ଭଗବାନ କେବେବି ନିଜ ଭକ୍ତର ଅପମାନ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଜି ପଢ଼ନ୍ତୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଓ ତାଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯିବ... ⬇️ ଏହି କାହାଣୀ ଓଡ଼ିଶାର ସେହି ପବିତ୍ର ଭୂମିର ଅଟେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତି ଗଳିରେ “ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ” ଧ୍ୱନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ମହାପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଡାକ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣନ୍ତି। ସେହି ନଗରରେ ବିଶ୍ୱନାଥ ନାମକ ଜଣେ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାସ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ନଥିଲା କିମ୍ବା କୌଣସି ବଡ଼ ସାହାରା ନଥିଲା। ଅନେକ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଖାଇବାକୁ ମୁଠାଏ ଅନ୍ନ ମଧ୍ୟ ନଥାଏ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଭରପୂର ଥିଲା—ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭକ୍ତି। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ଉଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ବସି ଭଜନ ଗାଉଥିଲେ ଏବଂ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହୁଥିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ, କେବଳ ମୋର ପ୍ରେମ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପହାର।” ସମୟ ବିତିବାକୁ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କମିବାର ନାମ ନେଉନଥିଲା। ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ପରିହାସ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ, “ଏତେ ଭକ୍ତିରୁ କଣ ମିଳିବ? ଯଦି ଭଗବାନ ତୁମ କଥା ଶୁଣିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ତୁମେ ଭୋକିଲା କାହିଁକି ରହନ୍ତ?” କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱନାଥ ହସିଦେଇ କହୁଥିଲେ, “ମୋର ପ୍ରଭୁ ମୋତେ କେବେବି ଭୁଲିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଏବଂ ସେ ମୋର।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ପଳାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସରେ କେବେ କମ୍ ଆସିନଥିଲା। ଦିନକର କଥା। ବିଶ୍ୱନାଥ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଠିକ୍‌ରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ନଥିଲେ। ଭୋକ ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତଥାପି ସେ ମନ୍ଦିର ସମ୍ମୁଖରେ ବସି ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଭଜନ ଗାଉଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ନିଜର ବିଶାଳ ପଟୁଆର ସହ ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ସୈନିକ ଏବଂ ରାଜକୀୟ ବୈଭବ ଦେଖିବାକୁ ପୂରା ନଗରବାସୀ ରାସ୍ତାର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ ନଜର ହଠାତ୍ ମନ୍ଦିର ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିବା ସେହି ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ। ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ଭିକାରୀ ଏଠାରେ ବସି ମୋ ଯାତ୍ରାର ଅପଶକୁନ କରୁଛି। ଏହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଏଠାରୁ ହଟାଅ।” ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇବା ମାତ୍ରେ ସୈନିକମାନେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଧରି ଘୋଷାଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କେହି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ସୈନିକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧକ୍କା ଦେଲେ, ଅପମାନିତ କଲେ ଏବଂ ମାଡ଼ ମାରି ସେଠାରୁ ଦୂରକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଓଠରେ ତଥାପି ଗୋଟିଏ ନାମ ଥିଲା—“ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ... ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ...”। ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା, କିନ୍ତୁ ରାଜା ନିଜ ଅହଂକାରରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ସେହି ରାତିରେ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଘଟଣା ଘଟିଲା। ହଠାତ୍ ରାଜାଙ୍କୁ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ତାଙ୍କର ପୂରା ଶରୀର କଷ୍ଟରେ ଛଟପଟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ରାଜବୈଦ୍ୟ ଡକାଗଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଚିକିତ୍ସକ ଆସିଲେ, ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ପୂଜାପାଠ କରାଗଲା, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଉପାୟ କାମ ଦେଲା ନାହିଁ। ରାଜା ରାତିସାରା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରି ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଗମ୍ଭୀର ଥିଲା। ସେ କହିଲେ, “ରାଜନ୍, ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଅପମାନିତ କଲ, ସେ କୌଣସି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ନୁହେଁ। ସେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ। ତା’ର ହୃଦୟରେ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ବାସ କରେ। ତୁମେ ତାକୁ ନୁହେଁ, ମୋତେ ଅପମାନିତ କରିଛ। ତା’ର ଲୁହର ଉତ୍ତର ତୁମକୁ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ରାଜା ଭୟରେ ଥରି ଉଠିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଝାଳରେ ଭିଜିଗଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଭୁଲ୍ ହୋଇଯାଇଛି। ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ।” କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ କହିଲେ, “କ୍ଷମା ସେତେବେଳେ ମିଳିବ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତଠାରୁ କ୍ଷମା ମାଗିବ।” ଏତିକି କହି ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭୟ ଏବଂ ଅନୁତାପରେ ଭରି ଯାଇଥିଲା। ସକାଳ ହେବା ମାତ୍ରେ ରାଜା ନିଜର ସୈନିକ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସାଥିରେ ନେଇ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ। ବହୁତ ଖୋଜିବା ପରେ ସେ ମନ୍ଦିର ପଛପଟେ ଥିବା ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ମିଳିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଖଣ୍ଡିଆଖାବରା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ତଥାପି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ। ରାଜା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ସେ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ନଗରବାସୀ ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଗଲେ। ରାଜା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ, “ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦିଅ। ମୁଁ ଅହଂକାର ବଶତଃ ତୁମର ଅପମାନ କରିଛି। ମୁଁ ମୋର ଭୁଲ୍ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛି।” ବିଶ୍ୱନାଥ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ ନଥିଲା, କେବଳ ଶାନ୍ତି ଥିଲା। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ କିଏ? ଯଦି ପ୍ରଭୁ ଚାହିଁବେ ତେବେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ରାଗ ରଖିନାହିଁ। ମୁଁ କେବଳ ଏତିକି ଚାହେଁ ଯେ କୌଣସି ଭକ୍ତର ଅପମାନ ଆଉ କେବେ ନହେଉ।” ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ପରିବେଶ ଯେପରି ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ଚମତ୍କାର ହେଲା। ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର ହୋଇଗଲା। ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ତାଙ୍କୁ ରାତିସାରା ଛଟପଟ କରୁଥିଲା, ତାହା ଯେପରି ମୁହୂର୍ତ୍ତକରେ ଉଭେଇଗଲା। ରାଜାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ଏବଂ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେହିଦିନ ରାଜା ପୂରା ରାଜ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କରିଦେଲେ ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ଗରିବ, ସାଧୁ କିମ୍ବା ଭକ୍ତକୁ ଅପମାନିତ କରିବେ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ଶିଖିଲି ଯେ ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହିତ ସର୍ବଦା ଛିଡ଼ା ହୋଇଥାଆନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ବାହାରିଥିବା ଗୋଟିଏ ବୁନ୍ଦା ଲୁହ ମଧ୍ୟ ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚେ। ଯିଏ ଭକ୍ତର ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ଭଗବାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ କରେ, ଏବଂ ଯିଏ ଭକ୍ତକୁ ଅପମାନିତ କରେ, ସେ ନିଜ ବିନାଶକୁ ଡାକି ଆଣେ।” ସେହି ଦିନଠାରୁ ପୂରା ରାଜ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ମିଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ ରୂପରେ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି କାହାଣୀ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ ଯେ ଭଗବାନ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କେବେ ଏକାକୀ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ସଂସାର ଭଲେ ତାଙ୍କ ସାଥ୍ ଛାଡ଼ିଦେଉ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ଛିଡ଼ା ହୋଇଯାଆନ୍ତି। କାରଣ ଭକ୍ତର ପ୍ରେମ ଏବଂ ତାର ଲୁହ ସିଧାସଳଖ ଭଗବାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥାଏ। 🌺 ଯଦି ଆପଣ ବି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ "ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ" ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜ ପରିବାର ଓ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଏହି କାହାଣୀକୁ ସେୟାର (Share) କରନ୍ତୁ। ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ! 🙏🚩 #JayJagannath #JagannathMahaprabhu #OdiaStory #PuriJagannathTemple #Bhakti #Odisha #KaliaSaanta #LordJagannath #SpiritualStory #JaiJagannath #OdiaBhakti #JagannathDarshan #OdishaCulture #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