଣାଇଲେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛଳନା, ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ସେହି କଠୋର ଅଭିଶାପ। ଶେଷରେ ସେ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିବ ଏବଂ ତୁମର ପାଦ ଏହି ଶିଳାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ଅହଲ୍ୟାର ମୁକ୍ତି ହେବ।” ଏହା ଶୁଣି ରାମ କିଛି ସମୟ ମୌନ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅପାର କରୁଣା ଉଛୁଳି ପଡ଼ିଲା। ସେ ସେହି ଶିଳାକୁ ଚାହିଁଲେ ଯେମିତି ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ବର୍ଷ ବର୍ଷର କଷ୍ଟକୁ ସେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ ଶିଳା ଭିତରେ ଶୋଇ ରହିଥିବା ଚେତନା ଯେମିତି ଜାଗି ଉଠିଲା। ଅହଲ୍ୟା ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଯାଇଛି ଯାହାକୁ ସେ ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭିତରୁ ଏକ ମୌନ ପ୍ରାର୍ଥନା ଉଠିଲା “ପ୍ରଭୁ… କ’ଣ ସତରେ ଆପଣ ଆସିଗଲେ କି?” ମହର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ରାମ… ସମୟ ଆସିଯାଇଛି।” ଶ୍ରୀରାମ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦର ଶବ୍ଦ ସାରା ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ବାତାବରଣରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଖେଳିଗଲା। ଯେମିତି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ସାକ୍ଷୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ ଭାବରେ ନିଜ ପାଦ ସେହି ଶିଳା ଉପରେ ରଖିଦେଲେ। ପର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ଆଲୋକ ସାରା ଆଶ୍ରମରେ ବ୍ୟାପିଗଲା। ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ସେହି ଶିଳା କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ପଥରଟି ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ତା’ ଭିତରୁ ଜଣେ ଦିବ୍ୟ ନାରୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଅହଲ୍ୟାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହର ଅବିରଳ ଧାରା ବହିଚାଲିଥିଲା। ତାଙ୍କ ହାତ ଥରୁଥିଲା। ସେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ “ପ୍ରଭୁ… ଆପଣ ମୋର ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଲେ। ଯୁଗ ଯୁଗର ଅନ୍ଧକାର ଆଜି ଶେଷ ହୋଇଗଲା।” ଶ୍ରୀରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ କରୁଣାର ସହ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ସେହି ମଧୁର ହସ ଥିଲା ଯାହା ସବୁ ଦୁଃଖକୁ ଶାନ୍ତିରେ ବଦଳାଇ ଦିଏ। ସେ କହିଲେ, “ମାତା… ଆପଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପଶ୍ଚାତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ହୃଦୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଅଟେ।” ସେହି ସମୟରେ ଆଶ୍ରମର ବାତାବରଣ ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଶୁଖିଲା ଗଛଗୁଡ଼ିକରେ ସବୁଜିମା ଫେରିଆସିଲା। ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କାକଳି ଶୁଣାଗଲା। ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଅଟକି ରହିଥିବା ଜୀବନର ସ୍ରୋତ ପୁଣି ବହିବାକୁ ଲାଗିଛି। ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ମହର୍ଷି ଗୌତମ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ କଠୋରତା ନଥିଲା, କେବଳ ଶାନ୍ତି ଥିଲା। ଅହଲ୍ୟା ହାତ ଯୋଡ଼ି କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ “ଋଷିବର… ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଏ ତେବେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ…” ମହର୍ଷି ଗୌତମ ଏକ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ, “ଅହଲ୍ୟା… ବର୍ଷ ବର୍ଷର ତପସ୍ୟା ଆଜି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ସବୁକିଛି ପବିତ୍ର କରିଦେଲା।” ଶ୍ରୀରାମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ, ପଶ୍ଚାତାପ ଏବଂ କ୍ଷମା ଥାଏ… ସେଠାରେ ହିଁ ଧର୍ମର ବିଜୟ ହୁଏ।” ସେହି ଦିନ କେବଳ ଅହଲ୍ୟା ମୁକ୍ତ ହୋଇନଥିଲେ, ବରଂ ସାରା ସଂସାରକୁ ଏକ ମହାନ ସନ୍ଦେଶ ମିଳିଥିଲା। ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମ ଏହା ଶିଖାଇଥିଲେ ଯେ ଈଶ୍ୱର ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି। ଯିଏ ସଚ୍ଚା ମନରେ ପଶ୍ଚାତାପ କରେ, ପ୍ରଭୁ ତାକୁ କେବେ ହେଲେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବର୍ଷ ବର୍ଷର ଅପେକ୍ଷା, ଲୁହ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ପରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ହୃଦୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବଜାୟ ରହେ, ତେବେ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଭଗବାନ ନିଜେ ଆସି ଭକ୍ତର ଜୀବନକୁ ଆଲୋକରେ ଭରି ଦିଅନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପୌରାଣିକ କାହାଣୀଟି ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଲାଗିଲା, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ 'ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ' 🚩 ଲେଖିବାକୁ ଭୁଲନ୍ତୁ ନାହିଁ ଏବଂ ନିଜ ପରିବାର ଓ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ନିଶ୍ଚୟ ସେୟାର କରନ୍ତୁ! #ShreeRam #AhilyaUddhar #RamayanaOdia #OdiaSpiritualStory #JaiShreeRam #OdiaBhakti #MythologyInOdia #OdiaFacebook #TrendingOdia #OdishaCulture #DivineStory #LordRama #🪔ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ସ୍ପେଶାଲ ଷ୍ଟେଟସ🕉️🙏 #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