വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം "ശ്രീ...നമുക്കിന്ന് എങ്ങോട്ടാ പോണ്ടേ? ഇങ്ങനെ ഇവിടെ ഇരുന്നാ മതിയോ? എവിടെ വേണേലും പൊക്കോ ശ്രീയുണ്ടല്ലോന്നും പറഞ്ഞാ അമ്മ സമ്മതിച്ചത്. ന്നിട്ടിപ്പോ എങ്ങട്ടും പോണില്ല്യേ... ന്നാ മ്മക്ക് വീട്ടീ പൂവാം ബാടി.." "ന്റെ സിന്ധു... നീയവിടെ ഇരി... നമ്മക്കൊന്ന് ആലോയ്ക്കണ്ടേ... വെറ്തെ പോവാമ്പറ്റ്വോ?" സിന്ധുവിന്റെ പരിഭവത്തിന് ഷീബയുടെ മറുപടി. "നമ്മക്ക് എവിടെക്കാ പോണ്ടത് ന്ന് ശ്രീ തന്നെ പറയട്ടെ... ആ കുട്ടിക്ക് പോവാമ്പറ്റണോട്ത്ത് പോവാം." രജനി അവരെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു. "നമ്മക്ക് ആബിദാന്റെ വീട്ടിൽ ആദ്യം പൂവാം .. ന്നട്ട് ഉമ്മുക്കുൽസുന്റെ വീട്ടില്.. ന്നട്ട് സുനിതേടെ, സിനിടെ പിന്നെ അങ്ങനെ പറ്റണോട്ത്തൊക്കെ കേറീട്ട് രജനിടെ വീട്ടിൽ പൂവാം ... ന്തേ.." അവസാനം എന്റെ തീർപ്പ് കല്പിക്കൽ.. മൂന്നുപേരും അമ്പരന്നു നോക്കുന്നു. "കുട്ട്യേന്താ ഈ പറയിണെ... എല്ലാടത്തും കൂടി എങ്ങിന്യ.." സ്കൂളിനടുത്തുള്ള പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ അന്നൊരു ശനിയാഴ്ച അവധിക്ക് ഞങ്ങൾ നാൽവർ ഒന്നിച്ചു കൂടി.ഞാൻ ശ്രീ, പിന്നെ സിന്ധു, ഷീബ, രജനി. വല്യ ഇല്ലത്തെക്കുട്ടി ആയോണ്ട് എനിക്ക് എല്ലായിടത്തും പോവാൻ പറ്റില്ലല്ലോ അതാണ് അവർ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ ഞാൻ എല്ലാടത്തും എത്തും. ജാതിയില്ല മതമില്ല.. എല്ലാം കൂട്ടുകാർ.. അങ്ങനെ പോകാവുന്നിടമാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞതും അവര് ഞെട്ടിയതും. സംഭവം എന്താച്ചാ ഞെട്ടാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിന് മുന്നിൽ റെയിൽ പാളം ആണ്. ഈ പറഞ്ഞ ആബിദായുടെയും ഉമ്മുക്കുൽസുന്റെയും വീട് റെയിൽപാളത്തിലൂടെ തെക്കോട്ട് പോകണം. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ ഇങ്ങോട്ട് വടക്കോട്ടും . പിന്നെങ്ങനെ സെറ്റാവും. "അതിപ്പോ നിനക്ക്  നമ്പർ ടെണ്ണിനെ കാണാനല്ലേ തെക്കോട്ടു പോണത്. ഞങ്ങക്ക് മനസ്സിലായിട്ടോ." ഷീബയുടെ കളിയാക്കൽ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.ഞാൻ മുഖം വീർപ്പിച്ച് നിന്നു. "ന്നാ നിങ്ങള് പൊക്കോ ഞാൻ വരണില്ല പോരെ." "യ്യോ... അങ്ങനെ പറയല്ലേ... ഈ തമ്പ്രാട്ടിക്കുട്ടി ഇല്ലാതെ ഞങ്ങള് പോകുവോ.. വാ.. അവൾക്ക് ഞങ്ങൾ കൊടുത്തോളാം... പോരെന്നെ..." എന്തോ പിന്നെ എനിക്ക് എതിർക്കാൻ തോന്നിയില്ല. നാലുപേരും കൂടി റെയിൽപാളത്തിലൂടെ തെക്കോട്ട് നടന്നു. ആദ്യം കാണുന്നത് ആബിദയുടെ വീട്... നേരെ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു... കുറച്ചു