ഒരിടത്ത് റെസിയ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹമുള്ള ഒരു കുടുംബം, സന്തോഷമുള്ള ദിനങ്ങൾ. റെസിയയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വലിയൊരു സന്തോഷമായി ഒരു മകൾ ജനിച്ചു. അവർ അവൾക്ക് കൊതി തീരെ 'പത്തു' എന്ന് പേരിട്ടു. ആ വീട് മുഴുവൻ പത്തുവിനെ വരവേൽക്കാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. 🌸...... പക്ഷേ, ജനിച്ചുവീണ ആ നിമിഷം മുതൽ എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത ആ കുഞ്ഞിനെ പൊതിഞ്ഞു. സാധാരണ കുട്ടികൾ ജനിക്കുമ്പോൾ കരയാറുണ്ട്, ആ കരച്ചിൽ കേട്ടാണ് ഓരോ ഉമ്മയും ആശ്വസിക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ പത്തു ശബ്ദമില്ലാതെ കിടന്നു. പത്തുവിന്റെ നിശബ്ദത കണ്ട് മാതാപിതാക്കളുടെ ഉള്ളിൽ തീ പടർന്നു. അവർ പേടിയോടെ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. ആശുപത്രിയിലെ ആ തണുത്ത മുറിയിൽ പത്തുവിനെ പരിശോധിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഡോക്ടർ തന്റെ കസേരയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. റെസിയയും വാപ്പച്ചിയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...... ഡോക്ടർ: (ഗൗരവത്തോടെ) "നോക്കൂ... ഞാൻ എല്ലാം പരിശോധിച്ചു. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അത്ര നല്ല കാര്യങ്ങളല്ല." റെസിയ: (നെഞ്ചിടിപ്പോടെ) "എന്താ ഡോക്ടർ? എന്റെ കുട്ടി... അവൾക്കൊന്നും ഇല്ലല്ലോ? അവൾ എന്താ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാത്തത്.... ഞങളുടെ പത്തുകുട്ടിക്ക് എന്ത് പറ്റി......?" 😭 ഡോക്ടർ: "റെസിയ... നിങ്ങൾ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തണം. വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായി പറഞ്ഞാൽ ഈ കുട്ടിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവളുടെ വോക്കൽ കോഡ്സിന് (Vocal cords) വളർച്ചയില്ല." വാപ്പച്ചി: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) "എന്റെ പടച്ചോനെ... എന്താ ഡോക്ടർ ഈ പറയുന്നത്? ചികിത്സിച്ചാൽ മാറില്ലേ? ഞങ്ങൾക്ക് ആകെയുള്ള മോളാണ് ഡോക്ടർ...... മോളേ........" 💔 ഡോക്ടർ: "ഇപ്പോൾ ഇതിന് മരുന്നില്ല. ഇനി എന്നെങ്കിലും ഒരു അത്ഭുതം (Miracle) നടന്നാൽ മാത്രമേ അവൾക്ക് ശബ്ദം തിരിച്ചു കിട്ടൂ. ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഇത്രയേ പറയാൻ കഴിയൂ." വാപ്പച്ചി കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു. റെസിയ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. റെസിയ: "എന്റെ അള്ളോ... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഇങ്ങനെയാണോ നീ വിധിച്ചത്? ഒരു വാക്ക്... ഒരൊറ്റ വാക്ക് കേൾക്കാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് ഭാഗ്യമില്ലേ.... ?" 😭🙌 നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന വേദന യാൽ അവര് hospital നിന്നും ഇറങ്ങി.... ആ വേദനയുമായി അവർ വീട്ടിലെത്തി. പത്തു ഓരോ ദിവസവും വളർന്നു. പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ നാട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകൾ തുടങ്ങും. നാട്ടുകാരിലൊരാൾ: "ആ റെസിയയുടെ കുട്ടിക്ക് ഇത്ര വയസ്സായിട്ടും വായ തുറന്നൊരു വാക്ക് കേട്ടിട്ടില്ലല്ലോ. ഇതിനെ ഇങ്ങനെ കൊണ്ടു നടന്നിട്ട് എന്ത് കാര്യമാ?" മറ്റൊരാൾ: "ഊമക്കുട്ടിയെ പെറ്റത് അവളുടെ തന്നെ എന്തോ ദോഷമായിരിക്കും....ഇവൾക്ക് അവന് എന്തോ കുഴാപ്പം ഉണ്ട്...." 😡 പത്തു: (ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി വാപ്പച്ചിയുടെ കൈകൾ മുറുക്കിപ്പിടിക്കും. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ കടൽ പോലെ ഇരമ്പുന്ന വേദന വാക്കുകളായി പുറത്തു വരാൻ വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.) പക്ഷെ...... 🌸 ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വന്നതിന് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ പിന്നെ ചിരി ഉണ്ടായിട്ടില്ല..... അവരുടെ ചിരികൾ മഞ്ഞു തുടങ്ങി...... ഓരോ ദിവസവും പത്തുവിനെ നോക്കി റെസിയയും വാപ്പച്ചിയും നീറി നീറി ജീവിച്ചു.......പൊന്നു....... വർഷങ്ങൾ കടന്നു....... പൊന്നു..... ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം... നാട്ടുകാർ പത്തുവിനെ പരിഹസിക്കുന്നത് കേട്ട് വാപ്പച്ചി വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നത് ആകെ തകർന്നിട്ടാണ്...... എത്തിയത്....... വാപ്പച്ചി: "എനിക്ക് വയ്യ റെസിയാ... പുറത്തിറങ്ങാൻ വയ്യ. വഴിയിൽ കാണുന്നവൻ ഒക്കെ ചോദിക്കുന്നത് നമ്മുടെ മോളെ കുറിച്ചാണ്.നമ്മളെ കുറിച്ചും...ഒരുപാട് കഥകൾ പാട്ട് ആണ് ..പടച്ചോൻ എന്തിനാ നമ്മളോട് ഇത്ര വലിയ ചതി ചെയ്തത്?" 😭 റെസിയ (കരഞ്ഞുകൊണ്ട്): "നീ ഇങ്ങനെ തളരല്ലേ... നമുക്ക് പത്തു ഇല്ലേ? അവൾ മിണ്ടില്ലെങ്കിലും എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.... എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്... ഇണ്ട് അല്ലോ....." വാപ്പച്ചി: "കേട്ടിട്ട് എന്ത് കാര്യം? അവളുടെ കൂട്ടുകാർ അവളെ 'ഊമ' എന്ന് വിളിച്ചു ഓടിക്കുന്നത് നീ കണ്ടോ? അവളുടെ ആ സങ്കടം കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ. അതിലും നല്ലത്... അതിലും നല്ലത് നമ്മൾ എല്ലാവരും കൂടി തീരുന്നതാണ്." 💔 വാപ്പച്ചി ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. അവിടെ ഒരു പഴയ കസേര ഇട്ട് ഫാനിലേക്ക് ഒരു കയർ കെട്ടി. അത് കണ്ട് റെസിയ അലറിക്കരഞ്ഞു....... റെസിയ: "എന്റെ പടച്ചോനെ... നീ എന്താണ് കാണിക്കുന്നത് ... വേണ്ട! ഡാ... നീ എന്ത് കുത്ത് ആണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്...... എന്നേ ഒറുത്ത് അത്‌ മാറ്റി വെക്കടാ..? പടച്ചോനെ ഓർത്ത് അത് അഴിക്കൂ. പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനാ ആണ് ജീവിച്ചിട്ട്..... നീ പോയാൽ... ഞാൻ പുറകെ വരും... നമ്മുടെ മോളും........." 