💞 പ്രണയകഥകൾ, 📔 കഥ Image & Post

Aksharathalukal അക്ഷരത്താളുകൾ - Author on ShareChat: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes

"ഒന്നു പതുക്കെ കഴിക്കന്റെ കുഞ്ഞീ നീ... എന്തിനാ ഇത്ര ധൃതി..? കല്ലിൽ നിന്നെടുത്ത ദോശ കാസറോളിലേക്കിടുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ചട്ടുകത്തിൽ നിന്നെടുത്ത് പ്ലേറ്റിലേക്കിട്ടു ഊതിചൂടാറ്റി കഴിക്കുന്നവളെ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ ശാസിച്ചു ദേവിയമ്മ.. അമ്മയുടെ ചിരിയും ചോദ്യവും കണ്ടതും അവരെയൊന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി പ്ലേറ്റിലെ ദോശ അങ്ങനെയേ ചുരുട്ടി വായിലേക്ക് വെച്ചു കുഞ്ഞിയെന്ന കൃഷ്ണ... "ചായയും കൂടി എടുത്ത് അതിന്റെയൊപ്പം കുടിയ്ക്കെടീ മോളെ... ഇല്ലേൽ ചങ്കേൽകെട്ടും... പിന്നെയീ ഓട്ടം കൊണ്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവുമുണ്ടാവില്ല.... ചത്തുപോവൂടീ... പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട ട്ടോ... " വായിൽ നിറച്ച ദോശയുമായ് തന്നെ നോക്കി കണ്ണുതുറുപ്പിക്കുന്നവളെ ഒന്നുകൂടി കളിയാക്കി ദേവിയമ്മ ഗ്യാസ് ഓഫാക്കി അവളുടെ ലഞ്ചു ബോക്സെടുത്ത് ഡൈനിംഗ് ഹാളിലെ ടേബിളിൽ കൊണ്ടു വെച്ചു... "ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാനുള്ളതാണ് ട്ടോ... അല്ലാതെ വൈകുന്നേരം ഇങ്ങോട്ടു തന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് കാടിവെള്ളത്തിലിടാനുള്ളതല്ല... അതിനുള്ളത് ഇവിടെയുണ്ട്... നീ കൊണ്ടുവരണ്ട.." ഒരു ചിരിയോടെ തന്റെ പുറകെ ലഞ്ചു ബോക്സും എടുത്തു വരുന്നവളെ നോക്കി ശബ്ദം കടുപ്പിച്ചു അവർ.. ഓ.... ബ്രാ...,,,, വലം കൈ കൊണ്ട് വായൊന്ന് പൊത്തി പിടിച്ച് അമ്മയെ കളിയാക്കും വിധം നടുവൊന്ന് കുനിച്ച് വണങ്ങി നിന്ന് കൃഷ്ണ പറഞ്ഞതും ഉറക്കെയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയുയർന്നവിടെ ... " കണ്ടില്ലല്ലോ ...കണ്ടില്ലല്ലോന്ന് മനസ്സിൽ കരുതിയതേയുള്ളു... അപ്പോഴേക്കും വന്നല്ലോ ദേവിഅമ്മയുടെ ബംഗാളി...." കൃഷ്ണയെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവിയമ്മയോട് തോൾ ചാരി നിൽക്കുന്ന നിസാമിനെ നന്നായൊന്ന് പുച്ഛിച്ചു കൃഷ്ണ.. "അതേ ടീ കുഞ്ഞീ... ഞാനെന്റെ ദേവിയമ്മയുടെ ബംഗാളി തന്നെയാണ്.. അതു സമ്മതിക്കാൻ എനിയ്ക്കൊരു മടിയുമില്ല.. ഇതെന്റെ ദേവിയമ്മ തന്നെയാണ്...." കൃഷ്ണയോട് കെറിവിച്ചതു പോലെ പറഞ്ഞ് നിസ്സാം ദേവിയമ്മയുടെ വലം ചുമലിൽ തന്റെ താടിയമർത്തി അവരോടു കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നതും അവന്റെ ഇടുപ്പിൽ അവനു നോവും വിധം നന്നായൊന്ന് നുള്ളി കൃഷ്ണ " യ്യോ....ന്റെ ഉമ്മച്ചിയേ.... ഊ.... വേദനയിൽ തുള്ളി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പോയ് നിസ്സാം... "അദ്ദാണ് മോനെ നിസ്സാമേ കാര്യം.. വേദനിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മോൻ വിളിച്ചത് ദേവിയമ്മേന്നല്ലല്ലോ.... ?