ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mkBZ9Mk?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകാത്തിരുന്ന നിക്കാഹ് ഭാഗം..22 ------------------- മിഴികളിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണ്നീർ തുടച്ച് കൊണ്ട് അവൾ തറയിൽ പുതപ്പെടുത്തു വിരിച്ച് കിടന്നു ഓരോന്ന് ഓർത്തുകൊണ്ടങ്ങിനെ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷയും വിശ്വാസവും... അതിലുപരി അദ്ദേഹത്തിനോട്‌ അടങ്ങാത്ത സ്നേഹവും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം...അവൾ മൗനമായി തേങ്ങി... സുബൈറിന് എങ്ങിനെ കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം വന്നില്ല... അവന്റെ...കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ചുടുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി... തെറ്റല്ലാം...എന്റെ ഭാഗത്താണ്...അവൾ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴൊന്നും അവളെ മനസ്സ് കാണാനോ...അവളുടെ സ്നേഹനിധിയായ ഭർത്താവാവാനോ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല... എല്ലാം...ശെരിയാണ്... പക്ഷെ... എന്റെ മനസ്സ് അന്നൊന്നും അതിന് പാകപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.. എന്നതാണ് സത്യം.. എന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കാനോ എന്റെ സങ്കടം കാണാനോ.. ഇത് വരെ ആർക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കുറ്റപ്പെടുത്താനും, ഒറ്റപ്പെടുത്താനും എല്ലാവർക്കും കഴിയും. എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ എന്റെ ഉമ്മാക്ക് പോലും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.. എന്നതാണ് എന്റെസങ്കടം. കുറ്റം പറയാനും. നോവിക്കാനും എല്ലാവരും ഉഷാറാണ്. അതുപോലെയല്ല.. ഒരാളെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുകയെന്നത്.. അത് എല്ലാവർക്കും കഴിയണമെന്നില്ല.. ആത്മാർത്ഥമായി പ്രണയിച്ചവർക്കേ... അതിന്റെ വേദന അറിയൂ.. അത് മനസ്സിൽ നിന്നും അങ്ങിനെ വേഗം മാഞ്ഞു പോവില്ല...ഉള്ളിൽ കിടന്നിങ്ങനെ... എരിഞ്ഞെരിഞ്ഞു... അത് ആർക്കും മനസ്സിലാവാഞ്ഞാൽ ഞാൻ..എന്താ ചെയ്യാ.... സ്വയം ഉരുകുകതന്നെ. ആ...കാത്തിരിക്കാം അവൾ ശെരിയാകും. അവളുടെ മനസ്സൊന്ന് ശാന്തമാവട്ടെ... കണ്ണുകൾ രണ്ടും തുടച്ച് അവൻ വലത്തേ ഭാഗത്തേക്ക്‌ ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു.... വെളിച്ചം ജനൽ വഴി കണ്ണിലേക്ക് അരിച്ചു കയറിയപ്പോഴാണ്... സുബൈർ ഉറക്കിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്.... ഓഹ്.. " സമയം ഇത്രയൊക്കെയായോ..? അവൻ റസിയയെ നോക്കി...എന്നെ ഒന്ന് വിളിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ.. അവൾ എണീറ്റു പോയോ... സാധാരണ.. ഞാൻ എഴുനേൽക്കാൻ വഴുകിയാൽ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വെള്ളം തെളിയിക്കുന്ന ആളാ.. ഇത്രയും നേരായിട്ടും അവളെ കണ്ടില്ല... എന്ത്... പറ്റിയാവോ..? അവൾക്ക്.. "ആ...ഹ് " ഞാൻ.. അവളോട് ചെയ്തത് ചെറിയ തെറ്റൊന്നും അല്ലല്ലോ. അതും പറഞ്ഞ് താടിയും മുടിയിലൂടെയും ഒക്കെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു തോർത്തും.. ബ്രഷിന്മേൽ പേസ്റ്റും ആക്കിഅവൻ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കടന്നു... 🌹🌹🌹 "റസിയ... മോളെ പത്തുമണി കഴിഞ്ഞു അവനിതുവരെ എണീറ്റു വന്നില്ലല്ലോ... അസുഖം വല്ലതും ഉണ്ടോ..ആവോ... സുബൈറിന്.. "നിങ്ങളെന്തിനാ കിടന്ന് ബേജാറാവുന്നത്.. ചെറിയ കുട്ടിയൊന്നും അല്ലല്ലോ..എഴുനേറ്റ് വന്നോളും...അസുഖം ഒന്നുല്ല... സുഖം കൂടീട്ടാ.. എഴുന്നേറ്റ് വരാത്തെ." സൈനുത്ത..