എനിക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന അവൾ. ​ആളുകളേറെ വന്നുപോയ ജീവിതമാണ്. പക്ഷേ, ഒരാളെ മാത്രമാണ് ഞാൻ ശരിക്കും അറിഞ്ഞത്. അവളെ. ​വാക്കുകളേക്കാൾ അവളുടെ നിശ്ശബ്ദതകളോടായിരുന്നു എനിക്ക് പ്രിയം. അവൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ ലോകം മനോഹരമായതുകൊണ്ടൊന്നുമല്ല ഞാൻ ആ ചിരിയെ ചേർത്തുവെച്ചത്... അതിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടതുകൊണ്ടാണ്. ​പക്ഷേ, ചില കഥകൾക്ക് വ്യക്തമായ ഒരു അവസാനമുണ്ടാകില്ല. അവ പാതിവഴിയിൽ, ഒരനക്കവുമില്ലാതെ നിന്നുപോകും. ​അവൾ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ ദിവസം ഞാൻ കരഞ്ഞത് അവളുടെ അഭാവം ഓർത്തായിരുന്നില്ല. ഇനി ഒരിക്കലും ആരും എന്നെ ഇതുപോലെ വായിച്ചെടുക്കില്ലെന്ന ശൂന്യമായ തിരിച്ചറിവുകൊണ്ടായിരുന്നു. ​കാലം പലതും മാറ്റിമറിച്ചു. മുറിവുകൾ ഉണങ്ങിയെന്ന് ചുറ്റുമുള്ളവർ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചില മുറിവുകൾ ഉണങ്ങാറില്ല; അവ വെറുതെ വേദനിക്കുന്നത് നിർത്തുമെന്നേയുള്ളൂ. ​ഇന്നും തിരക്കുള്ള വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, എവിടെയെങ്കിലും ആ ചിരിയുടെ ഒരു സാദൃശ്യം കണ്ടാൽ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ തങ്ങിനിൽക്കും. ​ഫോണിൽ പഴയ ചിത്രങ്ങളില്ല. സന്ദേശങ്ങളോ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളോ ഇല്ല. തൊട്ടുനോക്കാൻ ഒരടയാളവും ബാക്കിയില്ല. ​പക്ഷേ, അതൊന്നും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരാളെ മറക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. കാരണം അവൾ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് ഒരു ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനിലല്ല, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെവിടെയോ ആണ്. ​ഇപ്പോൾ അവൾ മറ്റൊരാളുടെ ലോകത്ത് സമാധാനമായിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം. അത് അംഗീകരിക്കാൻ ഞാൻ ശീലിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, മറക്കുക എന്നത് അങ്ങനെ ശീലിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നല്ലല്ലോ. ​ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകും. പക്ഷേ അവർ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ആ ശൂന്യത... അത് അത്രയും നിശ്ശബ്ദമായി അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും. മറ്റാർക്കും നികത്താനാവാതെ. N@24 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #🙁തേപ്പ് #😞 വിരഹം #😔വേദന ​എന്റേത് ഒരു പ്രണയനഷ്ടത്തിന്റെ കഥയല്ല. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ കഥയാണ്.