ന്റെ ഉമ്മച്ചിയേന്നല്ലേ... ? അതായത് ഉത്തമാ ഇതെന്റെ അമ്മ... ശ്രീദേവി എന്ന ദേവിയമ്മ ... നിങ്ങളുടെ അമ്മ ദേ ഇവിടുന്ന് രണ്ടു വളവ് കഴിഞ്ഞ് ഉള്ളൊരു വീട്ടിലുണ്ട്... സുറുമി എന്ന പേരൊക്കെയായ് നല്ല സുറുമയിട്ടെഴുതിയ കണ്ണൊക്കെയായിട്ട്... മനസ്സിലായോ...കുട്ടിയ്ക്ക്? നുള്ളു കിട്ടിയിടത്ത് അമർത്തി തടവുന്ന നിസ്സാമിനെ കൊതി കെറുവോടെ നോക്കി പറഞ്ഞവൾ തന്റെ ബാഗെടുത്തതിലേക്ക് ലഞ്ചു ബോക്സും വാട്ടർബോട്ടിലും ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്തു വെച്ചു.. "നീയ്യീ... ചെയ്തതിനും ഇപ്പോ പറഞ്ഞതിനും എനിയ്ക്കും അറിയാം തിരിച്ചു കാട്ടാനും പറയാനുമെല്ലാം പക്ഷെ ഞാനത് ചെയ്യാത്തത്..... "ഞാൻ നിന്റെ എല്ലാം ആയതു കൊണ്ടാണെന്നല്ലേ പറയാൻ വരുന്നത്... പറയണ്ട... കേട്ടുകേട്ടു എനിയ്ക്ക് ശീലമായ്.. എന്റെ ചെവിയ്ക്കും... സോറി ചക്കരേ.. ലവ് യൂ ടാ ഇക്കാ... നീയെന്റെ കുഞ്ഞിക്ക അല്ലേടാ ഇക്കാ..." നിസ്സാമിനെ പറയാൻ സമ്മതിക്കാതെ അവനരികിലേക്ക് ചെന്നവന്റെ താടിയിലൊന്ന് തൊട്ടവൾ ഏറെ കലർന്നൊരു കൊഞ്ചലോടെ പറഞ്ഞതും നിസ്സാം നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടവളെ നോക്കി നിന്നു... "അപ്പോ രണ്ടാളോടും കൂടി വൈകിട്ടു വന്നിട്ടു കാണാം... ഉള്ള വെയിലൊക്കെ കൊണ്ട് പറമ്പിലൂടെ വല്ലാതെ നടക്കണ്ട രണ്ടാളും.. സർക്കാരിനു കൊണ്ടുപോവാനുള്ള ഭൂമിയാണ്.. മറക്കണ്ട അമ്മയും മോനുമത് പറമ്പിൽപണിയാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ... ബൈ... എന്നാൽ... ദേവിയമ്മയുടെ കവിളിലായ് ചുണ്ടു ചേർത്ത് നിസ്സാമിനെ നോക്കിയൊന്ന് കൈ വീശി പറഞ്ഞവൾ പടികളിറങ്ങി ചെരുപ്പിടുന്നത് നോക്കി നിന്നു നിസ്സാം അമ്മയും... "ഒരു ഓൾ ത ബെസ്റ്റൊക്കെ പറയാട്ടോ രണ്ടാൾക്കും... " ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവരെ പരിഭവത്തോടെ നോക്കിയവൾ പറഞ്ഞതും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു നിസാമും ദേവി അമ്മയും... അതു കണ്ടതും അവരോടുള്ള പരിഭവത്താൽ വീർത്തു കൃഷ്ണയുടെ കവിളുകൾ.. "എന്തിനാണ് കുഞ്ഞിയേ ... ഞങ്ങളുടെ ഒരു ഓൾ ത ബെസ്റ്റ് ഞങ്ങൾ വെറുതെ പാഴാക്കുന്നത്... ? കുറെ പാഴാക്കി ഞങ്ങള്.. ഇനി ഇല്ല ... പൊന്നുമോള് ചെല്ല്....ചെന്നാദ്യം ആ പാവം ചെക്കനെ കുപ്പിയിലാക്.. എന്നിട്ടേ ഞങ്ങളിനി ഈ കാര്യത്തിലെന്തെങ്കിലും പറയാൻ വാ തുറക്കൂ... അല്ലേടാ മോനെ...? പരിഭവത്തോടെ നോക്കുന്നവളെ വാശിയേറ്റുന്നൊരു സംസാരമാണ് ദേവിയമ്മയുടെ... "കാനറാ ബാങ്കിൽ അഞ്ചക്ക ശബളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നൊരു കൃഷി വികസന ഓഫീസറുടെ ഒരവസ്ഥയേ ... പ്രേമിക്കുന്ന ചെക്കന്റെ മുഖത്തു നോക്കി പ്രണയം പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാത്തവളാണ് നമ്മളെ കയറി ഭരിക്കുന്നത്.. എന്തായാലും ചോദിച്ചതല്ലേ ഇരിക്കട്ടെ ഞങ്ങളുടെ വകയൊരു ഓൾ ത ബെസ്റ്റ് അല്ലേ ദേവിമ്മേ..." അവളിലെ വാശിയേറ്റി നിസ്സാമും... അമ്മയുടെയും നിസ്സാമിന്റെയും സംസാരമെന്തിനാണെന്ന തിരിച്ചറിവോടെ അവരെ നോക്കി നന്നായൊന്ന് ചിരിച്ച് ബാഗുമെടുത്ത് ധൃതിയിൽ ഗേറ്റു കടന്നു കൃഷ്ണ... പ്രേമിക്കുന്ന ചെറുക്കൻ... നടക്കുന്നതിനിടയിൽ തന്നത്താൻ പറയുമ്പോൾ അത്രയും മനോഹരമായ ഒരു ചിരിയുണ്ടവളുടെ ചൊടിയിൽ... "എന്റെ പൊന്നു ചെക്കാ.. നീയിന്നെങ്കിലും എന്നെയൊന്ന് നോക്കുമോടാ... നിന്റെ ഒരു ചിരി കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയൊക്കെ എന്നേ പോയെടാ ചെറുക്കാ... ഇപ്പോ ഒരു നോട്ടം കിട്ടിയാൽ മതിന്നായ്... " തന്നത്താൻ പറയുന്നതിനൊപ്പം വേഗത്തിൽ നടന്നവൾ... ഈ പോവുന്ന കൃഷ്ണയാണ് നമ്മുടെ നായിക..അമ്മയും അച്ഛനും ഏട്ടനുമാണ് കൃഷ്ണയ്ക്ക് ഉള്ളതെങ്കിലും ഇപ്പോൾ അവളും അവളുടെ അമ്മ ശ്രീദേവിയും മാത്രമാണ് ഒരുമിച്ച്.. കൃഷ്ണയ്ക്ക് പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് കൃഷ്ണയുടെ അച്ഛൻ കരുണൻ അയാളുടെ ഓഫീസിലെ തന്നെയൊരു സ്ത്രീയുമായ് പ്രണയത്തിലാവുന്നത്... അവരൊന്നിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ദേവി അമ്മയോട് അയാൾ ഡിവോഴ്‌സ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതും അവളുടെ ആ പത്തു വയസ്സിലാണ്... യാതൊരു വിസ്സമ്മതവും പറയാതെ കൃഷ്ണയുടെ അച്ഛൻ കരുണന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പടിയിറങ്ങി ദേവിഅമ്മ കൃഷ്ണയേയും കൂട്ടി... കൃഷ്ണയുടെ ചേട്ടൻ കിഷോർ ,അന്നവന് പതിമൂന്നു വയസ്സാണ്... അമ്മയെക്കാളധികം അവൻ സ്നേഹിച്ചത് അവന്റെ അച്ഛനെയും അച്ഛൻ നൽകുന്ന സുഖ സൗകര്യങ്ങളെയുമാണ്.. അമ്മ വെറുമൊരു ഗ്രാമവാസിയാണവന്... അതു കൊണ്ടു തന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും പിരിഞ്ഞു താമസം തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ അച്ഛനൊപ്പം നിന്നു... അവനെ കാണാൻ വല്ലാത്ത ആഗ്രഹം തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ കൃഷ്ണയെയും കൂട്ടി ദേവി അമ്മ അവന്റെ സ്കൂളിൽ ചെന്നവനെ കാണും... അങ്ങനെയൊരുനാൾ കാണാൻ ചെന്നപ്പോഴാണ് അവൻ ദേവി അമ്മയോട് പറഞ്ഞത് ഇനിയവനെ കാണാൻ ചെല്ലരുതെന്ന്...അവനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല അവരെ കാണാനും അവരുടെ മകനായ് അറിയപ്പെടാനുമെന്ന്... അവനിഷ്ടം അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യ നീതയുടെ പേരിൽ, അവരുടെ മകനായ് അറിയപ്പെടാനാണെന്നവൻ പറഞ്ഞ നിമിഷം അവസാനിപ്പിച്ചു ദേവിയമ്മഅവനെ തേടിയുള്ള പോക്ക് വരവുകൾ ... ഇതവരുടെ കഥയാണ് ട്ടോ ...പരസ്പരം അത്രത്തോളം മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരമ്മയുടെയും മകളുടെയും കഥ...