ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mrEb47k?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 46. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 വാതിലിനടുത്ത്‌ ചെന്നിട്ട് ഹാന്റിൽ ബാറിൽ കൈവച്ചു കൊണ്ട് രതീഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആശാലത അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഒരിയ്ക്കലും അവൾ അവനിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിച്ച ഒരു മറുപടിയായിരുന്നില്ല അത്. "ആശാലത കിടന്നോളൂ.. നമ്മൾക്കിടയിൽ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു പകൽ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്. ശേഷിയ്ക്കുന്ന ഒരു രാത്രിയും.. നാളത്തെ പകൽ എനിയ്ക്ക് തിരക്കിന്റേതായിരിയ്ക്കും. അത് കൊണ്ട് ഒരു കാര്യം കൂടി ഞാൻ ആശയെ ഓർമിപ്പിയ്ക്കുന്നു.. ആശയ്ക്ക് ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എപ്പോൾ മടുപ്പ് തോന്നുന്നുവോ അപ്പോൾ തിരികെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. അതിനായി ആശ ഇവിടെ ആരോടെങ്കിലും അനുവാദം ചോദിയ്ക്കുകയോ, ആരുടെയെങ്കിലും സമ്മതം കാത്തിരിയ്ക്കുവോ ഒന്നും വേണ്ട. ആശ ഈ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന കാലമത്രയും ആശയ്ക്ക് ഒരു കുറവും വരാതെ അമ്മയും മിദുവും നോക്കിക്കൊള്ളും. അക്കാര്യമോർത്ത്‌ താൻ വേവലാതി പ്പെടരുത്.. പിന്നെ ആശയുടെ ജോലിക്കാര്യം.. ആശ എന്നുമുതലാണോ ജോലിയ്ക്ക് പോകാൻ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്, ആ ദിവസം മുതൽ ആരുടേയും അനുവാദം ചോദിയ്ക്കാതെ ജോലിയ്ക്ക് പോയി തുടങ്ങുക. കൊല്ലത്തേക്ക് ആശയ്ക്ക് ജോലിയ്ക്ക് പോകാൻ ആവണീ ശ്വരത്തുള്ള വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നതല്ലേ സൗകര്യം. അവിടെ നിന്നാകുമ്പോൾ പഴയതു പോലെ ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്തു കൊല്ലത്തേക്ക് പോകാമല്ലോ... ഞാനിതു പറഞ്ഞത് നാളെ ചിലപ്പോൾ ആശയോട് എനിയ്ക്കിതു പറയാൻ സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ, അതല്ലെങ്കിൽ പോകുന്ന തിരക്കിൽ ഞാൻ മറന്നു പോയാലോ എന്നൊക്കെ കരുതിയാണ്.. ശരി.. ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ ആശാലതാ.. " രതീഷ് വാതിൽ പകുതി തുറന്ന് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപോയപ്പോൾ വാതിൽ ശബ്ദമില്ലാതെ മെല്ലെ, താനേ അടഞ്ഞു. ഒരു മനുഷ്യൻ... തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയ ഒരു പുരുഷനാണ് ഈ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. ഈ മുറിയിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നേ ആണ് അയാൾപുറത്തേയ്ക്ക് പോയിട്ടുള്ളത്. അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നിൽ അടഞ്ഞ ആവാതിൽ, തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്. ഇനി തനിയ്ക്കാ അടഞ്ഞു പോയ ഹൃദയജാലകം തുറന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശനമില്ല.. ആശാലതയ്ക്ക് തന്റെ ഹൃദയം പിഞ്ഞി പ്പറിഞ്ഞു പോകുന്ന നൊമ്പരം തോന്നി. പതിയെപ്പതിയെ ആ സാമീപ്യം താൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. ആ നോട്ടവും, ആ പുഞ്ചിരിയുമൊക്കെ ഹൃദ് തടങ്ങളിൽ എവിടെയോ ഒരു