"ଭଗବାନ କେବଳ ମନ୍ଦିରରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଜାଣନ୍ତୁ ପଣ୍ଢରପୁରର ସନ୍ଥ ଜନାବାଈଙ୍କ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ବିଠଲ ନିଜେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତର ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶୂଳୀକୁ ମହମ କରିଦେଇଥିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀଟି ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ। 🙏" ପଣ୍ଢରପୁରର ପବିତ୍ର ମାଟିରେ ଜଣେ ଭକ୍ତ ରହୁଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଜନାବାଈ। ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ସେ ନିଜ ମା'ଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ ଏବଂ କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ତାଙ୍କ ପିତା ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ବିଠଲଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁ କରୁ ସଂସାର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ଦିନ ଛୋଟ ଜନାଙ୍କ ଦୁନିଆ ଉଜୁଡ଼ି ଯାଇଥିଲା। ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ବସି ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପଚାରୁଥିଲେ ଯେ ଯେତେବେଳେ ବିଠଲ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା, ତେବେ ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ଏକାକୀ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲା। ସେହି ସମୟରେ ସନ୍ଥ ନାମଦେବ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ସେହି ନିଷ୍ପାପ ବାଳିକାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ, "ଝିଅ, ବିଠଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ କେହି ଅନାଥ ନୁହଁନ୍ତି। ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ମୋର ଝିଅ ଏବଂ ବିଠଲ ତୁମର ମାତା-ପିତା।"* ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ଜନାବାଈଙ୍କ ଜୀବନର ଦିଗ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲା। ସମୟ ବିତିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଜନାବାଈ ନାମଦେବ ଜୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଦିନରାତି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଭଜନ ଗାଉଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମ କରିବା ସମୟରେ ଭଗବାନ ବିଠଲଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ। ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କର ପରିଶ୍ରମ ଓ ଭକ୍ତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। **ସକାଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବରୁ ଉଠିବା, ନଦୀରୁ ପାଣି ଆଣିବା, ଲୁଗା ସଫା କରିବା, ଚକି ପେଶିବା, ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଏବଂ ପରେ ସଂକୀର୍ତ୍ତନରେ ସାମିଲ ହେବା**—ଏହା ହିଁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କେବେହେଲେ କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ନଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମ ସିଧା ଭଗବାନ ବିଠଲଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚୁଛି। ଦିନେ ଏକାଦଶୀର ପବିତ୍ର ପର୍ବ ଥିଲା। ଆଶ୍ରମକୁ ହଜାର ହଜାର ଭକ୍ତ ଆସିବାର ଥିଲା। ଜନାବାଈ ରାତିସାରା ସେବା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଥକ୍କାପଣ କାରଣରୁ ସକାଳେ ଡେରି ଯାଏଁ ଶୋଇ ରହିଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଖୋଲିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ଉପରକୁ ଉଠି ସାରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ସେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଗୁରୁଜୀଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଧୋଇବା ବାକି ଥିଲା, ରୋଷେଇ କାମ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ପାଣି ମଧ୍ୟ ଅଣାଯାଇ ନଥିଲା। ସେ ଡରିଯାଇ ନଦୀ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ଦେଖାଗଲେ। ସେ ହସି ହସି କହିଲେ, *"ଝିଅ, ଏତେ ଚିନ୍ତା କାହିଁକି କରୁଛୁ? ଆଣ ଏହି ଲୁଗାଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ଦେଇଦେ।"* ଜନାବାଈ ସଙ୍କୋଚର ସହ ଲୁଗାଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଦେଲେ। ବୃଦ୍ଧା ଜଣକ କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ରକୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସଫା କରିଦେଲେ ଯେ ତାହା ନୂଆ ଭଳି ଚମକିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଜନାବାଈ ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ପଛକୁ ବୁଲି ଚାହିଁଲେ, ସେହି ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ଜଣକ ସେଠାରେ ନଥିଲେ। ସେ ଯେପରି ପବନରେ ମିଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ଜନାବାଈ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ସନ୍ଥ ନାମଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, ତେବେ ସେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ କହିଲେ, *"ପାଗଳୀ, ଯାହାଙ୍କୁ ତୁ ବୃଦ୍ଧା ବୋଲି ଭାବୁଥିଲୁ, ସେ ସ୍ୱୟଂ ତୋର ବିଠଲ ଥିଲେ। ତୋ ସେବାରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନ ରହୁ ସେଥିପାଇଁ ଭଗବାନ ନିଜେ ତୋ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।"