പിന്നെ അവളോടൊന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല. "ഇക്കാക്ക ഇങ്ങള് കേട്ടില്ലേ അവൾ പറഞ്ഞത്..." "അവളിപ്പോഴാടി ഒരു വിവേകമുള്ള കുട്ടി ആയത്..." "പിന്നെ..... ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് പോവുമേ... അവൾക്ക്..ഈ.. ഇടയായി വിവേകം ഇച്ചിരി കൂടുതലാണ്.. അത് നല്ലതിനല്ല... എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.." "മ്മ്.... അനക്ക് അങ്ങിനെ പലതും തോന്നും പക്ഷെ ഞാനിപ്പോ അവളുടെ പക്ഷത്താ..." അപ്പോഴേക്കും സുബൈർ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു... "സുബൈറെ നീയും റസിയയും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം ഇതുവരെ തീർന്നില്ലേ..." "ഞാനും അവളും തമ്മിൽ എന്താ പ്രശ്നം ഒന്നുല്ലല്ലോ.." "അവളുടെ സംസാരം കേട്ടാൽ അങ്ങിനെ തോന്നുന്നില്ലല്ലോ.." "അഹ്.. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല... ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നുണ്ട്.." എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറി സ്വയം ചായ എടുത്ത് കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുകളിലെ അവരുടെ റൂമിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.. റസിയ വേഗം അടുക്കളജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം അടുക്കി പെറുക്കി ഒതുക്കി.. സുബറിന്റെ അടുത്തേക്ക് മുകളിലേക്ക് കയറി ചെന്നു... "ഇക്കാ... എനിക്ക് നിങ്ങളോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്." "എന്താ.. റസിയ..? അവൾ അവന്റെ അരികിലായി വന്നിരുന്നു. "ഞാൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു.. അത് പറയാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് വെയ്യ..." "എന്താ... എന്താ അത്..?" "നാളെ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലോട്ട് പോവാണ്.. ഇനിയൊരു തിരിച്ചു വരവ് ഇങ്ങോട്ടേക്ക് ഉണ്ടാവില്ല.." അവളുടെ..ആ.. വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളം പൊള്ളിച്ചു... "റസിയ.. റസിയ... എന്താ നീ പറഞ്ഞെ..." "സത്യം..." "ഇല്ല... ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല എനിക്ക് വേണം റസിയ നിന്നെ... ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അത് നീ ഹോസ്പിറ്റൽ കിടന്ന അന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..." "ഇല്ലക്കാ.. എനിക്ക് നിങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപെട്ട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു." ഞാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.. നിങ്ങൾ എന്റേതാവുന്ന ആ.. ദിവസം സ്വപ്നം കണ്ട് നടന്നിരുന്നു. ഇപ്പോ എനിക്ക് അങ്ങിനെത്തെ ഒരു മോഹവും ഇല്ല..എന്റെ മനസ്സ് മറവിച്ചത് കൊണ്ടാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല... "റസിയ.. അങ്ങിനെയൊന്നും നീ പറയല്ലേ..." "പിന്നേ ഞാൻ എങ്ങിനെ പറയും... നിങ്ങൾ എന്താണ് എന്നെ സ്നേഹിക്കാത്തതെന്നും. ഭാര്യയായി കാണാത്തത് എന്താണെന്നും. നിങ്ങളുടെ ഡയറി കണ്ടത് മുതൽ എനിക്ക് മനസിലായി.." "എന്നിട്ടും ഞാൻ പരാതിയോ..പരിഭവമോ പറയാതെനിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നു.. അവൾ പൊട്ടികരഞ്ഞു. ഇനിയും ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നുകൂടെ.. നാളെ ഞാൻ ഈ.. വീട്ടിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങും അതെന്റെ തീരുമാനമാണ്.അതിൽ നിന്ന് ഒരു മാറ്റം ഇനി ഉണ്ടാവില്ല." ഒന്നും പറയാതെ മിഴിനീർ മുത്തുകൾ പൊഴിച്ചുകൊണ്ടവൻ ജനൽവഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു.... റസിയയെ മാറോടുഅണച്ചു പിടിച്ച് ആ..