କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି, ଅହିରାବଣର ମାୟାଜାଲରୁ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ କାହିଁକି ୫ଟି ମୁଖ ଧାରଣ କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା? ପାତାଳ ଲୋକର ସେହି ଭୟଙ୍କର ରାତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ପଢ଼ନ୍ତୁ ଏବଂ ଜାଣନ୍ତୁ ବଜରଙ୍ଗବଳୀଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ୱରୂପର ରହସ୍ୟ... 👇 ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ରାମାୟଣର ସେହି ରହସ୍ୟମୟ କଥା ଶୁଣାଇବାକୁ ଯାଉଛି, ଯାହା ବିନା ବୋଧହୁଏ ଲଙ୍କା ବିଜୟ କେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରି ନଥାନ୍ତା। ଯଦି ସେହି ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାତିରେ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିନଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସମ୍ଭବତଃ ଅଧର୍ମର ବିଜୟ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା ଏବଂ ସଂସାର ଏପରି ଏକ ଭବିଷ୍ୟତ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥାନ୍ତା ଯେଉଁଠାରେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଲିଭିଯାଇଥାନ୍ତା। ଏହା କେବଳ ଏକ ଯୁଦ୍ଧର କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର କଥା ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ସମୟ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଜଣେ ଭକ୍ତ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜର ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଆବାହନ କରିଥିଲେ। ଲଙ୍କା ଯୁଦ୍ଧ ତାର ଅନ୍ତିମ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା। ରାବଣର ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ମହାରଥୀଙ୍କର ଅନ୍ତ ହୋଇସାରିଥିଲା। ମେଘନାଦ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତା'ର ଅନେକ ପରାକ୍ରମୀ ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ପରାସ୍ତ ହୋଇସାରିଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ରାବଣର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା ଏବଂ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ରାବଣ କେବଳ ବଳବାନ ନଥିଲା, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚତୁର ଏବଂ ମାୟାବୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ବୁଝିଗଲା ଯେ ସାଧାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜର ଶେଷ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଚାଲ୍ ଖେଳିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲା। ରାତିର ସମୟ ଥିଲା। ଲଙ୍କାର ଏକ ଗୁପ୍ତ କକ୍ଷରେ ବସିଥିବା ରାବଣ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ତାକୁ ତା'ର ପୁରୁଣା ମିତ୍ର ତଥା ପାତାଳ ଲୋକର ଅଧିପତି ଅହିରାବଣର କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା। ଅହିରାବଣ କୌଣସି ସାଧାରଣ ରାକ୍ଷସ ନଥିଲା। ସେ ତନ୍ତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର, ମାୟାବୀ ଶକ୍ତି ଏବଂ କଳା ଯାଦୁର ଏପରି ଜଣେ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଥିଲା, ଯାହା ସାମ୍ନାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସାବଧାନ ରହୁଥିଲେ। କୁହାଯାଏ ଯେ, ସେ ଏପରି ରହସ୍ୟମୟ ବିଦ୍ୟାଗୁଡ଼ିକରେ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲା ଯାହାର ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱୟଂ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା। ରାବଣ ତୁରନ୍ତ ତାକୁ ଆବାହନ କଲା। କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ପାତାଳ ଲୋକର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରମୟ ଶକ୍ତିରେ ଘେରି ହୋଇ ଅହିରାବଣ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ତା' ଆଖିରେ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଚମକ ଥିଲା ଏବଂ ତା' ଚେହେରାରେ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ହସ ଖେଳୁଥିଲା। ରାବଣ ତାକୁ କହିଲା, "ମିତ୍ର, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶା ତୋ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛି। ଯଦି ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜୀବିତ ରୁହନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ଅନ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ। ଯେକୌଣସି ପ୍ରକାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ବାଟରୁ ହଟାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ଅହିରାବଣ କିଛି ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲା ଏବଂ ପରେ ହସି ହସି କହିଲା, "ଲଙ୍କେଶ, ଚିନ୍ତା କର ନାହିଁ। ମୁଁ ଏପରି ଏକ ଯୋଜନା କରିବି ଯେ କାହାକୁ କିଛି ବୁଝିବାର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମୋ ପାଖରେ ଥିବେ।" ସେପଟେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବାନର ସେନା ଯୁଦ୍ଧର କ୍ଳାନ୍ତି ପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ଚାରିଆଡ଼େ ଶାନ୍ତି ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଶାନ୍ତି ଥିଲା କୌଣସି ବଡ଼ ତୋଫାନ ଆସିବା ପୂର୍ବର ନୀରବତା। ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରି ସମୟରେ ଅହିରାବଣ ନିଜର ମାୟାବୀ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେ ଏପରି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲା ଯେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାନର ସେନା ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଗଲେ। ଏପରିକି ଅନେକ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତା'ର ଉପସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ଅହିରାବଣ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲା ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ସିଧାସଳଖ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲା ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜର ମାୟାଜାଲରେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଅଚେତ କରିଦେଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ପାତାଳ ଲୋକ ଆଡ଼କୁ ବାହାରିଗଲା। ଏସବୁ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଘଟିଗଲା ଯେ କାହାକୁ କିଛି ବୁଝିବାର ସୁଯୋଗ ହିଁ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ବାନର ସେନା ଉଠିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିବିରରେ ହାହାକାର ମଚିଗଲା। ଶ୍ରୀରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କେଉଁଠି ହେଲେ ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲେ। ସବୁ ଦିଗରେ ଖୋଜାଖୋଜି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସୁଗ୍ରୀବ, ଅଙ୍ଗଦ, ଜାମ୍ବବାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବୀର ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ବିଭୀଷଣ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇ ସତ୍ୟ ଜାଣିପାରିଲେ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, **"ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଜଣେ ହିଁ ବ୍ୟକ୍ତି କରିପାରିବ — ସେ ହେଉଛି ପାତାଳ ଲୋକର ରାଜା ଅହିରାବଣ।"** ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ହନୁମାନଙ୍କ ଆଖିରେ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଉଠିଲା। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀରାମ କେବଳ ଜଣେ ରାଜା ନଥିଲେ। ସେ ଥିଲେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ତାଙ୍କର ଆରାଧ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟିଏ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ନକରି ପାତାଳ ଲୋକ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପାତାଳ ଲୋକର ରାସ୍ତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ସେଠାରେ ଚାରିଆଡ଼େ ଅନ୍ଧକାର, ବିଷାକ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଏବଂ ରହସ୍ୟମୟ ଶକ୍ତି ଘୁରି ବୁଲୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ହନୁମାନଙ୍କ ସାହସ ଆଗରେ କୌଣସି ବାଧା ତିଷ୍ଠି ପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଙ୍କଟକୁ ପାର କରି ଶେଷରେ ଅହିରାବଣର ମହଲରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ମହଲ ଭିତରେ ସେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ତାହା ଦେଖି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲା। ଏକ ବିଶାଳ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ସମ୍ମୁଖରେ ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶକ୍ତ ନାଗପାଶରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିଲେ। ଚାରିଆଡ଼େ ତାନ୍ତ୍ରିକ ମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରୁଥିଲେ କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନଙ୍କର ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ହନୁମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଏକ ବିଚିତ୍ର ରହସ୍ୟ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ପାଞ୍ଚଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ପାଞ୍ଚଟି ଦୀପ ଜଳୁଥିଲା। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ଦକ୍ଷିଣ ଏବଂ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଥିବା ସେହି ଦୀପଗୁଡ଼ିକରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଅହିରାବଣ ଜୋରରେ ହସିଲା ଏବଂ କହିଲା, "ଆରେ ବାନର, ତୁ ବହୁତ ଡେରିରେ ଆସିଛୁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପାଞ୍ଚୋଟି ଦୀପ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ନଲିଭିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଅସମ୍ଭବ। ମୋର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଏହି ଦୀପଗୁଡ଼ିକରେ ହିଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି।" ଏହା ଶୁଣି ହନୁମାନ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତାରେ ବୁଡ଼ିଗଲେ। ପାଞ୍ଚୋଟି ଦୀପ ଏତେ ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଲିଭାଇବା ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏପରି ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ କେବଳ ବଳ ଯଥେଷ୍ଟ ନଥିଲା। ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ଉଭୟର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ହନୁମାନ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ପଞ୍ଚଦେବ ଶକ୍ତିକୁ ଆବାହନ କଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଝଲସି ଉଠିଲା। ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ନୁହେଁ, ପାଞ୍ଚୋଟି ମୁଖ ପ୍ରକଟ ହେଲା: ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସ୍ୱୟଂ ହନୁମାନଙ୍କର ବାନର ମୁଖ ଥିଲା, ଯାହା ଅଦମ୍ୟ ସାହସ ଓ ଭକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଭଗବାନ ନୃସିଂହଙ୍କର ଉଗ୍ର ମୁଖ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ଅଧର୍ମ ବିନାଶର ଶକ୍ତି ଥିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଗରୁଡ଼ ମୁଖ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ବିଷ ଏବଂ ନାଗ ଶକ୍ତିକୁ ନାଶ କରିବା ବାଲା ଥିଲା। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଭଗବାନ ବରାହଙ୍କ ମୁଖ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଧର୍ମ ରକ୍ଷାର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ଏବଂ ଉପରକୁ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଭଗବାନ ହୟଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମୁଖ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଥିଲା। ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହନୁମାନଙ୍କର ସେହି ବିରାଟ ରୂପ ଏତେ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲା ଯେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତାଳ ଲୋକ ଥରି ଉଠିଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ଥରହର ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସ୍ୱୟଂ ଅହିରାବଣର ଚେହେରାରୁ ହସ ଉଭେଇଗଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହନୁମାନ ନିଜର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଖରୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାୟୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ। ସେହି ଦିବ୍ୟ ବାୟୁ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା ଯେ ପାଞ୍ଚ ଦିଗରେ ଥିବା ଦୀପଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣରେ ଲିଭିଗଲା। ଦୀପ ଲିଭିବା କ୍ଷଣି ଅହିରାବଣର ସମସ୍ତ ମାୟାବୀ ଶକ୍ତି ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା। ତା'ର ଅଭେଦ୍ୟ ତିଲିସ୍ମ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତା'ର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଭାବହୀନ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ତା'ର ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସୁଯୋଗ ଦେଖି ହନୁମାନ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ପରାକ୍ରମରେ ସେହି ଅଧର୍ମୀର ଅନ୍ତ କରିଦେଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ଥରି ଉଠିଲା। ପାତାଳ ଲୋକରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିବା ତା'ର ଭୟଙ୍କର ହସ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହାପରେ ହନୁମାନ ଶ୍ରୀରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଯେମିତି ଦୁଇ ଭାଇ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସେହି ଦିବ୍ୟ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସ୍ୱରୂପରେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖୁସିର ହସ ଖେଳିଗଲା। ଶ୍ରୀରାମ ପ୍ରେମପୂର୍ବକ କହିଲେ, "ହନୁମାନ, ତୁମ ଭକ୍ତି କାରଣରୁ ହିଁ ଆଜି ଧର୍ମର ଏହି ଦୀପଶିଖା ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି।" ହନୁମାନ ନମ୍ରତାର ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବିଜୟ ତାଙ୍କର ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା। ଏହି କାରଣରୁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପାଞ୍ଚ ଦିଗର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ତାଙ୍କର ଏହି ସ୍ୱରୂପ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଭୟ, ତନ୍ତ୍ର-ମନ୍ତ୍ର, ନକାରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି ଏବଂ ସଙ୍କଟରୁ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ। ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ସତ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ହୋଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଅସମ୍ଭବ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ହୋଇଯାଏ। ଆଉ ବୋଧହୁଏ ଏହି କାରଣରୁ ଆଜି ମଧ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ଭକ୍ତ ବିଶ୍ୱାସର ସହିତ କୁହନ୍ତି — ଯେଉଁଠି ରାମଙ୍କ ନାମ ଅଛି, ସେଠାରେ ହନୁମାନ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ହନୁମାନ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କୌଣସି ବି ସଙ୍କଟ ତିଷ୍ଠି ରହିବା ଅସମ୍ଭବ ଅଟେ। ଯଦି ଆପଣ ବି ବଜରଙ୍ଗବଳୀଙ୍କର ସଚ୍ଚା ଭକ୍ତ, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ "ଜୟ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହନୁମାନ" କିମ୍ବା "ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ" 🚩। ଆଉ ନିଜ ପରିବାର ଓ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ କାହାଣୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ ସେୟାର (Share) କରନ୍ତୁ। #JayShreeRam #HanumanJi #PanchamukhiHanuman #OdiaRamayana #JayShreeRam #HanumanBhakt #OdiaSpiritual #Bhubaneswar #Odisha #OdiaStory #JagannathDham #Hanuman #Ramayana #Bajrangbali #AhiravanVadh #HinduMythology #SanatanaDharma #LordHanuman #SpiritualStory #ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ #odiapost #TrendingOdisha #OdiaBhakti #radhakrishna #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