* ଏହା ଶୁଣି ଜନାବାଈଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ପଡ଼ିଲା। ସେହି ଦିନ ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତର ସେବକ ବନାଇ ଦିଏ। ଏହା ପରେ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିଜ ସାଥୀରେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଥାଏ, ସେଠାରେ ପରୀକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିଥାଏ। ଦିନେ ପଣ୍ଢରପୁର ମନ୍ଦିରରେ ଚହଳ ପଡ଼ିଗଲା। ଭଗବାନ ବିଠଲଙ୍କ ବେକରେ ସଜ୍ଜିତ ବହୁମୂଲ୍ୟ ହୀରା ହାର ହଠାତ୍ ଗାୟବ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମନ୍ଦିରର ପୂଜକମାନେ ଖୋଜାଖୋଜି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅନୁସନ୍ଧାନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ହାର ଗାୟବ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଗର୍ଭଗୃହକୁ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଯାଇଥିଲେ—**ଜନାବାଈ**। ଆଉ ତା'ପରେ କ'ଣ ଥିଲା। ଲୋକେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚୋରିର ଦୋଷ ଲଦିଦେଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଗତକାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଚୋର କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନାହିଁ। ଜନାବାଈ ବାରମ୍ବାର କହୁଥାନ୍ତି, *"ବିଠଲ ମୋର ପ୍ରାଣ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାର କାହିଁକି ଚୋରି କରିବି?"* କିନ୍ତୁ କେହି ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ନାହିଁ। ମାମଲା ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ସମସ୍ତ ସାକ୍ଷୀ ଜନାବାଈଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଥିଲେ। ଶେଷରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ ଶୁଣାଇଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗରରେ ଖବର ବ୍ୟାପିଗଲା ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ ମନ୍ଦିରରୁ ଚୋରି କରିଥିବା ଦାସୀଙ୍କୁ ଶୂଳୀରେ ଚଢ଼ାଯିବ। ଲୋକମାନେ ତମାସା ଦେଖିବାକୁ ରୁଣ୍ଡ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଜନାବାଈଙ୍କୁ ଶୂଳୀ ପାଖକୁ ଅଣାଗଲା, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଟିକିଏ ହେଲେ ଭୟ ନଥିଲା। ସେ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ ଏବଂ କେବଳ ଏତିକି କହିଲେ, "ହେ ବିଠଲ, ଯଦି ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ତେବେ ମୋର ମାନ-ସମ୍ମାନ ଏବେ ତୁମ ହାତରେ।"* ସୈନିକମାନେ ଯେମିତି ତାଙ୍କୁ ଶୂଳୀରେ ଚଢ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ହଠାତ୍ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚମତ୍କାର ହେଲା। **ସେହି ମଜବୁତ୍ କାଠର ଶୂଳୀ ମହମ ପରି ତରଳିବାକୁ ଲାଗିଲା।** କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂଳୀ ମାଟିରେ ଖସି ପଡ଼ିଲା। ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ଏହା କ'ଣ ହେଲା ବୋଲି କେହି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଜଣେ ଜୋରରେ ଡାକି ଉଠିଲେ, *"ଏହା ଭଗବାନ ବିଠଲଙ୍କର ଚମତ୍କାର। ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।"* କିଛି ସମୟ ପରେ ମନ୍ଦିରର ଏକ କୋଣରୁ ସେହି ବହୁମୂଲ୍ୟ ହାର ମିଳିଗଲା। ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜର ଭୁଲ୍ ଅନୁଭବ ହେଲା। ଲୋକମାନେ ଜନାବାଈଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ି କ୍ଷମା ମାଗିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଜା ନିଜେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, *"ମା', ଆମକୁ କ୍ଷମା କରିଦିଅ। ଆମେ ଜଣେ ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରିଛୁ।"* ଜନାବାଈଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ କାହା ପ୍ରତି କ୍ରୋଧ ନଥିଲା। ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କେବଳ ଭଗବାନ ବିଠଲଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, *"ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣ ଏହି ଦାସୀର ମାନ ରକ୍ଷା କଲେ।" ସେଦିନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଣ୍ଢରପୁର ଦେଖିଲା ଯେ ଭଗବାନ କେବଳ ମନ୍ଦିରରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତର ପ୍ରେମ ସଚ୍ଚା ହୋଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତ୍ରିଲୋକର ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଲୁଗା ଧୋଇଥାନ୍ତି, ଚକି ପେଶିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁନିଆ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସନ୍ଥ ଜନାବାଈଙ୍କର ଏହି କଥା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧନ, ପଦ କିମ୍ବା ଆଡ଼ମ୍ବର ଦରକାର ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ କେବଳ ନିଷ୍କପଟ ପ୍ରେମ ଏବଂ ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତି ଦରକାର। ଯେଉଁଠି ଏଭଳି ପ୍ରେମ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଭଗବାନ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ସେବକ ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତି। 👇 ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ - "ଜୟ ଶ୍ରୀ ବିଠଲ" କିମ୍ବା "ଜୟ ପାଣ୍ଡୁରଙ୍ଗ" 📲 ଏହି ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀକୁ ନିଜ ପରିବାର ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ସେୟାର like କରନ୍ତୁ। #LordVitthal #Pandharpur #SantJanabai #JayPandurang #OdiaDevotional #OdiaStory #SpiritualStoryOdia #OdiaSpiritual #BhaktiKathaOdia #MiracleOfGod #FacebookViral #Storytelling #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