അപർണ്ണ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... അവിടെഎത്തിയപ്പോൾ കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു സ്പൂണും ചെറിയ ഒരു ടിന്നിൽ ഒരു കുപ്പിയുടെ അടപ്പും ഇട്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു... ടിന്നിലെ അടപ്പ് അനങ്ങുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കുഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.... സ്പൂണും ടിന്നും കൊണ്ട് അവൻ കളിച്ചു തുടങ്ങി... രണ്ടാളുടെയും ശബ്ദം കേൾക്കാതെ വന്നപ്പോൾ സച്ചിൻ മെല്ലെ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു... പതിയേ അകത്തേക്ക് നോക്കി.... അടുക്കളയിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടേബിളിൽ കുഞ്ഞിനെ ഭിത്തിയുടെ മൂലക്ക് ചാരി ഇരുത്തി... അവനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു അപർണ്ണ ഇരിക്കുന്നു... പതിയെ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.....കുഞ്ഞ് കളിക്കുന്ന തിരക്കിലും.... സച്ചിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അപർണ്ണ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.. മോന്റെ പേരെന്താ??? അവൾ പതിഞ്ഞ സൗണ്ടിൽ സച്ചിനോട് ചോദിച്ചു... ഇഷാൻ... വീട്ടിൽ കണ്ണൻ ന്നാ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നെ.... അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.... അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു നിന്നു...അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു നിന്നു... ഊണ് മേടിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. താൻ കഴിച്ചോ... സച്ചിൻ പറഞ്ഞു അപ്പൊ സർ.... അപർണ്ണ മടിയോടെ ചോദിച്ചു... കണ്ണൻ എഴുന്നേറ്റതല്ലേയുള്ളു... അവന് എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണം... എന്നിട്ട് ഞാൻ കഴിച്ചോളാം.. അത് ഞാൻ കൊടുത്തോളാം... സർ കഴിച്ചോ... എന്നിട്ട് ഞാൻ കഴിക്കാം അവൻ കരയാൻ തുടങ്ങിയാൽ സമ്മതിക്കില്ല... ഞാൻ പാതിവഴിക്കു ഊണ് നിർത്തി പോകേണ്ടി വരും... സർ കഴിക്കുന്നത് വരെ ഞാൻ കരയാതെ നോക്കാം... അപർണ്ണയുടെ ഉറപ്പിന്മേൽ സച്ചിൻ food കഴിക്കാനിരുന്നു... ഇതേ സമയം കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് അപർണ്ണ ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു... പാലെടുത്തു സ്റ്റവ് ൽ തീകത്തിച്ചു.. തിളപ്പിച്ച്‌ ആറിച്ചു ഫീഡിങ് ബോട്ടിലിൽ നിറച്ചു കുഞ്ഞിന് നൽകി... ആദ്യം തലതിരിച്ചും കുടഞ്ഞുമൊക്കെ പ്രതിഷേധിച്ചെങ്കിലും അപർണ്ണയുടെ കഥയുടെയും കൊഞ്ചിക്കലിന്റെയും മുമ്പിൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കണ്ണൻ കീഴടങ്ങി... സച്ചിൻ കഴിച്ചിട്ട് കൈ കഴുകി പ്ലേറ്റും ഗ്ലാസുമെടുത്ത് കിച്ചണിൽ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ണനെ കളിപ്പിച്ചോണ്ട് പാല് കൊടുക്കുന്ന അപർണ്ണയെ ആണ് കണ്ടത്... ഒരു നിമിഷം അവൻ അവരെ നോക്കി നിന്നു..അപർണ്ണ വന്നിട്ട് രണ്ട് മണിക്കൂറുകൾ തികച്ചയില്ല... എന്നാൽ കണ്ണനെ, അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനൊത്തു പെരുമാറാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നുണ്ട്.. ലീവ് കഴിഞ്ഞാൽ തനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജോലിക്ക് കയറാം... ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് സച്ചിൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.... ഇനി താൻ കഴിക്ക്... മോനെ ഞാൻ എടുക്കാം ഉം... അവൾ മൂളിക്കൊണ്ട് കുഞ്ഞിന്റെ വായും മുഖവും തുടച്ച് സച്ചിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.... അവളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ സച്ചിന് കഴിഞ്ഞില്ല അവൾക്ക് അറിയേണ്ടതെല്ലാം അവൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.... ചോദിക്കുന്നതിനെല്ലാം കൃത്യമായ മറുപടി പറയുന്നുമുണ്ട്... മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കുന്നുപോലുമില്ല... എന്നാൽ മോന്റെ കാര്യം ഒരു അമ്മയേക്കാൾ നന്നായി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്... പാത്രത്തിലേക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോൾ അതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു... നിറയെ പീലികളുള്ള കണ്ണിന്റെ ചലനം അവളുടെ മുഖസൗന്ദര്യത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.... സച്ചിൻ കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ശ്യാമ വിളിക്കുന്നത്... സച്ചിന്റെ അയൽവാസിയാണ് ശ്യാമ.. ഭർത്താവ് പവിത്രൻ... രണ്ട് മക്കൾ... ശ്യാമയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയാണ് അപർണ്ണയുടെ അമ്മ... ശ്യാമ വഴിയാണ് അപർണ്ണ ഇപ്പോൾ ബഹറിനിൽ എത്തിയതും...ഹെലോ... സച്ചിൻ ഫോൺ എടുത്തു... മോനെ.... ശ്യാമ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു.. അപർണ്ണ എത്തിയില്ലേ അവിടെ?? ആ.. ആന്റി.. ഇവിടെ എത്തി..കുറച്ചു സമയമായി എത്തിയിട്ട് .....ഫുഡ്‌ കഴിക്കുവാ..... മോനെ.... അപർണ്ണയുടെ വിവരം അറിയാഞ്ഞിട്ട് അവളുടെ അമ്മ വിളിച്ചിരുന്നു.. ഒന്നവളോട് തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ പറ.. ഞാൻ നിന്റെ നമ്പർ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.. അവർക്ക് വിളിക്കാൻ ഒരു മടി പോലെ... അതിനെന്താ ആന്റി.. ഇപ്പൊ തന്നെ വിളിക്കാം.. ശരി മോനെ Ok... അവൻ ഫോൺ വെച്ചതിനു ശേഷം നേരെ അപർണ്ണയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു.. തനിക്ക് വീട്ടിൽ വിളിക്കണ്ടേ... തന്റെ അമ്മ ശ്യാമാന്റിയെ വിളിച്ചിരുന്നു...ഇതാ വിളിക്ക്.. എത്തിയെന്നു പറ.... അതുവരെ മുഖത്തേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന അപർണ്ണ പെട്ടെന്ന് സച്ചിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.... തന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞപോലെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... ഫോൺ ലോക്ക് എടുത്ത് സച്ചിൻ അപർണയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു... അവൾ അമ്മയുടെ നമ്പർ ചെയ്തു... ഫോണെടുത്ത ഉടനെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം കൊണ്ട് തൊണ്ട വിങ്ങുന്നതായി തോന്നി..... അമ്മേ..... അവൾ പതിയെ വിളിച്ചു.... അപ്പൂ... മറുഭാഗത്ത് നിന്നും അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾഅവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നു.... അപർണ്ണയുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു നിന്ന സച്ചിന് ഫോണിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കേൾക്കുന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു....അപ്പു... സച്ചിൻ ആ പേര് ഒരുവട്ടം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ മോളെ നിനക്ക്? ഇല്ല അമ്മേ ഞാൻ ഓക്കേയാ.... കുഞ്ഞിനെ കണ്ടോ നീ? കണ്ടു.. എങ്ങനെയുണ്ട് മിടുക്കനായിട്ടിരിക്കുന്നോ? ക്ഷീണമാണ്.... വാശിയൊന്നുമില്ല.... എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ നീയ്? ഞാൻ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോഴാ ഫോൺ കിട്ടിയത് അപ്പോ തന്നെ അമ്മയേ വിളിക്കുകയും ചെയ്തു.... അമ്മേ... ആദിയും നന്ദുവും.....? സ്കൂളിൽ നിന്ന് എത്തിയിട്ടില്ല മോളെ.... ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാൻ പറ്റുമ്പോ വിളിക്കണേ മോളെ.... ശരിയമ്മേ... ഞാൻ വെക്കട്ടെ... ശരി... ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തതിനുശേഷം സച്ചിന്റെ കയ്യിലേക്ക് തിരികെ കൊടുത്തു അപർണ... കുഴച്ച് ഇളക്കി വച്ച ചോറ് പകുതിയും അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു... അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... ഡൈനിങ് ടേബിളും അടുക്കളയും വൃത്തിയാക്കിയതിനു ശേഷം അവൾ ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾസച്ചിൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു... താൻ കുറച്ച് സമയം റസ്റ്റ് എടുത്തോ.... മോൻ ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങി.... ഇനി എണീക്കണമെങ്കിൽ രണ്ടു മണിക്കൂർ എങ്കിലും കഴിയും..... അവൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് റൂമിലേക്ക് നടന്നു.... അപർണ്ണയുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ വീടും അനിയത്തിമാരും അമ്മയും... തന്റെ നിവർത്തികേട് കൊണ്ടാണ് ഇന്നിപ്പോൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്..... പിന്നെ കുറെ പ്രശ്നങ്ങളും.....അപർണയുടെ അനിയത്തിമാരാണ് ആദിത്യയും നന്ദനയും... ആദിയും നന്ദുവും... അമ്മ സുഭദ്ര... അമ്മ കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുന്നുണ്ട്... അപർണ്ണ പ്ലസ്ടുവിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ മരണം..... അച്ഛനും അമ്മയും കൂലിപ്പണി എടുത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു കുടുംബം... പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഉള്ള അച്ഛന്റെ മരണം.... എല്ലാം ആ കുടുംബത്തെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഉലച്ചു കളഞ്ഞത്.... അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം നാലുമണിക്ക് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ തൊട്ടടുത്തുള്ള സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ ബില്ല് അടിക്കാൻ പോകുമായിരുന്നു അപർണ്ണ... രാത്രി എട്ടു മണി ആകുമ്പോഴേക്കും കഴിയും.... 5 മിനിറ്റ് നടന്നാൽ വീട്ടിലേക്ക് എത്താം.... മിക്കവാറും നടന്ന പകുതി വഴി എത്തുമ്പോഴേക്കും അമ്മ വന്നിട്ടുണ്ടാവും..... സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര കഷ്ടപ്പാട് ആണെങ്കിലും അമ്മയെയും അനിയത്തിമാരെയും വിട്ട് മറ്റെവിടേക്കുംഅവൾ പോകില്ലായിരുന്നു..... എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ച് കിടന്നുറങ്ങിപ്പോയി.... അപർണ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അഞ്ചരയായിരുന്നു.... മോന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടാണ് അവൾ എഴുന്നേറ്റത്.... ചാരിയിട്ടിരുന്നവാതിൽ പതിയെ തുറന്നു അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.... കുഞ്ഞ് നിർത്താതെ കരയുന്നുണ്ട്... സച്ചിൻ അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഫീഡിങ് ബോട്ടിലേക്ക് ചെറു ചൂട് പാല് ഒഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.... അപർണ വേഗം ചെന്ന് ബോട്ടിലിൽ പാൽ നിറച്ചു... ഞാൻ കൊടുക്കാം സർ... അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.... കുഞ്ഞിന് നേരെ കൈനീട്ടിയപ്പോൾ അവൻ സച്ചുവിനെ ചുട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു... സാരമില്ല ഞാൻ കൊടുത്തോളം... സച്ചിൻ മോനെയും എടുത്തു ഹാളിലേക്ക് പോയി... അപർണ്ണയും അവരുടെ പുറകെ പോയി.... കരഞ്ഞും തല ഇട്ടു ഉരുട്ടിയും കണ്ണൻ കുറച്ചു പാല് കുടിച്ചെന്നു വരുത്തി...ജീവൻ നിൽക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കഴിക്കുന്നതുപോലെയും കൊടുക്കുന്നതുപോലെയും അപർണ്ണയ്ക്ക് തോന്നി... ആ അപർണ്ണ.... തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈവെനിംഗ് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങാം... അയ്യോ ....... വേണ്ട സർ...എനിക്കെല്ലാം ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്... എന്നാലും നാട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്നതിന് ഒരു പരിധിയില്ലെടോ... വേണ്ട സർ... അത്യാവശ്യം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം... പിന്നെ എനിക്കിവിടെ വേറെ ആരോടും..... #📔 കഥ