മൂർദ്ധാവിൽ ചുംബിക്കണം എന്നുണ്ടവന്...എന്നിട്ട് നീ എന്റെ പെണ്ണാ.. എന്റെ മാത്രം എന്ന് പറയണമെന്നുണ്ട് അവന് പക്ഷെ.... അവന്റെ മനസ്സ് അവനെ പുറകോട്ട് പിടിച്ച് വലിക്കുന്നു..എങ്കിലും അവളെ കൈ പിടിച്ച് പറയണം എനിക്ക് ഇനിയും മടിച്ചു നിന്നാൽ എനിക്കവളെ നഷ്ടപ്പെടും അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിക്കാനായി റൂമിലേക്ക് നോക്കി... അപ്പോഴേക്കും അവൾ മുറിയിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങി പോയിരുന്നു. ഛേ... എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടവൻ ബെഡിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.. അവരുടെ റൂമിൽ നിന്നുള്ള ഒച്ചയും ബഹളവും കെട്ട് സൈനുത്ത പറ്റുന്നപോലെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു കോണി സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി അവരുടെ റൂമിൽ എത്തി. മോനെ സുബൈറെ.. എന്താ.. എന്താ പ്രശ്നം. എടാ.. നീ..കരയാണോ.. എന്താ...നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടാൾക്കും പറ്റിയത്. എടാ... നീ..ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ... കിടന്ന് കരഞ്ഞാൽ..ഞാൻ എങ്ങിനെ മനസ്സിലാക്കും. എത്ര ചോദിട്ടും അവനൊന്നും സൈനുത്തയോട് പറഞ്ഞില്ല... 🌹🌹🌹 "ഇയ്യെന്താടി മോങ്ങിക്കൊണ്ട് വരുന്നത്..." "എനിക്കൊന്നുമറിയില്ല. അവനോട് എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും അവനൊന്നും പറയുന്നുമില്ല..." "തെറ്റ് മുഴുവൻ അവന്റെ ഭാഗത്ത് ആവുമ്പോ അവനെങ്ങിനെ പറയും." "ദേ... മനുഷ്യ... നിങ്ങൾ കുറേദിവസായി ഇതുതന്നെ പറയുന്നു. എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്.." "മോങ്ങാതെ പൊടി ഹംക്കേ എത്ര പറഞ്ഞാലും തിരിയാത്ത ഒരു സാധനം ഇയ്യെന്നെ ഉണ്ടാവു ദിനുയാവില്." "ഞാൻ റസിയയെ ഒന്ന് വിളിച്ച് സംസാരിച്ചു നോക്കട്ടെ..." %റെസിയാ... മോളെ.." "എന്താ.. ഉപ്പാ..." "എന്താ എന്റെ മക്കൾക്ക് പറ്റിയത്..? " "ആഹാ..നീയും കരയണോ..കരഞ്ഞു കൺപോളകളൊക്കെ വീർതിരിക്കുന്നല്ലോ.." "നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ഞങ്ങളോട് ഒന്നും പറയുന്നുമില്ല.. ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ സ്വയം ഉരുകി നടന്നാൽ എങ്ങിനെ ശരിയാവും.. ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞാലല്ലേ എന്ത് പ്രശ്നത്തിനും പരിഹാരം കാണാൻ പറ്റു..." "ഇതങ്ങിനെ പരിഹാരം കാണാൻ പറ്റിയ പ്രശ്നം അല്ല ഉപ്പാ.." ഒന്നും മനസിലാവാതെ കൊയഹാജിയും സൈനുത്തയും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി.. "എന്നാലും എന്താണ് നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം എന്ന് അറിയാനുള്ള സ്വതന്ത്ര്യo ഞങ്ങൾക്ക് ഇല്ലേ.. മോളെ.." "മോളെ.. നീ കരുതുന്ന പോലെയൊന്നും അവനും മുന്തസും തമ്മിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല..." "അതൊന്നും അല്ല ഉപ്പ പ്രശ്നം... കല്ലിയാണം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ഇന്നലെ വരെയുള്ള സംഭവങ്ങൾ കണ്ണീരോടെ അവൾ വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.." "മടുത്തു..എന്നെ കൊണ്ട് വെയ്യെനി ഈ..നാടകം തുടരാൻ..ഇനിയൊരു പരീക്ഷണത്തിന് ഞാനില്ല. "മോളെ ഞാൻ ഒന്ന് അവനോട് സംസാരിച്ചു നോക്കട്ടെ..." "വേണ്ട ഉപ്പ..വേണ്ട.. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത്..എന്താണന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഈ..അഞ്ചു കൊല്ലം ഞാൻ പരീക്ഷിച്ചില്ലേ. എന്നെക്കൊണ്ടാവും പോലെ ഞാൻ ശ്രമിച്ചില്ലേ... എന്നിട്ടും നന്നാവാത്ത ഒരാൾ ഈ..ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് നന്നാവുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.." എന്ത്.. പറഞ്ഞവളെ സമാധാനിപ്പിക്കും, എങ്ങിനെയവളെ ആശ്വാസിപ്പിക്കും. എന്നറിയാതെ പാവങ്ങൾ വിഷമിച്ചു...അവളുടെ കൂടെ നിന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കാനെ അവർക്കും ആയൊള്ളു... 🌹🌹🌹🌹🌹 രാത്രി ഭക്ഷണം അവർക്കാർക്കും ഇറങ്ങിയില്ല... സുബൈർ റൂമിലേക്ക് പോകാൻ മടിച്ചു കൊണ്ട് ഉമ്മറത്തു പോയി ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻക്ക് തോന്നി..ഇതുവരെയുള്ള എല്ലാ തെറ്റുകൾക്കും അവളോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചുകൊണ്ട്.. അവളുടെ ചാരത്ത് കിടക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ച് അവൻ മുകളിലെ അവരുടെ റൂമിലേക്ക് ഓടി ചെന്നതും... അവളതാ താഴെ വിരിപ്പിൽ ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നു... നിരാശയോടെ അവൻ ബെഡിൽ വന്നിരുന്നു. ഞാൻ ചെയ്തത് വലിയ തെറ്റ് തന്നെയാണ്. അത് പൊറുത്തു തന്നുടെ അവൾക്ക്... എല്ലാം മറന്ന് പഴയത് പോലെ സ്നേഹിച്ചൂടെ എന്നെ..അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷികളും എല്ലാം തച്ചുടച്ചവനാണ് ഞാൻ എങ്കിലും എനിക്ക് മാപ്പ് തന്നുകൂടെ അവൾക്ക്... ഇല്ല... ഞാൻ വിട്ടു കൊടുക്കില്ലവളെ.. പടച്ചവൻ എനിക്ക് തന്ന..നിധിയാണവൾ എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് തോൽപിച്ചവളാണ് ഇപ്പോഴും ഞാൻ അത് മനസ്സിലാക്കിയില്ലങ്കിൽ പിന്നേ ഞാനെന്ത് മനുഷ്യനാ.... ഈ രാത്രിയെന്തൊ തീരാത്ത പോലെ സുബൈറിനു തോന്നി. ഇരുന്നും,കിടന്നും, നടന്നും സുബൈർ നേരം വെളുപ്പിച്ചു.. 🌹🌹🌹 റസിയ പോകാനായി ഒരുങ്ങുകയാണ്. ഡ്രെസ്സുകൾ എല്ലാം കവറുകളിലായി മടക്കിവെക്കുകയാണ്. ഞാൻ.. ഡ്രെസ്സുകൾ ഓരോന്നായി മടക്കി വെക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം കാണുന്നില്ലേ.. എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എന്നെ ഒന്ന് പുൽകികൂടെ നിന്നെഞാൻ എവിടേക്കും വിടില്ലന്ന് പറഞ്ഞൂടെ.. കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഓരോന്നും എടുത്ത് വെച്ചു... അവഓരൊന്നും താഴേക്കിറക്കി..ഉമ്മറത്തു അവളുടെ ഉപ്പയെയും നോക്കിനിന്നു... അവൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയാണ് സുബൈർ അവളെ പുറകിൽ നിന്നും കെട്ടിപിടച്ചത്... റസിയ.. മോളെ... നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ല... നീ എന്റേതാണ് എന്റേത് മാത്രം.. അവളെ അവന്റെ മുഖത്തോട് തിരിഞ്ഞു നിർത്തി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു...പരിസരം മറന്ന് അവളുടെ കവിളിൽ മുത്തങ്ങൾക്കൊണ്ട് മൂടി.. ഇക്കാ... ഈ..ഒരു നിമിഷത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ കാത്തിരുന്നത്.. അവന്റെ മാറിലേക്ക് വീണവൾ പൊട്ടികരഞ്ഞു.... കോയഹജിയും സൈനുത്തയും സന്തോഷകണ്ണീർ പൊഴിച്ചു കൊണ്ട് മാറിനിന്നു.... അതിനിടയിൽ ഹംസക്ക കാറുമായി എത്തിയിരുന്നു..മൂപ്പരോട് എന്തൊക്കെയോ.. പറഞൊപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കോയഹാജിയും സൈനുമ്മയും അവരെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചയച്ചു. സുബൈർ റസിയയെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടീട്ടു പോയി.... ഉച്ചവെയിൽ കിരണങ്ങൾ വാതിൽ പഴുതിലൂടെ എത്തിനോക്കി കണ്ണുപൊത്തി ചിരിച്ചു. ഇത് കണ്ട് പക്ഷികളും മരങ്ങളും പുൽകൊടികളും പുഞ്ചിരിച്ചു.. മംഗളങ്ങൾ നേരുന്നത് പോലെ... (അവസാനിച്ചു.) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