ഉള്ളിലോട്ട് ആണ്. റെയിൽപാളത്തിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ഇടവഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ചെന്നു. വീടിന് മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഗേറ്റ് പൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ശോ... എല്ലാവർക്കും ഇച്ഛാഭംഗം തോന്നി. "ശേ... പറയാതെ വന്നിട്ടല്ലേ? ഇനീപ്പോ പോവാം..." രജനിയുടെ കമന്റ്. "ശ്രീ ക്ക് നമ്പർ ടെന്നിനെ കാണാൻ വേണ്ടി ഇതിലെ വന്നതോണ്ടല്ലേ? ഹും... വെറുതെയായി.." സിന്ധുവിന്റെ കളിയാക്കൽ സഹിച്ചില്ല... എനിക്ക് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നു. ഞാനങ്ങനൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ലായിരുന്നു. അപ്പോ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ.. ദേഷ്യം വന്നു നിക്കുന്ന സമയം.. അവര് തിരികെ നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും കുറച്ചു സമയം കൂടി അവിടെ നിന്നു. അപ്പളാണ് ഒരു പട്ടി അവിടെ നിക്കുന്നു. ദേഷ്യം വല്ലാതെ വന്നു നിക്കുന്ന സമയം ആയോണ്ട് ഒരു കല്ലെടുത്ത് ഒറ്റയേറു കൊടുത്തു... പട്ടിക്ക് എന്നേക്കാൾ കലിപ്പ്... അത് എന്റെ അടുത്തേക്ക് കുരച്ചുകൊണ്ടു ഓടി വരുന്നു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞോടി. ഓട്ടത്തിനിടെ അവരോട് ഓടിക്കോ എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചും പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ നാലുപേരും റെയിൽപാളത്തിലൂടെ ഓടി ഉമ്മുക്കുൽസുവിന്റെ വീടിനു മുൻപിൽ എത്തി. ആബിദയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ നടന്നാലും അരമണിക്കൂർ ഉണ്ട് ഉമ്മുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. പട്ടി സഹായിച്ച് ഞങ്ങൾ 5മിനിറ്റുകൊണ്ടെത്തി. വലിയ പടിപ്പുരയൊക്കെ ഉള്ള പഴയൊരു മുസ്ലീം തറവാട്. മുറ്റത്തു തന്നെ കറ്റ മെതിക്കുന്നു. നെൽക്കതിർകൊയ്ത് ഓരോ കെട്ടാക്കി വെക്കുന്നതിനെയാണ് കറ്റ എന്ന് പറയുന്നത്.. ചിലരൊക്കെ ആ കറ്റയിൽ ചവുട്ടി നിന്ന് മുന്നിൽ നീളത്തിൽ കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന മുളയിൽ പിടിച്ചു ബാലൻസ് ചെയ്താണ് മെതിക്കുന്നത്. ചിലർ വലിയ കരിങ്കല്ല് തുണി നനക്കാൻ പൊക്കി വെക്കുന്നപോലെ പൊക്കി വെച്ച് അതിൽ തുണിയിട്ട് അടിക്കുന്നത്പോലെ കറ്റയെടുത്ത് തല്ലും. അങ്ങനെയും മെതിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ഇല്ലത്ത് പണിക്കു വരുന്നവരും ഉണ്ട് അതിൽ. ഞങ്ങൾ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവരൊക്കെ ഭവ്യത കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. എനിക്കാണേൽ അതൊരു ചമ്മലും. അവിടേക്കൂടി പോകാതെ നേരെ പിന്നിലെ വാതിലിൽക്കൂടി അകത്തുകയറി. അപ്പോളാണ് കണ്ടത് എല്ലാവരും ഒരുമാതിരി മസിലുപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു.. ഞങ്ങളെ മൃഗശാലയിലെ മൃഗങ്ങളെ കാണുന്നപോലെ. കുറേ പേരുണ്ട് ആ വീട്ടിൽ. അമ്മൂമ്മമാരും ഒക്കെയായി കുറേ പേര്. അതിനിടയിൽ ആരോ ഒരു ഗ്ലാസിൽ ജൂസ് കൊണ്ട് തന്നു. ഉമ്മുവും കദീജയും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ട്. അവരും സർപ്രൈസിൽ ആണ്. എനിക്കിവിടെ ഒന്നും വരാൻ പാടില്ലാത്തതാണ് എന്നാണ് അവര് പറയുന്നത്. പക്ഷേ എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അപ്പളാ കദീജയുടെ ഒക്കെ വാപ്പ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നത്. മുറ്റത്തെ പണിക്കാർക്കിടയിൽ നിന്ന് മുണ്ടൊക്കെ മടക്കിക്കുത്തിയാണ് കയറി വന്നത്. വന്നയുടനെ ഓരോരുത്തരെ ആയി ഉമ്മു പരിചയപ്പെടുത്തി. അവസാനം എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി വീട്ടുപേരും പറഞ്ഞപ്പോ പിന്നെ ഞാൻ വല്ലാതായി. മുണ്ടിന്റെ മടക്കികുത്തഴിച്ചു നിൽക്കുന്നു. "യ്യോ... തമ്പ്രാട്ടിക്കുട്ടി മ്മടെ പൊരേല് വരാംപാട്വോ..." എനിക്കാകെ ബോറായി. നമ്മളൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം തെണ്ടി നടക്കാൻ പോയതാ. അപ്പൊ ഇങ്ങനെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ. മനസ്സ് മടുക്കില്ലേ? വേഗം എല്ലാരേയും വിളിച്ച് അവിടുന്നിറങ്ങി നേരെ ബാക്കിയുള്ളോടത്തേക്ക് വെച്ചു പിടിച്ചു.കുറേ ദൂരം ഉണ്ട്ട്ടോ... അതും റെയിൽപാളത്തിലൂടെ അങ്ങനെ ഓടിയും ചാടിയും കണ്ണിൽക്കണ്ട ചെടികൾ പറിച്ചും അങ്ങനെ...അഞ്ചാറ് കിലോമീറ്റർ ഒക്കെ അന്ന് നിസ്സാരം... കുറച്ചെത്തി വല്ലാതെ ദാഹം വന്നപ്പോൾ അടുത്തൊരു വീട്ടിൽ കയറാമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. വഴിനീളെ റെയിൽപാളത്തിന് സൈഡിലായി സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരുടെ വീടുകൾ. അതിലൊന്നിലാണ് പോവാമെന്ന് പറഞ്ഞത്. വേണ്ടെന്ന് കൂട്ടുകാർ. എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും അവർ തയ്യാറല്ല. അവസാനം ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഞാൻ തനിയെ അവിടെത്തി. കാളിങ്ബെൽ ഒന്നൂല്ല. ചെറിയൊരു വീട്. വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നു. എങ്കിലും മുട്ടി. രണ്ടാമത്തെ മുട്ടലിന് ആളനക്കം ഉണ്ടായി. ഇറങ്ങി വന്നയാളെക്കണ്ട് അമ്പരന്നു നിക്കുമ്പോ ദേ പിന്നാലെ വന്നയാളെക്കണ്ട് ഒന്നൂടെ സ്തബ്ദയായി. പിൻ തിരിഞ്ഞ് ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോളേക്കും വിളി വന്നു. "ആരാ കുട്ട്യോളെ? എന്താ വേണ്ടേ?" ഒരു അമ്മ നിന്ന് വിളിക്കുന്നു. അപ്പോളേക്കും സിന്ധുവും ഷീബയും രജനിയും എത്തി. ഞാനൊന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടാമത് വന്നയാളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നു കണ്ണുകളും മനസ്സും. ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയൊരു നിൽപ്പ്. "അത് അമ്മാ ഇച്ചിരി വെള്ളം കുടിക്കാൻ വേണം. ഇവരൊക്കെ ന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന വഴിയാ." രജനി എന്റെ കയ്യിൽ നല്ലൊരു പിച്ചും തന്ന് ആ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.ഹൌ... കൈ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. കൈകുടഞ്ഞു അവരെ നോക്കി ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയും ചിരിച്ചു. തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. "അയിനെന്താ. ഇങ്ങള് ഇരിക്കി. തരാലോ.അല്ല ഇതാരൊക്കെയാ. ഇയ്യും ഇബിടെ മണീടെ ക്ലാസ്സിലെ അല്ലേ.. അപ്പൊ ഓലും അങ്ങനെ ആവൂലോ." വെള്ളം കൊണ്ടുത്തരുന്നതിനൊപ്പം അമ്മയുടെ സംസാരം. ഒപ്പം മണിയെ ചോദ്യഭാവത്തിൽ ഒരു നോട്ടവും.സത്യമാണ് ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ ആണെങ്കിലും ഞാനും അവനും എന്നും അടിയാണ്. പക്ഷേ നല്ല ഫ്രണ്ട്സും. "അമ്മാ... ഞാൻ പറഞ്ഞേരാ..." അവനോരോരുത്തരെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോളും ഞാൻ തല ഉയർത്താതെ നിന്നു. അത്രനേരം തുള്ളിച്ചാടി വന്ന ഞാൻ എന്തോ പെട്ടെന്ന് മൗനം പാലിച്ചു. ഓരോരുത്തരെയും പരിചയപ്പെടുത്തി എന്റെ വീട് പറഞ്ഞതും അമ്മ അദ്‌ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "യ്യോ... ഇങ്ങള് ആ തമ്പ്രാട്ടിക്കുട്ടിയാണോ... ഞങ്ങടെ പൊരേന്ന് വെള്ളം കുടിക്കാമ്പാടുവോ? ഇക്ക് വയ്യ... മണ്യേ ഇജ്ജെന്താ ആദ്യം പറയാഞ്ഞേ...ശോ... നമ്പൂരിശ്ശൻ അറിഞ്ഞാ..." എനിക്കാകെ ദേഷ്യം വന്നു... എല്ലാരുടെയും കൂട്ടത്തിൽ കാണണ്ട എന്നെ അവര് ഏതോ അദ്‌ഭുത ജീവിയെപ്പോലെ. പക്ഷേ സംഭവം സത്യാണ്... ഇങ്ങനെ എല്ലാടത്തുന്നും വെള്ളം കുടിക്കാനൊന്നും പാടില്ല അന്നത്തെ കാലത്ത്. എന്തിന് ഇങ്ങനെ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ഊര് തെണ്ടാൻ പാടില്ല. പെൺകുട്ടികൾ ഇല്ലത്തിനു പുറത്തിറങ്ങി ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത് തെറ്റായിക്കാണുന്ന കാലം. എനിക്കാണെങ്കിൽ ഒന്നിനും ഒരു ലിമിറ്റില്ല. നോൺ വെജ് മാത്രം കഴിക്കില്ലെന്നേയുള്ളു. ബാക്കി എല്ലാം ഞാൻ മറ്റുള്ളോരെപ്പോലെ. അപ്പളാണ് മണിയുടെ അമ്മയുടെ പറച്ചിൽ...