പരസ്പരമുള്ള ചെറുത്തുനിർത്തലുകളും, താങ്ങാവലുകളും, ചെറിയ ചെറിയ ഇണക്കങ്ങളും, പിണക്കങ്ങളുമൊക്ക എത്ര സൂക്ഷ്മതയോടെയാണ് ഒരു ബന്ധത്തെ പൊതിഞ്ഞുപിടിക്കുന്നത്. എത്ര വലിയ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും ചേർത്തുപിടിച്ചു 'ഞാനില്ലേ'എന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്നു ഒരു ബന്ധമുണ്ടെങ്കിൽ സത്യത്തിൽ 'You are Lucky'. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ പലർക്കും നഷ്ടമാവുന്നതും അതുതന്നെയല്ലേ? 'നീയെന്നൊരാൾ കൂടെയുള്ളടുത്തോളം കാലം ഞാനൊരിക്കലും തനിച്ചാകില്ല'യെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന എത്ര മനുഷ്യന്മാരെ നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും? എല്ലാവരും തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്നാൽ, അവരെല്ലാം തിരികെ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടാവുമോ? ആ സ്നേഹത്തിൽ അവർ ജീവിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? അറിയില്ല!! ഒരു മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എപ്പോഴാണ്‌? എപ്പോഴാണ് യാഥാർത്ഥ്യമായും നാം സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നത്? പ്രണയിക്കപ്പെടുന്നത്? അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്? ഇതുപോലെ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത ഓരോ പാരഗ്രാഫുകളെഴുതിയാൽ അവർ പ്രണയത്തിലാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാമോ? 'ഇസ്നേഹം' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അഞ്ചൽ ബ്രോ പറഞ്ഞുവയക്കുന്നുണ്ട് 'വ്യക്തതയില്ലായ്മയാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ വ്യക്തതയെന്ന്'. ശരിയല്ലേ? ആരെയാണ് നമുക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുള്ളത്? ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ വച്ച് നാം മറ്റുള്ളവർക്കും, മറ്റുള്ളവർ നമുക്കും അവ്യക്തമായ അദ്ധ്യായങ്ങളായിമാറും. എന്നാൽ, ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടെ നീ എന്ന മനുഷ്യനെ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടുമോയെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമല്ല. നമ്മുടെ പ്രണയം അതിമനോഹരം ആയിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിലെ ജീവന്റെ തുടിപ്പിനെ നീയായി തന്നെ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. എനിക്ക് മാത്രമായി നിന്നെ വേണം എന്ന ചിന്ത നിന്നെ അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോൾ നീ എന്നിൽ നിന്നാകന്നു തുടങ്ങിയത് നിനക്കെന്നും നല്ലതിനാവട്ടെ. ഇനിയൊരു പ്രണയം എന്നിൽ അവശേഷിക്കുന്നില്ല. അതിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല. തന്ന ഓർമ്മകൾക്കും, പറഞ്ഞ ഭംഗി വാക്കുകൾക്കും നന്ദി. പ്രണയമെന്ന പുതുമഴയെ ഞാൻ അറിഞ്ഞത് നിന്നിലൂടെയാണ്. നിന്റെ ഗന്ധത്തിലൂടെ, സ്പർശനത്തിലൂടെ, ഓരോ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ, സംസാരത്തിലൂടെയൊക്കെയാണ്. ആ മഴതീരും വരെ നനയാൻ ആയില്ലെങ്കിലും ഒരായുസ്സിലേക്കുള്ള ഓർമ്മകൾ നീ തന്നു കഴിഞ്ഞു. ഒത്തിരി നന്ദി. സ്നേഹത്തോടെ, ഒരിക്കൽ പ്രണയിച്ചവൾ.