📙 നോവൽ, 📔 കഥ Image & Post

തക്കുടു - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

🕺റബ്ബ് നെ ബനാ ദി ജോഡി💃 പാർട്ട്‌ -2 തന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് തുണികളും മറ്റ് അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളും ഒരു ബാഗിലാക്കി വേഗം പുറത്തെത്തി. നന്ദു... മീനുവിനെ നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു: "മീനു... ഈ മുറിയിൽ കിടന്നോളൂ. തൽക്കാലം സൗകര്യങ്ങൾ കുറവായിരിക്കും... എങ്കിലും..." അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമോ സ്നേഹമോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, വെറുമൊരു ശൂന്യത മാത്രം. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു. അടഞ്ഞ വാതിലിന് മുന്നിൽ നന്ദൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കടന്നുവന്ന ഈ മാറ്റത്തെ ഓർത്തു , അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ബാഗുമായി മുകളിലത്തെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. 🚶‍♂️ മീനു വലിച്ചടച്ച ആ വാതിൽ ഒന്ന് നോക്കി അവന്റെ റൂമിൽ കേറി.... കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം, യാത്രയുടെ ക്ഷീണമകറ്റി ഫ്രഷ് ആയി നന്ദൻ താഴേക്ക് വന്നു. മീനുവിന്റെ മുറി അപ്പോഴും അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ചെന്ന് വാതിലിൽ പതുക്കെ മുട്ടി. വാതിൽ തുറന്ന മീനു... ട്രെയിനിൽ കണ്ട അതേ വേഷത്തിൽ, തളർന്ന മുഖത്തോടെ അവൾ നിൽക്കുന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ . "മീനു... ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിക്കോളൂ. ഞാൻ പോയി ഭക്ഷണത്തിന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി വരാം." അവൾ മുഖമുയർത്തി അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ "എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട" എന്നൊരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, നന്ദൻ അതൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ടു. മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ മുറ്റത്തെ പഴയ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പുറത്തേക്ക് പോയി. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് സ്കൂട്ടർ ഓടിച്ചു പോകുമ്പോഴും, തന്റെ വീടിനുള്ളിൽ തനിച്ചായ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ നിസ്സഹായമായ മുഖമായിരുന്നു നന്ദന്റെ ഉള്ളിൽ. ഒരു നീറ്റൽ അനുഭവപെട്ടു... പുറത്തുപോയി മടങ്ങി വന്ന നന്ദൻ ഉമ്മറത്തെ ലൈറ്റിട്ടു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവൻ മുറിക്ക് അരികിലെത്തി. "മീനൂ..." അവൻ പതിയെ വിളിച്ചു. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോൾ നന്ദൻ ഉള്ളിൽ ഒരു സമാധാനപൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു...കുളിച്ച് വേഷമെല്ലാം മാറി നിൽക്കുന്ന അവൾ, വാടിത്തളർന്ന ഒരു പനീനീർപ്പൂവുപോലെ തോന്നി. ആ നനഞ്ഞ മുടിയും വിളറിയ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത മഞ്ഞുതുള്ളി വീണതുപോലെ ഒരു അനുഭവം. ❄️ "വാ... വന്ന് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കൂ," നന്ദൻ സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിച്ചു. "എനിക്ക് വിശപ്പില്ല... നിങ്ങൾ കഴിച്ചോളൂ," ഒട്ടും ജീവനില്ലാത്ത സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും തറയിൽ തന്നെയായിരുന്നു. നന്ദൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങിനിന്നു. "മീനൂ... നീ ഇങ്ങനെ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ അത് കാണുന്ന അച്ഛന്റെ ആത്മാവിന് സങ്കടമാവില്ലേ? എനിക്കുവേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും, സാറിനു വേണ്ടി അല്പമെങ്കിലും കഴിക്കണം. വാ..." നന്ദന്റെ ആ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവൾക്ക് മറുത്തു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു യന്ത്രം എന്നപോലെ അവൾ മേശയ്ക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ, മനസ്സ് നിറഞ്ഞ സങ്കടം തൊണ്ടയിൽ ഒരു ഉണ്ടപോലെ തടഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. 'കഴിച്ചു' എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ അവൾ കൊറച്ചു മാത്രം ആഹാരം കഴിച്ചു. നന്ദൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദമായ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. നന്ദൻ തനിച്ചായി. മീനുവിന്റെ ഉള്ളിലെ കടൽ എന്ന് ശാന്തമാകുമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു. മീനു ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു പോയതോടെ നന്ദന്റെ വിശപ്പും പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചു. മേശപ്പുറത്ത് ബാക്കി വന്ന ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ അവൻ ഓരോന്നായി അടുക്കി വെച്ചു. വീടിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ ഭാരമുള്ള നിശബ്ദത അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. മെല്ലെ പടികൾ കയറി