🙏🏻କଳ୍ପନା କରନ୍ତୁ... ସେହି ପବିତ୍ର ଭୂମି ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ଆରାଧନା କରିଥିଲେ। ସେହି ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠାରେ ଗୋଟିଏ ନୁହେଁ ବରଂ ଦୁଇ-ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଶିବଲିଙ୍ଗ ବିରାଜମାନ ଅଛନ୍ତି। ଆଉ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରହସ୍ୟ ହେଉଛି ଯେ ସେଠାକୁ ଆସୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭକ୍ତ ପ୍ରଥମେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଶିବଲିଙ୍ଗର ନୁହେଁ, ବରଂ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଣାଯାଇଥିବା ଶିବଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରନ୍ତି। ଆଖିର୍ ଏପରି କାହିଁକି? କ'ଣ କାରଣ ଥିଲା ଯେ ଭଗବାନ ରାମ ନିଜେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିବା ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଭକ୍ତ ହନୁମାନଙ୍କ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜାର ପ୍ରଥମ ଅଧିକାର ଦେଇଥିଲେ? ଏହି କଥା କେବଳ ଭକ୍ତିର ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେହି ପ୍ରେମର, ଯାହାକୁ ବୁଝିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସହଜ ନୁହେଁ। ଲଙ୍କାର ମହାଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହୋଇସାରିଥିଲା। ଅଧର୍ମର ଅନ୍ତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଧର୍ମର ବିଜୟ ହୋଇଥିଲା। ରାବଣକୁ ବଧ କରି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମ ମାତା ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାନର ସେନା ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ। ସମୁଦ୍ରର ଲହରୀ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ବିଜୟର ଗୀତ ଗାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଜୟ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ବିଚାର ଚାଲିଥିଲା। ରାବଣ ଯଦିଓ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ଏବଂ ଅଧର୍ମୀ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ମହର୍ଷି ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ବଂଶଧର ଥିଲା। ସେ ଜଣେ ମହାନ୍ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦର ଜ୍ଞାତା ଏବଂ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ତାକୁ ବଧ କରିବା କାରଣରୁ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଦୋଷ ଲାଗି ସାରିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଋଷିମୁନିମାନେ ଏହି କଥା ଭଗବାନ ରାମଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ବିନମ୍ରତାର ସହ ପଚାରିଲେ, "ହେ ମୁନିଗଣ, ଏହି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତିର ମାର୍ଗ କ'ଣ?" ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, କେବଳ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଆରାଧନା ହିଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ। ଯଦି ଆପଣ ଏଠାରେ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରି ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଦୋଷ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବ।" ଭଗବାନ ରାମ ତୁରନ୍ତ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ବାଛିଲେ ଯେଉଁଠାରୁ କେବେ ଲଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସମୁଦ୍ରର ଲହରୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେହି ପବିତ୍ର ଭୂମି ଆଜି **ରାମେଶ୍ୱରମ୍** ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ କରାଗଲା ଏବଂ ଭଗବାନ ରାମ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସେବକ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ହେ ମାରୁତି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଯାଅ ଏବଂ ସେଠାରୁ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶିବଲିଙ୍ଗ ନେଇ ଆସ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ମାତ୍ରେ ହନୁମାନଜୀ ବାୟୁ ବେଗରେ କୈଳାସ ଆଡ଼କୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ହିଁ ବିଚାର ଥିଲା ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାରେ ଯେପରି କୌଣସି ଅଭାବ ନ ରହେ। ସେ ପର୍ବତ, ନଦୀ ଏବଂ ଆକାଶର ଅଗଣିତ ମାର୍ଗ ପାର ହୋଇ କୈଳାସରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଆରାଧନା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନୁମତି କ୍ରମେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶିବଲିଙ୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। କିନ୍ତୁ କୈଳାସର ଦୂରତା ବହୁତ ଅଧିକ ଥିଲା ଏବଂ ଫେରିବାରେ ଆଶାଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗିଗଲା। ଏପଟେ ରାମେଶ୍ୱରମ୍‌ରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପାଖେଇ ଆସୁଥିଲା। ଋଷି ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଯଦି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପଳାଏ ତେବେ ପୂଜାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଧୁରା ରହିଯିବ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ବାରମ୍ବାର ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଉଠୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହନୁମାନଜୀ କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ ମାତା ସୀତା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ର ତଟର ପବିତ୍ର ବାଲି ନିଜ ହାତରେ ନେଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିର ସହ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିବଲିଙ୍ଗ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ବଳରେ ସେହି ବାଲିର ଶିବଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଚମକି ଉଠିଲା। ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସମୟରେ ଭଗବାନ ରାମ ସେହି ଶିବଲିଙ୍ଗର ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ଥାପନା କଲେ। ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରର ଲହରୀମାନେ ଯେପରି ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଅଭିଷେକ କରୁଥିଲେ। ଭଗବାନ ରାମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପୂଜା ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। କୁହାଯାଏ ଯେ ସେହି କ୍ଷଣରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତୋଷ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ **"ରାମଲିଙ୍ଗମ୍"** ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ଆକାଶରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଜନ ଶୁଭିଲା। ହନୁମାନଜୀ କୈଳାସରୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଧରି ଫେରି ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚେହେରାରେ ଖୁସି ଥିଲା ଯେ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଶିବଲିଙ୍ଗର ସ୍ଥାପନା ଏବଂ ପୂଜା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇସାରିଛି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାଙ୍କ ହାତ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ନିଜକୁ ଦୋଷୀ ମାନିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ହନୁମାନଜୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ସେବାରେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ସମୟରେ ପାଳନ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ।" ନିଜ ପରମ ଭକ୍ତର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ହୃଦୟ ତରଳି ଗଲା। ସେ ହସିଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମର ସହ ହନୁମାନଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରିୟ ହନୁମାନ, ତୁମ ଭକ୍ତିରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ। ସେବାର ମୂଲ୍ୟ ସମୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଭାବ ଦ୍ୱାରା ମପାଯାଏ। ତୁମର ପ୍ରେମ ଏବଂ ସମର୍ପଣ ମୋ ପାଇଁ ଅମୂଲ୍ୟ।" ଏହାପରେ ଭଗବାନ ରାମ ସ୍ୱୟଂ ଉଠିଲେ ଏବଂ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୈଳାସରୁ ଅଣାଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ରାମଲିଙ୍ଗମ୍‌ର ଠିକ୍ ପାଖରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ କୈଳାସ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତ ସହ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଗଲା, ତେଣୁ ଏହାକୁ **"ବିଶ୍ୱଲିଙ୍ଗମ୍"** ନାମ ଦିଆଗଲା। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ରାମ ଏତିକିରେ କଥା ସମାପ୍ତ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଏପରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଯାହା ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ସ୍ମରଣ କରାଯିବ। ସେ ଘୋଷଣା କଲେ, "ଆଜିଠାରୁ ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ବି ରାମେଶ୍ୱରମ୍ ଆସିବ, ସେ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ୱଲିଙ୍ଗମ୍‌ର ପୂଜା କରିବ। ତା' ପରେ ହିଁ ରାମଲିଙ୍ଗମ୍‌ର ପୂଜା ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଧରାଯିବ। କାରଣ ମୋ ପାଇଁ ମୋ ଭକ୍ତର ସମ୍ମାନ ସର୍ବପ୍ରଥମ।" ଏହା ଶୁଣି ହନୁମାନଜୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ପ୍ରେମାଶ୍ରୁ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ଦଣ୍ଡବତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେହି କ୍ଷଣରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଭାବବିଭୋର ହୋଇଗଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ପୂର୍ବରୁ ପୂଜାର ଅଧିକାର ଦେଉଥିଲେ। ଆଜି ବି ରାମେଶ୍ୱରମ୍‌ରେ ଏହି ପରମ୍ପରା ପାଳନ କରାଯାଏ। ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ୱଲିଙ୍ଗମ୍‌ର ଦର୍ଶନ ଏବଂ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତା'ପରେ ରାମଲିଙ୍ଗମ୍ ଆଗରେ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରନ୍ତି। ଏହି ପରମ୍ପରା କେବଳ ଏକ ଧାର୍ମିକ ନିୟମ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭଗବାନ ରାମ ଏବଂ ହନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅତୁଟ ପ୍ରେମ, ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଭକ୍ତିର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରମାଣ ଅଟେ। ଏହି କଥା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତର ସମ୍ମାନ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି। ଯିଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜର ସବୁକିଛି ସମର୍ପଣ କରିଦିଏ, ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତି। ବୋଧହୁଏ ଏହି କାରଣରୁ ରାମେଶ୍ୱରମ୍ କେବଳ ଶିବଭକ୍ତିର କେନ୍ଦ୍ର ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଭକ୍ତର ଅମର ପ୍ରେମର ସବୁଠାରୁ ମହାନ୍ ପ୍ରତୀକ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଭଲ ଲାଗେ, ତେବେ ପୋଷ୍ଟକୁ ନିଶ୍ଚୟ ସେୟାର କରନ୍ତୁ ଏବଂ କମେଣ୍ଟରେ ଲେଖନ୍ତୁ - "ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ" ବା "ହର ହର ମହାଦେବ"! 🚩 #JaiShriRam #HanumanJi #Rameshwaram #Mahadev #SanatanDharma #HinduMythology #OdiaBhakti #OdiaStory #OdishaSpiritual #OdiaCulture #OdiaFacebook #Devotion #DivineLove #RamayanaStories #SpiritualJourney #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🌹🌹good morning 🌹🌹