പിന്നെ ആ മകളുടെ മനസ്സ് കീഴടക്കിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ, അതെ ചെറുപ്പക്കാരൻ തന്നെയാണ് അവളെക്കാൾ പ്രായത്തിൽ ഇളയവൻ തന്നെയാണ് അവളുടെ നായകൻ.. അവന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെ കഥയാണ്... അവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നീങ്ങുന്ന ഒരു കൂട്ടം സാധു മനുഷ്യരുടെ, നന്മയുള്ള നാട്ടുംപ്പുറത്തിന്റെ കഥയാണ് "കൃഷ്ണ കൊച്ചേ... ഇന്നു നല്ല വേഗത്തിലാണല്ലോ നടത്തം... നേരത്തെ എത്തണോ ഇന്ന് ബാങ്കിൽ...? കോൺക്രീറ്റ് ചെയ്ത റോഡിനോരം ചേർന്ന് കൃഷ്ണ വേഗത്തിൽ നടക്കുമ്പോഴാണ് പുറകിൽ നിന്നൊരു ചോദ്യമവളെ തേടിയെത്തുന്നത്.. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അന്നമ്മ ചേടത്തിയാണ്, നമ്മുടെ പോത്തു കച്ചവടക്കാരൻ വർഗ്ഗീസ് മാപ്പിളയുടെ പെമ്പ്രന്നോത്തി... അച്ഛനിൽ നിന്നകന്ന് തന്നെയും കൂട്ടിയമ്മ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ പെണ്ണിന് ജീവിക്കാനൊരു ആണിന്റെ ചൂടോ ചൂരോ സംരക്ഷണമോ ആവശ്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞമ്മയെ തളരാതെ ജീവിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചവരിലെന്നും മുൻപന്തിയിലാണ് വർഗീസുമാപ്പിളയും ഭാര്യ അന്നാമ്മ ചേടത്തിയും.. "ബാങ്കിൽ നേരത്തെ ചെല്ലുവൊന്നും വേണ്ട ചേടത്തി... പക്ഷെ ഇത്തിരിയൊന്ന് സമയം അങ്ങോട്ടു തെറ്റിയാൽ നമ്മുടെ മേരികൊച്ച് നമ്മളെ കാത്തു നിൽക്കില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് ഇത്തിരി സ്പീഡ് കൂട്ടിയതാ ഞാൻ.." ചേടത്തിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒരു താളത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി, 9.10 ആവുന്നു.... 9.18 നാണ് അവൾക്കു മണ്ണാർക്കാടിന് പോവാനുള്ള മേരികൊച്ച് ബസ് ബസ്സ്റ്റോപ്പിലെത്തുന്നത് ... "അതൊള്ളതാ കൊച്ചേ.. ദിവസോം പോണതാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഒരു കാര്യമില്ല ഒരു മിനിറ്റ് വൈകിയാൽ പിന്നെ മേരി കൊച്ചിനെ സ്റ്റോപ്പിൽ കാണത്തില്ല... അതിനവരെ കുറ്റം പറയാനും ഒക്കുകേല... മിനിറ്റിനും സെക്കഡിനും ഒക്കെയല്ലേ ബസുകാർക്കിടയിലെന്നും അടി ഉണ്ടാവുന്നത്..." പറയുന്നതിനൊപ്പം ചേടത്തിയും തന്റെ നടപ്പിന്റെ വേഗതയൊന്നു കൂട്ടി... "ബാങ്കിലെ ജോലിയൊന്നും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലല്ലോ കൊച്ചേ....? കൂടെയുള്ളവരൊക്കെ സഹായിക്കത്തില്ലിയോ ഒരത്യാവശ്യം വന്നാൽ...? കരുതൽ നിറഞ്ഞയാ ചോദ്യത്തിനവരെ വിടർന്ന മിഴിയോടെ നോക്കി കൃഷ്ണ " രണ്ടു മാസമായില്ലേ ചേടത്തീ ജോലി കിട്ടിയിട്ട്.. ഇപ്പോ അത്യാവശ്യം ആ ബാങ്കിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാ,ൻ പഠിച്ചെടുത്തു... ഇപ്പോ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല... അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും സഹായിച്ചാരുന്നുട്ടോ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കുംവരെ.... "അല്ലെങ്കിലും എന്തും എളുപ്പത്തിൽ പഠിച്ചെടുക്കാൻ കൊച്ച് ബഹു മിടുക്കിയാ... അതോണ്ടല്ലേ ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിലെ ഇതുപ്പോലൊരു ജോലി കൊച്ചിന്റെ കയ്യേലിരുന്നത്..." "ഞാനിന്നലെകൂടെ എന്റെ സാലിയുടെ ചെറിയ പെങ്കൊച്ചിനോട് പറഞ്ഞതേയുള്ളു കൃഷ്ണ കൊച്ചിനെ കണ്ട് പഠിക്കാൻ... അവളിത്തിരിക്കൂടി നന്നായ് പഠിക്കും അവക്കടെ ചേച്ചിയെക്കാൾ... ഓരോന്നും മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും വേഗത്തിൽ സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയതും കണ്ടു ബസ് കാത്തു നിൽക്കുന്ന സ്കൂൾകുട്ടികളെയും ഒന്നോ രണ്ടോ മുതിർന്നവരെയും.. "തിരക്കാവോ കൊച്ചേ... സീറ്റൊന്നും കിട്ടത്തില്ലേ അങ്ങ് മണ്ണാർക്കാടുവരെ....? ആളുകളെ കണ്ടതും ചേടത്തിയ്ക്ക് വെപ്രാളം ഇരിയ്ക്കാൻ സീറ്റുണ്ടാവില്ലേന്ന്... ഉണ്ടാവുമെന്നവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഒരു സീറ്റ് എന്തായാലും ആ ബസ്സിൽ ഉണ്ടാവുമെന്നുറപ്പാണ് കൃഷ്ണക്ക്.. "ദേ... ഡീ.. ബസ്സെത്തി... " കവല തിരിഞ്ഞു വരുന്ന ബസ്സിന്റെ ഹോണടി കേട്ടതേ അതുവരെ ചാഞ്ഞും തൂങ്ങിയും നിന്നിരുന്ന പെൺക്കുട്ടികൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷവും ഉന്മേഷവും നിറഞ്ഞു.. " നന്ദേട്ടനാണെടീ... ഡ്രൈവർ... ദേ.. നോക്ക്.. " ബസ്സ് വന്ന് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നതും മുതിർന്നവർക്ക് കയറാനായ് വഴിയൊഴിഞ്ഞു മാറി നിന്ന പെൺക്കുട്ടികളിലൊരുവൾ ഡ്രൈവർ സീറ്റിലേക്ക് എത്തി നോക്കി ആവേശം കൊള്ളുന്നതും കേട്ടുകൊണ്ടാണ് കൃഷ്ണ ബസ്സിനകത്തേക്ക് കയറിയത്.. "കൊച്ചേ... ഞാനിവിടെ ഇരുന്നു കേട്ടോ... ബസ് വന്നു നിന്നതേ വേഗം പാഞ്ഞു പിടച്ചു കയറിയ അന്നാമ്മ ചേടത്തി ഒഴിഞ്ഞൊരു സീറ്റിലായിരുന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും കൃഷ്ണചിരിയോടെ തലയിളക്കി ഫ്രണ്ട് ഡോറിനരികിലുള്ള സീറ്റിലേക്ക് നോക്കി... അവളുടെ ആ നോട്ടവും പ്രതീക്ഷിച്ചവിടെയൊരുത്തൻ അവളെ നോക്കി വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ ഇരിപ്പുണ്ട്... "എന്താണ് സതീശേട്ടാ... ഇന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചിരിയാണല്ലോ...? അവനോടവൾ ചോദിച്ചതേ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ആ സീറ്റ് അവൾക്കായ് വിട്ടു നൽകി സതീശ്... അതൊരു സ്ഥിരം പതിവാണ്, ബസ്സിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു സീറ്റ് അവൾക്കായ് ബസ്സിലെ ആരെങ്കിലും തന്നെ പിടിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടാവും.. ഇന്നതിപ്പോൾ കണ്ടക്ടർ സതീശേട്ടനാണ്... നിസ്സാമിന്റെ കൂട്ടുകാരനാണ് സതീശേട്ടൻ... "അതേ കൃഷ്ണേ.. ഇന്നു നമ്മുടെ അപ്പു ലീവാണ്.. അവനെന്തോ പരീക്ഷയുണ്ട്... അതോണ്ട്... "അതോണ്ട് ഈ ബസ്സങ്ങ് മണ്ണാർക്കാടു ചെല്ലുന്നതുവരെ ഞാൻ വേണം ഡോർ തുറന്നുകൊടുക്കാൻ.. അതല്ലേ പറയാൻ വന്നത് പൊന്നുമോൻ...? "അതെ..