😭🙌 വാപ്പച്ചി (കരച്ചിലോടെ): "ഇല്ല റെസിയാ... കടം തന്നവർ വാതിലിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു..... മോളെ നാട്ടുകാർ പരിഹസിക്കുന്നു. നമുക്ക് ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് ദുരന്തം വരാനാ? നീയും വാ... നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം. പത്തുവിനെ പടച്ചോൻ നോക്കിക്കോളും" 😭😭 വാപ്പച്ചി സ്റ്റൂളിന് മുകളിൽ കയറി ആ കയറിൽ കഴുത്ത് നീട്ടി. റെസിയ തളർന്നു നിലത്തിരുന്നു പടച്ചോനെ വിളിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. പത്തു വാതിൽക്കൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു...... അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും കാലം അടക്കിപിടിച്ച ആ മൗനം ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. പത്തു (മനസ്സിൽ): "എന്റെ വാപ്പച്ചി... എന്റെ ഉമ്മച്ചി... എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും വേദനിച്ചോ? എന്റെ ശബ്ദമില്ലാത്ത അവസ്ഥ നിങ്ങളെ ഇത്രയും തളർത്തിയോ? പടച്ചോനെ... കാത്തു രക്ഷിക്കണേ.. ഞാൻ .. ഞാൻ ഇനി ഊമകുട്ടി അല്ല.......!" 📝💔 വാപ്പച്ചി ആ സ്റ്റൂൾ ചവിട്ടി മാറ്റാൻ ഒരുങ്ങുന്ന ആ നിമിഷം! പത്തുവിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ അത്ഭുതം (Miracle) പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു! പത്തു: മിഹ്ഹ്മ്മ്‌ മിഹ്മ്മ്‌ 🥹... പത്തു (സർവ്വശക്തിയും എടുത്ത് അലറിക്കൊണ്ട്): "വാപ്പച്ചീ.......... വേണ്ട..........!!!!!!!!! എന്റെ പടച്ചോനെ.......... ഓടിവായോ.......... വേണ്ട......!!!!!!......എന്നേ വിട്ടുപോകല്ലേ നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും.....!!!!" 😱 ആ ശബ്ദം കേട്ട് വാപ്പച്ചി ഞെട്ടി സ്റ്റൂളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. റെസിയ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു നോക്കി. തന്റെ മകൾ... പത്തു... അവൾ ഇതാ സംസാരിക്കുന്നു! അവൾ വാപ്പച്ചിയുടെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരയുന്നു. റെസിയ: "എന്റെ അള്ളോ... എന്റെ മോൾ... അവൾ വിളിച്ചു! വാപ്പച്ചീ എന്ന് അവൾ വിളിച്ചു! പടച്ചോൻ അത്ഭുതം കാണിച്ചു...എന്റെ റബ്ബേ....." 😭🙌 വാപ്പച്ചി പത്തുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു..... വാപ്പച്ചി: "മോളേ... നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ പടച്ചോൻ ഞങ്ങളെ മരണത്തിന്റെ അറ്റം വരെ കൊണ്ടുപോയത്? സാരമില്ല... ഇനി നമ്മൾ മരിക്കില്ല. ഇനി നമുക്ക് ജീവിക്കണം... എന്റെ മോൾക്ക് വേണ്ടി എനിക്ക് ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ജീവിക്കും.....!" 💪🌸 നാട്ടുകാരും അയൽക്കാരും ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിക്കൂടി വലിയ ഒരു ആൾക്കൂട്ടം തന്നെ അവിടെ നിരന്നു........ പത്തുവിന്റെ ശബ്ദം ഒരു അത്ഭുതം പോലെ ആ ഗ്രാമം മുഴുവൻ പടർന്നു..... കാട്ടുത്തി പോലെ ആ വാർത്ത പടറുന്നു........ അവളുടെ മൗനം അവസാനിച്ച ആ രാത്രി, ആ വീടിന് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ പെരുന്നാളായിരുന്നു. 🌙✨ 😊.... 😉...... ☺️ ആ രാത്രിയിലെ ആ ഒരു നിലവിളി പത്തുവിന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഒരു അത്ഭുതം പോലെ അവളുടെ ശബ്ദം തിരിച്ചു കിട്ടിയപ്പോൾ, അവളെ 'ഊമ' എന്ന് വിളിച്ച് കളിയാക്കിയവരുടെ മുന്നിൽ അവൾ തലയുയർത്തി നിന്നു. 🌸 ഇന്ന് കാലം മാറി... സങ്കടം പെയ്തുതോർന്ന ആ പഴയ വീടല്ല ഇത്. പത്തു ഇന്ന് ആ പഴയ പേടിച്ചരണ്ട പെൺകുട്ടിയല്ല. അവൾ പഠിച്ചു, കഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇന്ന് അവൾ ഒരു it field ജോലിക് നോക്കുന്നു.... ഒരു ...