ഓരോ രാവ്‌ ഇരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോഴും എന്റെ മുഖം വീരുപമാണ് ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും തമാശകൾ പറഞ്ഞു ഇരുന്നപ്പോഴും ഞാൻ അറിയാതെ പോയ ഒന്നുണ്ട് എന്റെ മുഖത്ത് ഞാൻ ഏറെ സ്നേഹിച്ചവർ തേച്ചു തന്ന ഛായങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് അതാണ് എന്നെ ചിരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നും. അവ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞപ്പോൾ യഥാർത്ഥ എന്നെ ഞാൻ കണ്ടു കണ്ണുകൾ രണ്ടും കലങ്ങി ചുണ്ടുകൾ വരണ്ടു ഒരു വല്ലാത്ത വിരൂപമായ എന്നെ തന്നെ ഞാൻ ഒത്തിരി നേരം നോക്കി നിന്നു എന്നിട്ട് സ്വയം ചോദിച്ചു കഴിഞ്ഞോ നിന്റെ രംഗബോധമില്ലാത്ത അരങ്ങിലെ കോമാളി വേഷം.. ഇല്ല അത്‌ അങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്ന ഒന്നാണോ ദിനം പ്രതി നമ്മിലേക്ക് കയറി വരുന്ന പലരും കൊണ്ടുവരുന്നത് ഇതേ ഛായങ്ങൾ തന്നെ അല്ലെ എനിക്ക് ചിരിക്കാൻ ഈ ഛായങ്ങൾ ഇന്നേറെ ആവിശ്യമാണ്. കാരണം എന്റെ കണ്ണു നീരുകൾ ആരും കാണില്ല എന്റെ മനസ്സ് വിങ്ങി പൊട്ടുന്നതും ആരും കാണില്ല അവർക്ക് മുമ്പിൽ അല്ലങ്കിൽ ഈ ലോകത്തിന് മുമ്പിൽ ഞാൻ എന്ന രൂപം കോമാളി ആണ്. ചിലപ്പോൾ ഈ ലോകം തന്നെ വെട്ടിപിടിച്ചവനെ പോലെ സ്വയം മറന്നു ചിരിക്കും കാരണം ഈ ലോകം തന്നെ ആത്മാർഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് ചില നേരം സമ്മാനിക്കുന്ന ഓമന പേരാണ് കോമാളി. കോമാളികൾക്ക് എവിടെയാടോ മിഴികൾ നിറയ്ക്കാൻ നേരം അവർ ഇരുളുകൾ ഛായം പൂശി വെളിച്ചം കണ്ടവർ അല്ലെ.. അതെ ഞാൻ കോമാളി ആണ് എന്റെ പ്രിയപെട്ടവർ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച സുന്ദരമായ നാമം... سچـͧــͪــͨــᷧــᷤـــو🍃✍️ #ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #ഭ്രാന്തൻ ചിന്തകൾ