ഓളവും, ചലനവുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആശാലതയുടെ മിഴിയോരങ്ങളിൽ തുളുമ്പിയ രണ്ട് നീർത്തുള്ളികൾ അവൾ പുറം കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു കളഞ്ഞു. കുറെ നാൾ മുമ്പായിരുന്നു രതീഷേട്ടൻ തന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നതെങ്കിൽ താനിത്ര സങ്കടം അനുഭവിയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. ആശാലത ചെന്ന് മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്നു നോക്കി. താൻ വന്നു തിരികെ വിളിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി രതീഷേട്ടൻ പാസ്സേജിൽ കാത്തു നിൽക്കണേ എന്ന് നൂറാ വൃത്തിപ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടാണ് ആശാലത പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയത്. ഇരുണ്ട വെളിച്ചം പാസ്സേജിൽ കാണുന്നുണ്ട്.. രതീഷേട്ടൻ ഉറങ്ങാനായി പോകുന്ന റൂമിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്.. താൻ ഇപ്പോൾ അനുഭവിയ്ക്കുന്നതിന്റെ നൂറു മടങ്ങ് മാനസിക സമ്മർദത്തിലൂടെയാവുമല്ലോ രതീഷേട്ടൻ ഓരോ ദിവസവും കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്.. ദൈവമേ.. അതൊക്കെ മനസിലാക്കാനും ഒരു തിരിച്ചറിവുണ്ടാകാനും വൈകിപ്പോയല്ലോ. ആശാലത അകത്തേയ്ക്ക് മാറി വാതിലടച്ച ശേഷം ആ വാതിലിലേക്ക് ചാരിതിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവൾക്കൊന്നു ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചലറി കരയണമെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും ചെറുതായൊന്നു നിലവിളിയ്ക്കാൻ പോലുമുള്ള ശേഷി അവൾക്ക് കിട്ടിയില്ല. ആശാലത ചെന്ന് ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം തലയിണയിലേക്ക് കവിൾ ചേർത്ത്‌ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ ഫോണിൽ ബെല്ലടിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടെങ്കിലും അവൾ ആ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് പോലും നോക്കിയില്ല. ♦️ രുഗ്മിണി ഉറങ്ങാനായി ബെഡിലേക്ക് കിടന്നതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴാണ് അവർ വാതിൽ തുറന്നടയുന്ന ഒച്ച കേട്ടത്. അവർ നോക്കുമ്പോൾ തല മാത്രം റൂമിനുള്ളിലേക്കിട്ട്'അമ്മ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നോ'എന്ന് ചോദിച്ചും കൊണ്ട് മൃദുല നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടത്. അവൾക്ക് തന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവർ അവളോട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി വരാൻ നിർദേശിച്ചു. "എന്താടീ... നീയെന്താ പതിവില്ലാതെ ഈ നേരത്ത്‌ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.." "ഞാനിന്ന് അമ്മയുടെ കൂടെയാ. എനിയ്ക്കിന്ന് അമ്മോടൊപ്പം കിടന്നുറങ്ങണം..." അവൾ വന്ന് രുഗ്മിണിയ്ക്ക് അരികിൽ ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു. വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ഇതേ ആഗ്രഹവും പറഞ്ഞു മിദു അവരുടെ റൂമിലേക്ക് വരികയും അന്ന് രാത്രി അവൾ അമ്മയുടെ ഉടലോട് ചേർന്ന് ചൂടും പറ്റി കിടന്നുറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ രുഗ്മിണിയ്ക്ക് അവൾ വന്നപ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല. അതുമല്ല