അവൻ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ****** താഴെ, അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ മീനു,തലയിണയും മുഖം വെച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിലാവിന് പോലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെ മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഉതിർന്നു വീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളി കണ്ണുനീരും അവളുടെ തലയിണയെ നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയവും, തകർന്നുപോയ സ്വപ്നങ്ങളും, അപരിചിതമായ ഈ ജീവിതവും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. മുകളിൽ, നന്ദൻ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്ന് ജനാലയിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ മനസ്സിൽ ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ആ കല്യാണവീട്ടിലെ കാഴ്ചകൾ ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു. ചിരിച്ചു കളിച്ച്, മുറ്റത്തുകൂടി ഓടി നടന്നിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി... അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ എപ്പോഴോ തന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോട് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പോയിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൾ മറ്റൊരുത്തന്റെ വധുവാകാൻ പോകുന്നവളാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തോന്നിയ ആ നീറ്റൽ അവൻ ഉള്ളിലൊതുക്കിയിരുന്നു. 'മാഷിന്റെ മോൾ എവിടെയാണെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ' എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു അന്ന് അവന്റെ പ്രാർത്ഥന. "വിധി എത്ര വിചിത്രമാണ്..." അവൻ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. ഒരിക്കൽ ദൂരെ നിന്ന് നോക്കി കാണാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച ആ പുഞ്ചിരി ഇന്ന് തന്റെ സ്വന്തമായിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴുള്ളത് കണ്ണുനീർ മാത്രമാണെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ച് വിങ്ങി. തനിക്ക് അവളെ ഒരിക്കലും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന സത്യം അവനെ നോവിച്ചു എങ്കിലും, മനസ്സിൽ മീനുവിന്റെ ആ പഴയ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി ഓർത്തെടുത്ത് കൊണ്ട് അവൻ സാവധാനം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. 😴💤 മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ, പുറത്തെ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നിലാവിനെ നോക്കി മീനു ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നു. ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ ചിന്തകളിൽ ഒരു നോവ് പടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. 💔 അച്ഛൻ പോയി... താൻ ലോകത്ത് തനിച്ചായിപ്പോകുമെന്ന ഭയം കൊണ്ടാവണം അവസാന നിമിഷം തന്റെ കൈകൾ നന്ദുവിന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുവെച്ചത്. തന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന് വേണ്ടി അച്ഛൻ കണ്ടുപിടിച്ച ഏക വഴി ഇതായിരുന്നു. "ദൈവം എനിക്ക് വിധിച്ചത് ഇതാവാം..." അവൾ വിതുമ്പലോടെ ഓർത്തു. നന്ദു... അയാൾ ഒരു പാവമാണെന്ന് അറിയാം. പക്ഷേ, മറ്റൊരാളെ സ്വപ്നം കണ്ട തന്റെ ഉള്ളിൽ നന്ദുവിന് ഒരിടം നൽകാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ? 🥀 അറിയില്ല. സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് ഉറപ്പില്ലെങ്കിലും, അച്ഛന്റെ അവസാന ആഗ്രഹത്തിന് വേണ്ടി ഇനി ഇവിടെ ജീവിച്ചേ മതിയാവൂ. ഒരു നിസ്സഹായതയോടെ അവൾ തന്റെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ആ ഇരുട്ടിന്റെ മൗനത്തിൽ, എന്നോ എപ്പോഴോ നിദ്ര അവളെ പതുക്കെ പുൽകി. 💤 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആയി നന്ദു താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ അല്പം അമ്പരപ്പിച്ചു. അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്ത് ചില പാത്രങ്ങൾ പത്രം കൊണ്ട് മൂടിവെച്ചിരിക്കുന്നു. 🍽️ കൗതുകത്തോടെ അവൻ അത് തുറന്നു നോക്കി. ആവി പറക്കുന്ന ഇഡ്ഡലിയും ചട്ണിയും! ഒരു സാധാരണക്കാരനായ നന്ദുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആ ചെറിയ കരുതൽ പോലും വലിയൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി. മീനു അവിടെ പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ ആ മരവിപ്പ് അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴില്ലെങ്കിലും ഒരു ഗൗരവം അവിടെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നന്ദു താല്പര്യത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവൻ കഴിച്ച് എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് മീനു ഒരു ടിഫിൻ ബോക്സുമായി അടുത്തേക്ക് വന്നത് . "ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് ഇതിലുണ്ട്..." അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. 🍱 നന്ദു ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടിയ ആ കരുതലിൽ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുളിർമ പടർന്നു. ❄️ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ ആ ബോക്സ് വാങ്ങി . "ശരി... ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങി. തന്റെ പഴയ സ്കൂട്ടറിൽ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും നന്ദുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ചെറിയൊരു വെളിച്ചം വന്നു തുടങ്ങുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. 😊🛵 ഓഫീസിലെത്തിയ നന്ദുവിനെ കിഷോറും അബിയും സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് വളഞ്ഞു. "നന്ദു... ഞങ്ങൾ ആരും അറിയാതെ നീ ഏതോ ഒരുത്തിയെ കല്യാണം കഴിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു എന്ന് കേട്ടല്ലോ! സത്യമാണോടേയ് ഇത്?" കിഷോർ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. 🧠 പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് നന്ദു ഒന്ന് പതറി. ചമ്മലോടെയുള്ള അവന്റെ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ കിഷോറിന് കാര്യം പിടികിട്ടി. "അപ്പോൾ സംഗതി സത്യം തന്നെ!" കിഷോർ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അബി വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു: "വെറുതെ വിടില്ല മോനേ... ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു അഡാർ പാർട്ടി വേണം. ഈ സൺഡേ ഞങ്ങൾ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരും." എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ നന്ദു ഞെട്ടലോടെ പറഞ്ഞു, "അതൊന്നും ശരിയാവില്ല... വേണമെങ്കിൽ നമുക്ക് ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ വെച്ച് കൂടാം." "അതൊന്നും പറ്റില്ല," കിഷോർ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "നിന്റെ പെണ്ണുംപിള്ളയെ കണ്ട്, അവളുടെ കൈകൊണ്ട് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളമെങ്കിലും കുടിച്ചിട്ടേ ഞങ്ങൾ മടങ്ങൂ." അവൻ പരമാവധി എതിർത്തെങ്കിലും കൂട്ടുകാർ സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ ഗതികെട്ട് സമ്മതിച്ച് അവൻ തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു. 🚶‍♂️ ക്യാബിനിലിരുന്ന് അവൻ പിറുപിറുത്തു, "മീനു ഇത് എങ്ങനെയെടുക്കും? ഞാൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതാണ് എന്ന് അവൾ കരുതില്ലേ?" ആലോചിക്കുന്തോറും അവന്റെ തല പെരുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. 🤯 പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയ നന്ദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "പറ കിച്ചു..." നന്ദു ഫോണെടുത്തു. "നീ മിണ്ടരുത്! ഇത് എന്റെ അവസാനത്തെ വിളിയാ... കേട്ടോടാ പന്നി!" അപ്പുറത്ത് കിച്ചു കലിപ്പിലായിരുന്നു. നന്ദു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ടാ, ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക്. നീ ഒന്ന് അടങ്ങ് കിച്ചു..." "നീ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയണ്ട തെണ്ടി!" കിച്ചു വിടാൻ ഭാവമില്ല. "ഒന്നാം ക്ലാസ്സ് തൊട്ട് എല്ലാത്തിനും നിനക്ക് ഞാൻ വേണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നിന്റെ കല്യാണത്തിന് മാത്രം എന്നെ വേണ്ട, അല്ലേടാ?" നന്ദു ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി, "ഞാൻ ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വരാം. നീ ഒന്ന് ക്ഷെമി...... വന്നിട്ട് എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാം." "നീ പോടാ!" എന്ന് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് കിച്ചു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. പുഞ്ചിരിയോടെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി അല്പം നിന്ന ശേഷം, നന്ദു പതുക്കെ തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ✨ വാശിയോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത കിച്ചുവിനെ കാണാൻ, നന്ദു അവന്റെ ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ബ്യൂട്ടി പാർലറിലേക്ക് ചെന്നു. നന്ദുവിനെ കണ്ടതും കിച്ചു മുഖം തിരിച്ചു. "എന്തിനാടാ ഇങ്ങോട്ട് വലിഞ്ഞു കേറി വരുന്നത്? പോയി പെണ്ണുംപിള്ളയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കട!" കിച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. നന്ദു ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ടാ കിച്ചു... നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നുമല്ല കാര്യങ്ങൾ. അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ പോയിട്ട്, ഒന്ന് തൊടാൻ പോലും എനിക്ക് യോഗമില്ലാ..." ആ വാചകം കേട്ടതും കിച്ചു ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവനെ ഒന്ന് തുറിച്ചുനോക്കി. എന്താണ് കാര്യം എന്നറിയാൻ കിച്ചുവിന് ആകാംക്ഷയായി. അന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്നുപോലും വിടാതെ നന്ദു വിശദമായി പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും കിച്ചു താടിക്ക് കൈകൊടുത്ത് ആലോചനയിലാണ്ടു പോയിരുന്നു. സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അത്രമേൽ സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു. "ഇനി എന്താ മോന്റെപ്ലാൻ? സന്യാസി ആവാൻ പോവാണോ?" കിച്ചു പരിഹാസത്തോടെയെങ്കിലും ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. 