അതും രണ്ടാമത് ഇറങ്ങിവന്നയാൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച്. അവനാണ് ഇവർ കളിയാക്കുന്ന നമ്പർ ടെൻ... "അയെന്താ ഇങ്ങളെ കെണറ്റിലെ വെള്ളത്തിനു കളറുണ്ടോ... അതോണ്ടാണോ കുടിക്കാൻ പാടില്ലാത്തെ? ഹും... ബാ നമ്മക്ക് പോവാം.." "അയ്യോ.. ഇങ്ങള് വെള്ളം കുടിച്ചോളി.. ഞാനൊന്നും പറയില്ല്യ.." വെള്ളമൊക്കെ കുടിച്ച് ഞങ്ങൾ അവിടുന്ന് തിരിച്ചതും മണിയും അവനും പിന്നാലെക്കൂടി. ഞങ്ങളോടൊപ്പം നടന്നെങ്കിലും കൂട്ടുകാരികളോട് മാത്രമേ സംസാരിക്കു അവൻ. ഞങ്ങൾ മിണ്ടിയിട്ടേ ഇല്ല. അതെല്ലാർക്കും എന്നും അദ്‌ഭുതം. പ്രണയം തോന്നിയാൽ അന്ന് മുതൽ വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നവരാണ് എല്ലാവരും. ഇതിപ്പോ നോട്ടത്തിലൂടെ മാത്രം കൈമാറുന്ന പ്രണയം. ഞാനും മണിയോടും എന്റെ കൂട്ടുകാരോടും സംസാരിച്ചങ്ങനെ നടന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോൾ അറിയാതെ മുഖം താഴ്ത്തിപ്പോവും. അവനൊരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അത് കണ്ടു രസിക്കും. എന്റെ  നിശബ്ദത കൂട്ടുകാരിലും ചിരിയുണർത്തി. പോവുന്ന വഴിക്ക് ഒന്നു രണ്ടു പാലം ഉണ്ട്. ഒരു പാലത്തിനു നാലു കണ്ണുകൾ പോലെ പൈപ്പ്ഉണ്ട്. ഒരെണ്ണത്തിന് ഏഴു തുളകൾ. നാലുകണ്ണി, ഏഴുകണ്ണി എന്നൊക്കെ വിളിക്കും. പോകുന്നതിനിടെ ആ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽകൂടി നുഴഞ്ഞു കയറി അപ്പുറത്ത് കൂടി തിരികെ ഇറങ്ങിക്കളിക്കും. അവിടെ വെച്ച് അവർ തിരിച്ചു പോയി. പോകുമ്പോൾ എന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ തുളുമ്പുന്നു... പോകാനനുവാദം ചോദിക്കുന്നപോലെ. സങ്കടം ഉള്ളപോലെ... പ്രണയം പൂക്കുന്നപോലെ... കുസൃതി നിറയുന്ന പോലെ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ... അറിയില്ല ഇന്നിപ്പോ എവിടെയായിരിക്കും? ഓർക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? ഒരിക്കലും മിണ്ടാതെ പറയാതെ പറഞ്ഞ പ്രണയം... പ്രണയമാണോ? അല്ലേ? അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നും ഇങ്ങനെ ഓർത്തിരിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഓരോന്നോർത്തു ഞാൻ മുന്നിലെ നിലക്കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം രൂപമൊന്ന് നോക്കി... വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം വളരെ മാറ്റം....മുടിയിലൊക്കെ നരകയറിതുടങ്ങി. എങ്കിലും കണ്ണുകൾക്ക് ഇപ്പോളും ആ തിളക്കം... പ്രസരിപ്പ്... മനസ്സിലും.. ഇതൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഉൾത്തുടിപ്പ്... ✍🏻പവിഴമല്ലി #💞 നിനക്കായ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #❤️ പ്രണയം സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