#😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 உலகம் நமக்கு தொடர்ந்து இருப்பது போல் காட்சி அளிக்க காரணம் தொடர்ச்சி ( Continuity)மற்றும் நினைவகம் (memory) மட்டும்தான் ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் உலகம் புதிது புதிதாக தோன்றியும் மறைந்தும் கொண்டு இருக்கிறது . **************"************************** ​"நான்" என்பது வெறும் மாயையா? - காலத்தின் பிடியில் சிக்கிய ஒரு திரைக்கதை! ​உலகம் நமக்குத் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியாகத் தெரிவதற்கு என்ன காரணம்? நாம் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எழும்போது, நேற்றைய அதே மனிதனாக உணர்கிறோம். அந்த 'தொடர்ச்சி' (Continuity) மற்றும் நம்மிடம் உள்ள 'நினைவகம்' (Memory) தான் இந்த மாயையை உருவாக்குகிறது. ​இந்தியத் தத்துவ மரபுகள் இதை 'வாஸனா' அல்லது 'சம்ஸ்காரங்கள்' என்கின்றன. நவீன நரம்பியல் (Neuroscience) இதை 'Narrative Identity' என்று அழைக்கிறது. ​ஏன் இந்த மாயையை மூளை உருவாக்குகிறது? ​மூளையைப் பொறுத்தவரை 'தொடர்ச்சி' என்பது உயிர்வாழ்வதற்கான அடிப்படைத் தேவை (Survival Mechanism). கடந்த கால நினைவுகளை, நிகழ்காலத்தோடு இணைத்து, எதிர்காலத்திற்கான திட்டங்களை வகுத்து, நம்மை ஒரு "கதையாக" அது மாற்றுகிறது. ​உண்மையில், நேற்று இரவு உறங்கச் சென்ற மூளைக்கும், இன்று காலை எழுந்த மூளைக்கும் நிறைய மாற்றங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு கணமும் உங்கள் நினைவுகள் எடிட் செய்யப்பட்டு, மாற்றப்பட்டு, புதிய உணர்வுகள் சேர்க்கப்படுகின்றன. நீங்கள் ஒவ்வொரு கணமும் புதுப்பிக்கப்படும் ஒரு 'நிகழ்வு' (Event); ஒரு நிலையான 'பொருள்' (Entity) அல்ல. ஆனால், திரைப்படத்தின் பெயர் மாறாமல் இருப்பதால், படம் ஒன்றுதான் என்று நாம் ஏமாறுகிறோம். ​இந்த மாயையை ஏன் உடைக்க வேண்டும்? ​இந்தத் தொடர்ச்சியை உடைப்பது என்றால் எதையாவது அழிப்பதல்ல. 'நான்' என்பது நிலையானது என்ற பிம்பத்திலிருந்து விடுபடுவது. ​ஆன்மீகவாதி விளக்கங்களைத் தேடுகிறார், அறிவியலாளர் தரவுகளைத் தேடுகிறார். இது ஒரு 'அறிவுசார் தேடல்' (Intellectual pursuit) மட்டுமே. ஆனால், "நான் எதைத் தேடுகிறேன் என்று கூடத் தெரியாத" ஒரு நிலையை அடையும்போதுதான் தேடல் முடிவுக்கு வருகிறது. ​தொடர்ச்சியை உடைப்பதற்கான வழி என்ன? ​எண்ணங்களை ஆளாத நிலை: எண்ணங்கள் இல்லாத நிலையை விட, எண்ணங்களை ஆளாத, எண்ணங்களுக்குக் கீழே இருக்கும் மௌனத்தைக் கவனிப்பதே சிறந்தது. ​"நான்" என்ற உணர்வின்மை: "நான் யார்?" என்று தொடர்ந்து கேட்பதை விட, "நான்" என்ற அகங்கார உணர்வே இல்லாத ஒரு கணத்தை உணர்ந்து பாருங்கள். ​சுமையை இறக்குதல்: ஒரு நிலையான "நான்" இல்லை என்பது மகிழ்ச்சியான செய்தி! ஏனென்றால், நேற்றைய தோல்விகளும், வலிகளும் உங்களை அடுத்த கணத்திற்கு வலுக்கட்டாயமாகத் தொடர வேண்டிய அவசியமில்லை. ​ஒவ்வொரு கணமும் நீங்கள் புதியவர். இந்தத் தொடர்ச்சியை உடைக்கும் அந்த இடைவெளியில்தான் (Gap) உண்மையான விடுதலை இருக்கிறது. ​சிந்திப்போம்: நாம் எதை "நான்" என்று பற்றிக்கொண்டு காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறோமோ, அந்தத் தொடர்ச்சி அறுபடும்போது, நாம் சுதந்திரமானவர்களாக மாறுகிறோம்.