ആകാശത്ത് ഇരുണ്ട മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മഴ പെയ്യാം. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരൻ കണ്ണൻ തന്റെ പഴയ കീറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് ചെരുപ്പുകൾ പരമാവധി വേഗത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു തെരുവിലൂടെ നടന്നു. അവന്റെ കൈകളിൽ കുറച്ചു പഴയ പത്രക്കടലാസുകളും പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും അടങ്ങിയ ഒരു ചാക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആ പ്രായത്തിലുള്ള മറ്റു കുട്ടികൾ സ്കൂൾ വിട്ടു കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും ഓടുമ്പോൾ കണ്ണന്റെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ രാത്രി അടുപ്പിൽ പുകയേണ്ട കഞ്ഞിക്കലത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കണ്ണന്റെ ലോകം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു അസുഖബാധിതയായി കിടപ്പിലായ അമ്മയും ഒന്നുമറിയാതെ വിശന്നു കരയുന്ന അഞ്ചു വയസ്സുകാരിയായ അനിയത്തിക്കുട്ടിയും അടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ ഓലമേഞ്ഞ വീട്. ഒരുകാലത്ത് കൂലിപ്പണിക്ക് പോയി കുടുംബം നോക്കിയിരുന്ന അച്ഛൻ ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചതിനു ശേഷമാണ് ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ ഈ പന്ത്രണ്ടുകാരന്റെ കുഞ്ഞുചുമലുകളിലേക്ക് വീണത്. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് കണ്ണൻ ഒന്നും കഴിച്ചിരുന്നില്ല. വയറ്റിൽ നിന്ന് വിശപ്പിന്റെ വിളി ഉയരുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ അരികിലുള്ള പൊതുടാപ്പിൽ നിന്ന് ദാഹം തീരുവോളം വെള്ളം കുടിക്കും. എന്നിട്ട് മനസ്സിനോട് പറയും. ✿ ഇപ്പൊ വിശപ്പില്ല വൈകിട്ട് അമ്മയ്ക്കും അനിയത്തിക്കും എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണം അല്ലോ ✿ അവൻ ടൗണിലെ വലിയൊരു കടയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവിടെ പലഹാരങ്ങൾ നിരത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് അവൻ കൊതിയോടെ നോക്കി. കടയുടമയായ രാമേട്ടൻ അവനെ കണ്ടതും ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ✿ എന്താടാ ഇവിടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? പോ അവിടുന്ന് ബിസിനസ്സ് കളയാതെ ✿ കണ്ണൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി നടന്നു. അവന് ആരോടും ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല കാരണം ദാരിദ്ര്യം അവനെ മാനക്കേടുകളെയും അവഗണനകളെയും അതിജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അവൻ നേരെ പോയത് പഴയ സാധനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന ഹസ്സൻ ഹാജിയുടെ കടയിലേക്കാണ്. ✿ എന്തൊക്കെയുണ്ട് കണ്ണാ ഇന്ന്? ✿ ഹാജി കണ്ണടയിലൂടെ അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. കണ്ണൻ തന്റെ ചാക്ക് താഴെവെച്ചു. ✿ കുറച്ചു പേപ്പറും കുപ്പികളും ഉണ്ട് ഹാജിയാരേ. അമ്മയ്ക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങണം വീട്ടിൽ അരിയും തീർന്നു ഇരിക്ക ✿ അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. ഹാജി ആ സാധനങ്ങൾ തൂക്കി നോക്കി. കഷ്ടിച്ച് മുപ്പത് രൂപയുടെ സാധനങ്ങളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ആ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ സങ്കടവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കണ്ട ഹാജി തന്റെ കീശയിൽ നിന്ന് ഒരു നൂറു രൂപ നോട്ട് എടുത്ത് അവന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. ✿ ഇത് വെച്ചോ മോനേ അമ്മയ്ക്ക് മരുന്നും വാങ്ങാം കുറച്ചു അരിയും വാങ്ങാം. ✿ കണ്ണന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ✿ ഹാജിയാരേ ഇത് കൂടുതലാ ✿ ✿ സാരമില്ലടാ നീ പോയി വീട്ടുകാരെ നോക്ക് ✿ ഹാജി അവന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ തണൽ കണ്ണന് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല. കടയിൽ നിന്ന് ഒരു കിലോ അരിയും അമ്മയ്ക്കുള്ള ഗുളികകളും വാങ്ങി കണ്ണൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും മഴ ശക്തമായി പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവരുടെ ചെറിയ ഓലമേഞ്ഞ വീടിന്റെ മേൽക്കൂര പലയിടത്തും ചോർന്നൊലിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ ഒരു പഴയ കമ്പിളിപ്പുതപ്പ് പുതച്ചു ചുമച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കുന്നു. അനിയത്തിക്കുട്ടി വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ അമ്മയുടെ അരികിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നുറങ്ങുകയാണ്. കണ്ണൻ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി അടുപ്പിലേക്ക് നോക്കി. നനഞ്ഞ വിറകുകൾ കത്തിക്കാൻ അവൻ പാടുപെട്ടു. പുക കണ്ണിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയപ്പോഴും അവൻ ഊതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ തീ കത്തിയപ്പോൾ അവൻ കഞ്ഞി വെക്കാൻ വെള്ളം അടുപ്പത്തുവെച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കഞ്ഞി തയ്യാറായി. അവൻ അനിയത്തിയെ വിളിച്ചുണർത്തി. ✿ ഡീ എണീക്ക് കഞ്ഞി കുടിക്കാം ✿ അവൾ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. കഞ്ഞി പാത്രത്തിലേക്ക് പകർന്നു നൽകുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു. ✿ ഏട്ടൻ കുടിക്കുന്നില്ലേ? ✿ ✿ ഞാൻ കടയിൽ നിന്ന് കഴിച്ചെടാ നീ കുടിക്ക് ✿ കണ്ണൻ കള്ളം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അനിയത്തിക്കുട്ടി അത് വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൾ കഞ്ഞിയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്പൂൺ കോരിയെടുത്ത് കണ്ണന്റെ വായുടെ നേരെ നീട്ടി. ✿ ചേട്ടൻ കഴിക്ക് വാ പോളി ✿ ✿ എനിക്ക് വിശപ്പില്ലെടാ ഡീ നീ കഴിക്ക് ✿ ✿ പറ്റില്ല ഏട്ടൻ കഴിക്കാതെ ഞാൻ കുടിക്കില്ല. ദാ വാ പൊളിക്ക് ✿ അവൾ ശാഠ്യം പിടിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും സ്പൂൺ അവന്റെ ചുണ്ടുകളോട് അടുപ്പിച്ചു. അനിയത്തിയുടെ ആ കുഞ്ഞു സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ കണ്ണന് തോറ്റുകൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. അവൻ വായ് തുറന്ന് അവൾ നൽകിയ ആ ഒരു സ്പൂൺ കഞ്ഞി കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവൻ ആ സ്പൂൺ വാങ്ങി കഞ്ഞി കോരി അവളുടെ വായുടെ നേരെ നീട്ടി. ✿ ദാ ഇനി എന്റെ മോൾ വാ പൊളിക്ക് ✿ അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വായ് പൊളിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ മാറി മാറി പരസ്പരം കഞ്ഞി കുടിച്ചു. ആ ചെറിയ പാത്രത്തിലെ കഞ്ഞി അവർക്കിടയിലെ വലിയ സ്നേഹമായി മാറുകയായിരുന്നു. അനിയത്തി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം കണ്ണൻ അടുത്ത പാത്രത്തിൽ കഞ്ഞിയുമായി അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അവൻ അമ്മയെ പതുക്കെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ഇരുത്തി. ✿ അമ്മേ ദാ കഞ്ഞി കുടിക്ക്. എന്നിട്ട് ഈ ഗുളിക കഴിക്കണം ✿ അമ്മ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് വിതുമ്പി. ✿ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണല്ലോ ✿ ✿ അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ അമ്മേ എനിക്ക് ഇപ്പൊ നല്ല ശക്തിയുണ്ട് അമ്മേ അമ്മ കഞ്ഞി കുടിച്ച് കിടന്നോ ✿ അവൻ അമ്മയ്ക്ക് ധൈര്യം കൊടുത്തു. അവൻ സ്പൂൺ എടുത്ത് അമ്മയ്ക്ക് കഞ്ഞി കോരി കൊടുത്തു. അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൻ സ്നേഹത്തോടെ അമ്മയെ കഞ്ഞി കുടിപ്പിച്ചു, അതിനുശേഷം മരുന്നും എടുത്തു കൊടുത്തു. മരുന്നിന്റെ മയക്കത്തിൽ അമ്മയും, വയറു നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ അനിയത്തിക്കുട്ടിയും പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണൻ ചോർന്നൊലിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ മൂലയിൽ പോയിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. അവന് പഠിക്കാൻ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന കുട്ടികൾ പുതിയ യൂണിഫോമും ബാഗുമായി സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് വിങ്ങും. എങ്കിലും അവൻ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. പകൽ സമയത്ത് ടൗണിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന പഴയ പുസ്തകങ്ങളും പത്രങ്ങളും അവൻ രാത്രിയിലെ മങ്ങിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുന്ന് ആവേശത്തോടെ വായിക്കുമായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ കഞ്ഞിയുടെ മധുരവും അനിയത്തിയുടെ കുഞ്ഞു കൈകളുടെ സ്പർശനവും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീണ ആ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് അവൻ തന്റെ പുസ്തകത്താൾ പതുക്കെ മറിച്ചു. തന്റെ ഈ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ശാശ്വതമല്ലെന്നും ഒരു ദിവസം താൻ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ അമ്മയെയും അനിയത്തിയെയും വലിയൊരു നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കുമെന്നും ആ പന്ത്രണ്ടുകാരൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. പുറത്തെ കൊടുങ്കാറ്റിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലക്ഷ്യബോധം ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന പുതിയൊരു പുലരിയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പേറി വിശപ്പിന്റെ വിളി മറന്ന് ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ കണ്ണൻ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു. Anagha a Pinky 💓 ✿ കഥ ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ അഭിപ്രായം പറയണേ കൂട്ടുകാരെ 😊 ✿ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