മകൾ ഇടയ്ക്കൊക്കെ വന്ന് തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്നത് അവർക്കും വല്ലാത്ത സന്തോഷമാണ്. മൃദുല തന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് കിടന്നപ്പോൾ എ സി യുടെ നേർത്ത തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ രുഗ്മിണി ബ്ലാങ്കറ്റ് കൊണ്ട് മകളെയും പുതപ്പിച്ചു. രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം മൃദുല അമ്മാ എന്ന് വിളിച്ചു. "നിനക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ മോളേ എന്നോട്... അല്ലാതെ നീ പെട്ടന്നിങ്ങോട്ട് ഉറങ്ങാനായി വരില്ലെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം. എന്തായാലും പറഞ്ഞോടീ." അവർ അനുവാദം കൊടുത്തു. "അമ്മേ, അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചായിരുന്നോ ഇന്ന്‌ ആശേട്ടത്തിയ്ക്ക് നമ്മളോടുള്ള പെരുമാറ്റം.." അവൾ അമ്മയോട് ചേർന്ന് കിടന്നുകൊണ്ട് തിരക്കി. "ഇല്ല. എന്താ.." രുഗ്മിണി, ഇരുട്ടായിട്ടും മകൾക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. "ആശേട്ടത്തി എവിടെങ്കിലുംപോയിട്ട് തിരികെ വരുമ്പോ നമ്മളാരെങ്കിലും പുറത്തിരുന്നാൽ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതല്ലേ സാധാരണ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോകാറ്.. ഇന്ന്‌ നമ്മൾ പുറത്തിരുന്നപ്പോ ആശേട്ടത്തി അവിടെ നിന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചത് അമ്മ കേട്ടില്ലേ നിനക്കിന്ന് ക്‌ളാസില്ലായിരുന്നോ എന്ന്.." "ആം.. കേട്ടു. അതിനെന്താ. ഇന്ന്‌ സ്കൂളുണ്ടായിട്ടും നീ പോകാതെ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടല്ലേ അവൾ തിരക്കിയത്.. നീ അതിന് മറുപടി പറയുകയും ചെയ്തല്ലോ സ്ട്രൈക്ക് ആയിരുന്നെന്ന്." "അതല്ല അമ്മേ. ആദ്യമായിട്ടല്ലല്ലോ സ്കൂളിൽ സ്ട്രൈക്ക് ആയി ഞാൻ വീട്ടിൽ വരുന്നത്. അപ്പോഴൊന്നും ആശേട്ടത്തി ഇങ്ങനെ തിരക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ എന്നോട്.. അതുമല്ല ഞാനെന്തെങ്കിലും സംസാരിയ്ക്കാനായി അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നാൽ പോലും മുഖം തിരിച്ചു മാറുന്ന ആളാരുന്നു ആശേട്ടത്തി." മൃദുല ഒന്ന് നിർത്തി.. "അമ്മേ, അമ്മ ഉറങ്ങിയോ.. ഞാൻ പറയുന്നത് വല്ലതും അമ്മ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ." താൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ഒന്നും സംസാരിയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. "ഞാനുറങ്ങിയിട്ടൊന്നും ഇല്ല. നീയിങ്ങനെ എന്റെ ചെവിക്കീഴിൽ ഇരുന്നു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോ എനിയ്ക്കുറങ്ങാൻ പറ്റുവോ പെണ്ണേ.." "അത് മാത്രമല്ല അമ്മേ.. ഇന്ന്‌ രാത്രി ആഹാരം കഴിയ്ക്കാനിരുന്നപ്പോൾ ആശേട്ടത്തി ചെയ്തത് അമ്മ കണ്ടോ. നമ്മുടെ പ്ളേറ്റിലെ കറിയൊക്കെ തീർന്നപ്പോൾ അത് നോക്കി ഇരുന്നിട്ടെന്നോണം ആശേട്ടത്തി നമുക്ക് കറി പകർന്നു തന്നില്ലേ. ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട് എണീൽക്കാൻ നേരം ഒരെണ്ണം കൂടി തിന്നെടീ എന്ന് പറഞ്ഞു ബലമായി എന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു അവിടെ ഇരുത്തുകയും ചെയ്തു..." "അത് അവൾക്ക് മനസിലായി കാണുമെടീ നിനക്ക് രണ്ട് ചപ്പാത്തി തിന്നാൽ വയറ് നിറയില്ലെന്ന്. അതുകൊണ്ടാ അവിടിരുന്ന് ഒരെണ്ണം കൂടി കഴിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞത്." "ആശേട്ടത്തി അമ്മയോട് ചോദിയ്ക്ക പോലും ചെയ്യാതാണല്ലോ അമ്മയുടെ പ്ളേറ്റിലേക്ക് ഒരെണ്ണം എടുത്ത്‌ വച്ചു തന്നത്. അപ്പോൾ അതോ.." "നമ്മൾക്ക് നിറഞ്ഞോ, നമ്മൾക്ക് മതിയായോ എന്നൊക്കെയാണോടീ അവൾ നോക്കേണ്ടത്. അവളുടെ തൊട്ടടുത്തിരുന്നല്ലേ അവളുടെ ഭർത്താവ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. അവന്റെ പാത്രത്തിലേക്ക്വേണ്ടുന്നതെന്തെങ്കിലും അവൾ വച്ചു കൊടുത്തോ.. അവന് നിറഞ്ഞോ എന്ന് അവൾ തിരക്കിയോ.. അവനിനി എന്തെങ്കിലും വേണോ എന്ന് ചോദിച്ചോ.. അതൊക്കെയല്ലേ മോളേ ഒരു ഊണ് മേശയിൽ വച്ച് അവൾ അവനോട് കാണിയ്ക്കേണ്ട മര്യാദ. അല്ലാതെ നമ്മളെ പിടിച്ചവിടിരുത്തി രണ്ട് ചപ്പാത്തി അധികം കഴിപ്പിയ്ക്കുന്നതാണോ അവൾ കാട്ടേണ്ട മര്യാദ." "അമ്മയല്ലേ ഏട്ടന് വിളമ്പി കൊടുത്തത്. ഏട്ടൻ എത്ര ചപ്പാത്തി കഴിയ്ക്കുമെന്നും, ഏട്ടന് എന്തൊക്കെ കറികൾ വേണമെന്നും അറിഞ്ഞു അമ്മ ഏട്ടന്റെ ആവശ്യാനുസരണം ആ പാത്രത്തിൽ വിളമ്പി വച്ചിട്ടുള്ളത് ആശേട്ടത്തിയ്ക്ക് കാണാമല്ലോ. അതിനപ്പുറം ആശേട്ടത്തി എന്ത് ചോദിയ്ക്കാനാ ഏട്ടനോട് വേണോ, വേണോ എന്ന്.. കുടിയ്ക്കാനുള്ള വെള്ളം പോലും അമ്മ, ഏട്ടന്റെ മുൻപിൽ നിറച്ച് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അല്ലേ.." "അതൊക്കെ ശരിയാ മോളേ.. എന്നാലും..." "എന്ത് എന്നാലും അമ്മേ. നമുക്കൊക്കെ ഏട്ടത്തി എടുത്തു തരുന്നതും, നമ്മളെ നിർബന്ധിച്ചു കഴിപ്പിയ്ക്കുന്നതും കണ്ടാൽ തന്നെ ഏട്ടന് സന്തോഷമാകുമെന്ന് ഏട്ടത്തി കരുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ അമ്മേ." "നമ്മുടെ തൃപ്തിയല്ല മോളേ അവൾ നോക്കേണ്ടത്. അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ തൃപ്തിയാ. ഒരു ഭാര്യ ഭർത്താവിന് കൊടുക്കേണ്ട പ്രഥമ പരിഗണന അതാവണം. അല്ലാതെ അവന്റെ മുമ്പിൽ വച്ചായാലും അവനില്ലാത്തപ്പോഴായാലും നമ്മളോട് ആ പരിഗണന കാട്ടിയിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വരയെന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലേ. അതുപോലാവുകയെ ഉള്ളൂ അത്. അതിരിയ്ക്കട്ടെ.. നീയിപ്പോൾ ഇത്ര വിശദമായി ഇതൊക്കെ പറയാൻ എന്താ കാര്യം.." രുഗ്മിണി ചോദിച്ചു. "നാളത്തെ ഒറ്റ ദിവസം കൂടിയെല്ലാ ഉള്ളോ അമ്മേ ഏട്ടൻ ഇവിടെ. ഏട്ടൻ ദുബൈലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെങ്ങും തിരികെ വരില്ലെന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞില്ലേ ഏട്ടൻ.." "പറഞ്ഞു. അവന് തോന്നിക്കാണും ഇവിടേയ്ക്ക് തിരികെ വരുന്നതിൽ ഭേദം ആ മരുഭൂമിയാണെന്ന്. അങ്ങനെ അവന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത്രയ്ക്ക് അവന് ഇവിടുത്തെ ജീവിതത്തോട് മടുപ്പ് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെന്ന് കൂട്ടിയ്ക്കോ." "ആശേട്ടത്തിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ അമ്മേ... അതായത് നമ്മളോടുള്ള സമീപനം പോലെ ഏട്ടനോടുള്ള സമീപനത്തിലും... ഏട്ടത്തിയുടെ പെരുമാറ്റം കണ്ടിട്ട് അങ്ങനല്ലേ തോന്നുന്നത്... അമ്മയ്ക്ക് ആ മാറ്റം മനസിലാകുന്നില്ലേ." "അതാണോടീ മനസിന്റെ മാറ്റം എന്ന് പറയുന്നത്.. നമ്മളോട് ഒരു ചപ്പാത്തി കഴിയ്ക്കാൻ പറയുന്നതോ, നിനക്കിന്നു സ്കൂളില്ലേ എന്ന വിശേഷം തിരക്കുന്നതോ ഒരാളുടെ മനസിന്റെ മാറ്റമായി വിശേഷിപ്പിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ.. ഇനി അവൾക്ക് അവനോടുള്ള സമീപനത്തിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അവൻ സ്വയം മനസിലാക്കേണ്ടതല്ലേ.. