നിഴൽ 🥀 കാടിന്റെ വന്യമായ തണുപ്പും ഏകാന്തതയും തേടിയാണ് വൈൽഡ് ലൈഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫറായ അഭിരാം 'നിഴൽ' എന്ന ആ പഴയ ബംഗ്ലാവിൽ എത്തുന്നത്. കോടമഞ്ഞ് പുതച്ച ആ വലിയ മാളികയ്ക്ക് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. അതിന്റെ കനത്ത വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ തുരുമ്പിച്ച ശബ്ദം കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. അന്ന് രാത്രി, വീടിന് ചുറ്റുമുള്ള ഇലഞ്ഞിമരങ്ങൾ കാറ്റിൽ തലയാട്ടുമ്പോൾ അഭിരാം ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് മരച്ചുവട്ടിൽ വെള്ള വസ്ത്രമണിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അവൻ കണ്ടത്. "ആരാണ് അവിടെ?" അഭിരാം ടോർച്ച് തെളിച്ചു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവൾ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അതിലേറെ ആഴമുള്ള വിരഹവും. "ഞാൻ നില... ഈ കാടിന്റെ മകൾ." അവൾ മെല്ലെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എവിടെയോ ഒരു നൊമ്പരം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതുപോലെ. അടുത്ത കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ അഭിരാമിന് സ്വപ്നതുല്യമായിരുന്നു. കാട്ടുചോലയ്ക്ക് അരികിലിരുന്ന് അവർ സംസാരിച്ചു. "അഭിരാം, എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ നമ്മൾ മുൻപേ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന്?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഉണ്ട് നിലാ... നിന്റെ ഈ കണ്ണുകൾ, നിന്റെ ഗന്ധം... എല്ലാം എനിക്ക് വല്ലാതെ പരിചിതമാണ്. ഒരുപക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിൽ നമ്മൾ ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം." അഭിരാം അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ഒരു തണുപ്പുള്ള രാത്രിയിൽ അവൾ അവന് ഒരു വെള്ളി പാദസരം നൽകി. "ഇതൊരിക്കലും കളയരുത്. എന്റെ ജീവന്റെ പാതിയാണിത്." അവൻ അത് കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പായിരുന്നു, മഞ്ഞുകട്ടയേക്കാൾ തണുത്ത ഒന്ന്. പക്ഷേ പ്രണയാതുരനായ അഭിരാം അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ആറാം ദിവസം വൈകുന്നേരം, ടൗണിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി തിരിച്ചുവരികയായിരുന്നു അഭിരാം. വഴിയിൽ വെച്ച് തറവാടിന്റെ വാച്ചർ കുമാരേട്ടനെ അവൻ കണ്ടു. "സാറേ, രാത്രിയിൽ തനിച്ച് ആ വീട്ടിൽ ഇരിക്കരുത്. അത് പണ്ട് ശാപം കിട്ടിയ വീടാണ്." അഭിരാം ചിരിച്ചു. "എന്ത് ശാപം കുമാരേട്ടാ? അവിടെ നില എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടുന്നത്." കുമാരേട്ടന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടി താഴെ വീണു. "നിലയോ? സാറേ... പത്ത് വർഷം മുമ്പ് ആ തറവാട്ടിലെ നില എന്ന കുട്ടി കൊല്ലപ്പെട്ടതാണ്. അവളുടെ കാമുകൻ തന്നെ അവളെ കൊന്ന് കാട്ടിൽ തള്ളി. അവൻ ഇപ്പോഴും ജയിലിലാണോ അതോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് പോലും ആർക്കും അറിയില്ല!" അഭിരാമിന്റെ ലോകം നിശ്ചലമായി. അവൻ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. നില നൽകിയ പാദസരം നോക്കി. അവിടെ പാദസരത്തിന് പകരം ചോര ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച ഒരു മുള്ളുവേലി കഷ്ണമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്! ഭ്രാന്തമായ വേഗത്തിൽ അവൻ തറവാട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. മുകളിലെ മുറിയിൽ നില കരയുകയായിരുന്നു. "അഭിരാം... ഓടിക്കോ! അവൻ വരുന്നുണ്ട്. എന്നെ കൊല്ലാൻ അവൻ വീണ്ടും വരുന്നുണ്ട്!" അവൾ നിലവിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന് മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു കത്തിയുമായി ഒരു നിഴൽ രൂപം നിലയ്ക്ക് നേരെ വരുന്നത് അഭിരാം കണ്ടു. "നിലയെ തൊട്ടുപോകരുത്!" അവൻ അലറി. നിലയെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ ആ നിഴലിന് നേരെ ചാടിവീണു. മൽപിടുത്തത്തിനിടയിൽ ആ നിഴലിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കത്തി പിടിച്ചുവാങ്ങി അഭിരാം ആഞ്ഞുവെട്ടി. ഒന്നല്ല, പലതവണ! ചൂടുള്ള രക്തം തന്റെ മുഖത്തേക്ക് തെറിച്ചപ്പോഴാണ് അഭിരാം ബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. അവന്റെ മുന്നിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്നത് നിലയാണ്! അവൾ മരണവേദനയോടെ അവനെ നോക്കി മന്ത്രിച്ചു: "ഇത് നീ തന്നെയായിരുന്നു അഭിരാം... പത്ത് വർഷം മുമ്പും നീ എന്നെ കൊന്നത് ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്." അഭിരാം ഞെട്ടിവിറച്ച് മുറിയിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കാണുന്നത് ഇന്നത്തെ അഭിരാമിനെയല്ല. പത്ത് വർഷം മുമ്പുള്ള, കണ്ണുകളിൽ ചോരക്കറയും ഭ്രാന്തുമുള്ള മറ്റൊരു അഭിരാമിനെയാണ്. ഓരോ പത്ത് വർഷം കൂടുമ്പോഴും അവൻ ഈ തറവാട്ടിൽ എത്തുന്നു. നിലയോട് പ്രണയം തോന്നുന്നു. അവളെ മറ്റൊരാൾ കൊണ്ടുപോകുമെന്ന് ഭയന്ന് അവൻ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. "ഓർമ്മ വരുന്നുണ്ടോ അഭിരാം?" നിലയുടെ ആത്മാവ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. "നീ കൊന്നത് എന്നെയല്ല, നിന്റെ തന്നെ സമാധാനത്തെയാണ്. നീയിനി ഈ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകില്ല. നിന്റെ നിഴലായി ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടാകും... അടുത്ത തവണ നീ എന്നെ കാണാൻ വരുന്നത് വരെ!" അഭിരാം അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തല പുകഞ്ഞു വീണു. പുറത്ത് കനത്ത മഞ്ഞ് മൂടാൻ തുടങ്ങി. അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാതത്തിൽ ആ തറവാട് വിജനമായിരുന്നു. അവിടെ ആ പഴയ ക്യാമറയും കുറച്ചു കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ മുള്ളുകളും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. പത്ത് വർഷത്തിന് ശേഷം ഇതേ മുറിയിലേക്ക് പുതിയൊരു യാത്രികൻ വരുമ്പോൾ, അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ നിലാവത്ത് ഇലഞ്ഞിമരത്തിന് താഴെ അവൾ വീണ്ടും കാത്തുനിൽക്കും. ശുഭം ✍️ Whispering words. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