ഐ.ടി (IT) കമ്പനിയിൽ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എൻജിനീയറാണ്...വിരലുകൾ കീബോർഡിൽ അതിവേഗം ചലിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ വേദനയുടെ നിഴലില്ല, മറിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിളക്കമാണുള്ളത്. 💻 ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞു ലാപ്ടോപ്പും ബാഗുമായി കാറിൽ വീടിനു മുന്നിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന മകളെ നോക്കി ഉമ്മച്ചി ഇന്നും ഉമ്മറത്ത് നിൽപ്പുണ്ടാകും. ആ പഴയ വാപ്പച്ചി, മകളുടെ വിജയം കണ്ട് അഭിമാനത്തോടെ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിലൂടെ നടക്കുന്നു. പണ്ട് അവളെ കളിയാക്കിയവർ ഇന്ന് "വാപ്പച്ചി യുടെ....മോൾ ഐ.ടി കമ്പനിയിലാ..." എന്ന് ബഹുമാനത്തോടെ പറയുന്നു..... 😏 ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വാപ്പച്ചിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് പത്തു പറഞ്ഞു: പത്തു: "വാപ്പച്ചീ... അന്ന് ആ കയറിൽ നിങ്ങൾ പിടിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം പോയത് നിങ്ങളെ ഓർത്ത് മാത്രമാണ്. പടച്ചോൻ എനിക്ക് ശബ്ദം തന്നത് ഞാമ്മളെ തോൽക്കാൻ വിടാത്തത് കൊണ്ടാണ്. ഇന്ന് നോക്കൂ... നിങ്ങളുടെ മോൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സംസാരിക്കുന്നത് അറിവ് കൊണ്ടാണ്..... വാപ്പച്ചി...." 😭❤️ വാപ്പച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ അന്ന് സങ്കടം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇന്ന് അത് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അദ്ദേഹം അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: വാപ്പച്ചി: "എന്റെ മോളല്ലേ... നീ വെറുമൊരു അത്ഭുതമല്ല, നീ ഞങ്ങളുടെ ജീവനാണ്......." 🌸🙌 ആ പഴയ നിശബ്ദതയുടെ തടവറ തകർത്ത്, പത്തു ഇന്ന് അക്ഷരങ്ങളുടെയും കോഡിംഗിന്റെയും ലോകത്ത് ഒരു രാജ്ഞിയായി വാഴുന്നു. മൗനം കൊണ്ടല്ല, തന്റെ കഴിവ് കൊണ്ട് അവൾ ഇന്ന് ലോകത്തോട് സംസാരിക്കുന്നു........ ഒരു വൈകുന്നേരം..... 😉 പത്തു.... 🌸😌.... ഞാൻ ബിരിയാണി വാങ്ങിച്ചുട്ട് ഇണ്ട് നമ്മുക്ക് കഴിക്കാം നല്ല ചൂട് ഇണ്ട് ഉഫ്ഫ്ഫ്ഫ് 😁.....പൊള്ളുന്നു അണ്ണാക്ക് കത്തി പോകാതെ ഇരുന്നാൽ ഭാഗ്യം..... 🤣...... വാപ്പച്ചി, റെസിയ: ( രണ്ടു പേരും അങ്ങോട്ടും എങ്ങോട്ടും നോക്കി ചിരിച്ചും 😆 ) നീ ങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അന്നോ ഇത് കൊണ്ട് വന്നത് പറഞ്ഞത് ന്നായി അല്ലെ ഇവള് എടുത്തു മുണുങ്ങിയെരുന്നേ.... റെസിയ: പോടാ അവിടുന്നു എന്നിട്ട് വേണം എന്റെ തൊള്ള പൊക്കാൻ 😁...... പത്തു: 🤣 മതി മതി തള്ളുകൾ കഴിക്ക് ഞാൻ പോയി പ്ലേറ്റ് എടുക്കട്ടേ....... ഇപ്പോൾ എവിടേയോ ഇണ്ട് എന്നെ.....അവര്...... 😘 ശുഭം. 😊✨ " ഈ കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ കാണാൻ നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ താഴെ കമന്റ് ചെയ്യൂ! 👇😍 " #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😔സങ്കടം #💕 അച്ഛൻ - മകൾ #❤️ഉമ്മ