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് അത് നേരിട്ട് അവനെ അറിയിക്കാമല്ലോ. അന്യരാരെങ്കിലും ആണോ അവൻ അവൾക്ക്. സ്വന്തം ഭർത്താവല്ലേ.. ഒരു കല്യാണം മൂലം, ശരിയ്ക്കും അവന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരമുള്ള ഈ കല്യാണം മൂലം അവന്റെ ജീവിതം പോലും നിരാശയുടെ പടു കുഴിയിലേക്ക് വീണു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് നിരവധി തവണ എനിയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി അവന് മനസിന്‌ സന്തോഷം കിട്ടുന്നതെവിടെയോ അവിടെ പോയി അവർ ജീവിച്ചോട്ടെ. അവൾ അവൾക്ക് സന്തോഷവും സമാധാനവും കിട്ടുന്നിടത്തും." തന്റെമനസിലെ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് സംശയങ്ങൾക്ക് ഫുൾ സ്റ്റോപ്പ് ഇടുന്ന ഒരു മറുപടിയാണ് അതെന്ന് മൃദുലയ്ക്ക് തോന്നി. അവൾക്ക് പിന്നീട് അക്കാര്യത്തെ കുറിച്ച് അമ്മയോട് സംസാരിയ്ക്കാൻ ഒരു പഴുതും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മയോട് ചേർന്ന് കിടന്നുകൊണ്ട് ഓരോന്നും ഓർത്തോർത്ത്‌ എപ്പോഴോ അവളും മയങ്ങിപ്പോയി. ♦️ ഫോൺ നിർത്തലില്ലാതെ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആശാലത വന്ന് ഫോണിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ ആവണിയുടെ പേര് കണ്ടതോടെ അവൾ ഫോൺ കയ്യിലെടുക്കാതെ തന്നെ ചുവരിലെ ക്ളോക്കിലേക്ക് നോക്കി. സമയം പതിനൊന്നു പത്ത്‌. ആശാലത നോക്കി നിൽക്കേ കോൾ കട്ടായിപ്പോയി. വീണ്ടും അവൾ വിളിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അൽപ്പസമയം നോക്കി നിന്നശേഷം ആശാലത ബെഡിനടുത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങവേ എന്തോ സന്ദേഹത്താൽ ഫോണെടുത്ത്‌ ആവണിയുടെ മൊബൈലിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കി. ഒറ്റ തവണ ബെല്ലടിച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും മറുവശത്ത്‌ കോൾ എടുത്തു ആവണി'ആശചേച്ചീ' എന്ന് വിളിച്ചു. ആവണിയുടെ ഒച്ച പതറിയിട്ടുണ്ടെന്നും, അവൾക്കെന്തോ സങ്കടം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നും ആ വിളിയിൽ ആശാലത തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "ഞാൻ എത്ര തവണയായി വിളിയ്ക്കുന്നു ചേച്ചീ. ചേച്ചി ഉറങ്ങിപ്പോയോ.." "നിന്റെ സ്വരമെന്താ മോളേ വല്ലാതിരിയ്ക്കുന്നത്. നീ കരയുന്നുണ്ടോടീ.." "എനിയ്ക്കൊന്നു കാണണം ആശചേച്ചിയെ.. നേരിട്ട് കാണണം. നാളെ തന്നെ. ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വരുവോ ആശചേച്ചീ.." "നീ എന്തിനാ ആവണീ വിതുമ്പുന്നത്. നിനക്കെന്നോട് എന്തെങ്കിലും സംസാരിയ്ക്കാനുണ്ടോ. ഉണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞോ.." "പറ്റില്ല. എനിയ്ക്ക് ആശചേച്ചിയെ കണ്ടേ പറ്റൂ.." "എങ്കിൽ നീ ഇങ്ങോട്ട് പോരെ. നാളെ തന്നെ.. നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. ഇവിടെ നിന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞു എന്നെന്നേക്കുമായി." (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