സെഹറിഷ് ❤️🤍 സെയിൻ തന്റെ വിശാലമായ ഓഫീസിലിരുന്ന് ജനാലയ്ക്കൽ കൂടി പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ മനസ്സ് ആ മുറിക്കുള്ളിലായിരുന്നില്ല. തലേദിവസം രാത്രിയിലെ സെഹ്‌റിഷിന്റെ ആ തകർന്ന മുഖവും, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനൽ പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ നിഗൂഢമായ ആ ശക്തിയും ദേഷ്യവും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ നിമിഷം അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു വെറുപ്പുണ്ടാക്കി. ആദ്യമായാണ് സെയിൻ അൽ-ഫാരിസ് എന്ന കരുത്തനായ മനുഷ്യൻ ഒരാളോട് ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയോർത്ത് നീറുന്നത്. അവൻ സാവധാനം അവളുടെ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി. വാതിലിൽ മുട്ടാൻ കൈ ഉയർത്തിയെങ്കിലും ഒരു നിമിഷം അവൻ മടിച്ചുനിന്നു. ഭയത്തിന്റെ ഒരു കരിനിഴൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ താൻ പടർത്തിയത് ഓർക്കുമ്പോൾ അവന്റെ സ്വർണ്ണക്കണ്ണുകൾ മങ്ങിപ്പോയി. ഒടുവിൽ അവൻ പതിയെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ സെഹ്‌റിഷ് മുസല്ലയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു, കണ്ണുകളിലെ കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റാൻ അവൾ വിഫലമായി ശ്രമിച്ചു. "അടുത്ത് വരരുത്..." അവൾ ഭിത്തിയോട് ചേർന്നുനിന്നു, അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയവും അമർഷവും കലർന്നിരുന്നു. സെയിൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയില്ല. പകരം, ആ വലിയ മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി അവളുടെ മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു. "സെഹ്‌റിഷ്... ഞാൻ..." അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. "ഞാൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ഇരുട്ട്... അത് എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചെയ്തത് വലിയൊരു തെറ്റാണെന്ന് എനിക്കറിയാം." അവൻ സാവധാനം തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. ആ സ്വർണ്ണക്കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു അപേക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. "നിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ നോവിക്കാൻ എനിക്ക് അധികാരമില്ലായിരുന്നു. ഈ സെയിൻ അൽ-ഫാരിസ് ഇന്നേവരെ ആരോടും മാപ്പ് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ, നിന്റെ ഈ കണ്ണീർ കാണുമ്പോൾ... എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം." സെഹ്‌റിഷ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ, അവന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യസന്ധത അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അധികാരവും പണവുമുള്ള ഈ മനുഷ്യൻ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഇത്രത്തോളം താഴുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. സെയിൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഇത് നിനക്കുള്ളതല്ല, നിന്റെ ഉപ്പയുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി ഞാൻ അയച്ച പണത്തിന്റെ രേഖകളാണ്. ഇത് നിന്റെ കടമല്ല, മറിച്ച് എന്റെ തെറ്റിനുള്ള ഒരു ചെറിയ പ്രായശ്ചിത്തമായി മാത്രം കരുതിയാൽ മതി." അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സെഹ്‌റിഷ് വിളിച്ചു, "സെയിൻ സാർ..." അവൻ നിന്നു, പക്ഷേ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. "നിങ്ങളുടെ ആ കണ്ണുകൾ..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "അവ ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല ജ്വലിക്കുന്നത്, മറിച്ച് ആരോടും പറയാത്ത സങ്കടം കൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു." സെയിൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്റെ തോളുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. ആ മുറിയിൽ നിന്ന് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ കയ്പ്പിനിടയിലും നേരിയൊരു പ്രത്യാശയുടെ നൂലിഴ പാകിയിരുന്നു. ആദ്യമായി ആ സ്വർണ്ണക്കണ്ണുകാരൻ തന്റെ അഹങ്കാരം വെടിഞ്ഞ് ഒരു മനുഷ്യനായി അവളുടെ മുന്നിൽ മാറിയിരിക്കുന്നു. തുടരും.... 💗🤭 #💞 പ്രണയകഥകൾ #പ്രണയം 🥰 #കഥ #lovestory #📙 നോവൽ #ട്രെൻഡിംഗ് #😍 ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സ്റ്റോറീസ്