🧘‍♂️ നന്ദു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം കിച്ചു... എല്ലാം ശരിയാവും. അതൊക്കെ പോട്ടെ, സൺഡേ നീ വീട്ടിൽ വാ. എല്ലാവരും വരുന്നുണ്ട്. ഇനി ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ... മീനു വീട്ടിൽ തനിച്ചാണ്." നാളെ കാണാം എന്ന് ഉറപ്പ് നൽകി അവൻ യാത്ര പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് പോയി. നന്ദു വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മീനു മുറിയിൽ കിടന്നിരുന്നു. അവൻ വാതിലിൽ പതുക്കെ തട്ടി. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം മീനു വന്നു വാതിൽ തുറന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. "നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?" നന്ദു മൃദുവായി ചോദിച്ചു. 🍽️ മറുപടിയായി അവൾ 'കഴിച്ചു' എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. നന്ദു ഒന്നു മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. "മീനു... ഓഫീസിൽ എല്ലാവരും കാര്യങ്ങളറിഞ്ഞു. അവർക്ക് നിന്നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു വലിയ വാശിയാണ്. ഞായറാഴ്ച എല്ലാവരും ഇങ്ങോട്ട് വരും എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഞാൻ ഒരുപാട് എതിർത്തു നോക്കി, പക്ഷേ അവർ സമ്മതിക്കുന്നില്ല." അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു, "നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എങ്കിലും സൺഡേ അവർ വരുമ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിൽ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു നിൽക്കാമോ? നമ്മുടെ ഇടയിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ മറ്റാരും അറിയണ്ടല്ലോ..." നന്ദുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും മീനു ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല. ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാതെ അവൾ നന്ദുവിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി.... നന്ദുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം വന്നുനിറഞ്ഞു. നെടുവീർപ്പോടെ അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഞായറാഴ്ച പകൽ. നന്ദുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി. എല്ലാവരെയും പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനിടയിലും നന്ദുവിന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. അവൻ തന്നെ എല്ലാവർക്കും ജ്യൂസും വെള്ളവും നൽകി സൽക്കരിച്ചു. ദൂരെ മാറിനിന്ന് കിച്ചു ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നന്ദു കിച്ചുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വെള്ളം നീട്ടി. അത് വാങ്ങി കിച്ചു ചോദിച്ചു, "അവൾ പുറത്തേക്ക് വരില്ലേടാ? എല്ലാവരും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ അവളെ കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത് എന്നൊക്കെ. നീ ഒന്ന് പോയി വിളിക്ക് നന്ദു." നന്ദു നിസ്സഹായതയോടെ അവനെ നോക്കി. "കിച്ചു... അവൾ വരില്ലടാ. എന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ തോറ്റുപോവുകയാണ് കിച്ചു..." അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു സങ്കടം തങ്ങിനിന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും കിച്ചു അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു, "ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കെടാ നന്ദു കുട്ടാ...!" നന്ദു പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. വാതിൽക്കൽ ട്രേയിൽ നിരത്തിവെച്ച ജ്യൂസ് ഗ്ലാസുകളുമായി പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന മീനു! നന്ദുവിന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൻ കണ്ണുകൾ ചിമ്മാൻ പോലും മറന്നുപോയി. മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള മനോഹരമായ വസ്ത്രത്തിൽ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ തിളക്കത്തോടെ അവൾ അവിടെ ശോഭിച്ചു. അവളുടെ ആ പഴയ പുഞ്ചിരി തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. വന്നവരെല്ലാം ആ സൗന്ദര്യത്തിന് മുന്നിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ട് നോക്കിനിന്നുപോയി. ഷോക്കടിച്ചതുപോലെ നിൽക്കുന്ന നന്ദുവിനെ കിച്ചു വന്നു തട്ടി: "മതിയെടാ. നന്ദു പെട്ടെന്ന് സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. നീലാവത്ത് പാറിനടക്കുന്ന മിന്നാമിന്നിയെപ്പോലെ അവൾ അതിഥികൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിനടന്നു. എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടെയും പുഞ്ചിരിയോടെയും സംസാരിക്കുന്ന മീനുവിനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ നന്ദുവിന് ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. 🦋 തുടരും..... #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #😍 ആദ്യ പ്രണയം

📙 നോവൽ - 06!![00 60]09 ட ஜேமுி 06!![00 60]09 ட ஜேமுி - ShareChat