അതിപ്പോ പുതിയ പതിവൊന്നും അല്ലല്ലോ... പഠിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോഴും നീ തന്നെയായിരുന്നില്ലേ മിക്കപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ കിളിപെണ്ണ്... സതീശന്റെ കിളിപെണ്ണ് എന്ന പറച്ചിലിൽ ഒരു ചിരിയുയർന്നു ബസ്സിലാകെ... കൃഷ്ണയിലും വിരിഞ്ഞു മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരി... ആ പുഞ്ചിരിയോടെ തന്നെയാണവൾ റെഡവർ സീറ്റിലിരിക്കുന്നവനെ നോക്കിയതും .. അവിടെ അവനുണ്ടായിരുന്നു ,അവളെ ആദ്യമായ് കിളി പെണ്ണേയെന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചവൻ... പ്രിയനന്ദൻ... പറയാൻ പതറുന്നൊരു പ്രണയമായ് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷമായ് കൃഷ്ണ മനസ്സിൽ കൊണ്ടു നടക്കുന്നവൻ... എല്ലാവർക്കും അവൻ നന്ദനാണ്.... കൃഷ്ണയ്ക്കവൻ പ്രിയനാണ്.... കൃഷ്ണയുടെ മാത്രം പ്രിയൻ..... പത്താം ക്ലാസ്സിൽ കൃഷ്ണപഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് പ്രിയനന്ദൻ അവളുടെ സ്കൂളിൽ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിൽ പുതിയതായ് അഡ്മിഷനെടുത്തത്.. നനുത്ത പൊടിമീശയുള്ള വെളുത്ത ഓമന മുഖവും എല്ലാവരോടുമുള്ള ഹൃദ്യയമായ പെരുമാറ്റവും പ്രിയനന്ദനെ കുട്ടികൾക്കിടയിൽ എളുപ്പം പ്രിയങ്കരനാക്കി... അതു വരെ ടൗണിലെ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളിലാണ് പ്രിയനന്ദൻ പഠിച്ചിരുന്നത്.. സ്ഥിരമായ് ഒരേ ബസ്സിലാണ് കൃഷ്ണയും പ്രിയനും സ്കൂളിൽ പോയ് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്... ഒരുപാട് കൂട്ടുകാർക്കിടയിൽ എപ്പോഴും സംസാരവും ചിരിയുമായിരിക്കുന്നവളാണ് കൃഷ്ണയെങ്കിൽ, തനിയ്ക്കൊപ്പമുള്ളവരിൽ അത്രയും അടുപ്പമുള്ളവരോടു മാത്രം ഇത്തിരി സ്വാതന്ത്ര്യമെടുക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ് പ്രിയൻ... രാവിലെ പതിവായുള്ള ബസ് യാത്രയിൽ മിക്കപ്പോഴും ബസിലെ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറക്കുന്നതും അടയ്ക്കുന്നതും കൃഷ്ണയാവും... അന്നൊരിക്കൽ ക്രിസ്തുമസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴാണ് ബസിലെ ഡോറിനടുത്ത് നിൽക്കുന്ന കൃഷ്ണയെ അവനാദ്യമായ് കിളി പെണ്ണേയെന്ന് നീട്ടി വിളിച്ച് ഡോർ തുറന്നുകൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞത്... അന്ന് കൃഷ്ണ അവനു തുറന്നു കൊടുത്തത് ബസ്സിന്റെ ഡോർ മാത്രമല്ല തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള ഡോർ കൂടിയാണ്... അന്നു മുതൽ കൃഷ്ണയുടെ മനസ്സിൽ പ്രിയനന്ദന്റെ സ്ഥാനമൊരു കാമുകന്റെയാണ്.. പത്താം ക്ലാസ്സിനു ശേഷം പ്ലസ് ടുവിനും അവരതേ സ്കൂളിലാണ് പഠിച്ചത്... നല്ല രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളായ് തീർന്നിരുന്നു അവരപ്പോഴേക്ക്... പ്രിയനന്ദന്റെ അച്ഛൻ ഗോപി നല്ല പേരുള്ള ബിൽഡിംഗ് കോൺട്രാക്ടറാണ്.. അമ്മ ദേവയാനി വീട്ടമ്മ... പിന്നെയുള്ളതൊരു കുഞ്ഞനുജത്തിയാന്ന് പ്രിയദർശിനി... പ്രിയനന്ദനെക്കാൾ ഒമ്പതു വയസ്സോളം കുറവുള്ളൊരു പൊടി കുപ്പിയാണ് പ്രിയദർശിനിയെന്ന ദർശൂ.. പ്രിയന്റെ സംസാരത്തിലൂടെ അവരെയെല്ലാം അത്ര പരിചയമാണ് കൃഷ്ണയ്ക്ക്.. പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞ് കൃഷ്ണ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് മണ്ണാർക്കാടുള്ള കോളേജിൽ ചേർന്ന ഒരു വർഷം അവരുടെ സംസാരവും കണ്ടുമുട്ടലുകളും ഇത്തിരിയൊന്ന് കുറഞ്ഞു അതിനു കാരണം കൃഷ്ണയ്ക്ക് രാവിലെ നേരത്തെ പോവണം മണ്ണാർക്കാടിലേയ്ക്ക് എന്നതാണ്.. താനെത്ര മാത്രം പ്രിയനന്ദനെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് കൃഷ്ണ മനസ്സിലാക്കിയ നാളുകളാണത്... അവനെ കാണാൻ പറ്റാത്ത ദിവസങ്ങൾ പ്രയാസത്തോടെയാണവൾ തള്ളി നീക്കിയിരുന്നത്.. ദിവസേനെയെന്ന വിധം തനിയ്ക്ക് വരുന്ന പ്രണയാഭ്യർത്ഥനകളെല്ലാം കമ്മിറ്റഡ് എന്ന ഒറ്റവാക്കിലൂടെ തള്ളികളയൂമ്പോൾ കൂടുതൽ മിഴിവോടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു കൃഷ്ണയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ പ്രിയന്റെ രൂപം... തന്റെ ഇഷ്ടം അവനോടു പറയാനുള്ള ധൈര്യമില്ല കൃഷ്ണയ്ക്.. അവൻ തന്നെ കാണുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്നറിയില്ലല്ലോ എന്നൊരു പേടി നിറഞ്ഞിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളിലെന്നും കൃഷ്ണ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വർഷത്തിലെത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ ജൂനിയറായ് പ്രിയനും അതേ കോളേജിലെത്തി.. വലിയൊരാധകവൃന്ദം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു കോളേജ്ജിൽ പ്രിയനന്ദന്... എന്നാലൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വർഷത്തിനിടയിൽ കോളേജിൽ വരാതെയായ് പ്രിയനന്ദൻ... ബസ്സിലോ കോളേജിലോ ഒന്നുമവനെ കണ്ടില്ല... ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയിട്ടും പ്രിയന്റെ വിവരമൊന്നും ആരിൽ നിന്നും ലഭിച്ചില്ല കൃഷ്ണയ്ക്ക്.. എന്തു പറ്റി പ്രിയനെന്നറിയാതെ കൃഷ്ണ പതറിയ ദിനത്തിലൊരു ദിവസം ദേവി അമ്മയോട് കൃഷ്ണ തുറന്നു പറഞ്ഞു പ്രിയനെ കുറിച്ച്.. അവനെന്തു പറ്റിയെന്നറിയണമെന്ന കൃഷ്ണയുടെ പിടിവാശിയിൽ നിസാം മുഖേനെ ദേവിയമ്മയാണ് പ്രിയനന്ദനെ കുറിച്ച് തിരക്കി അറിഞ്ഞത്... പ്രിയനന്ദന്റെ അച്ഛന് ഒരപകടം പറ്റി ഗുരുതരാവസ്ഥയിൽ ഹോസ്പ്പിറ്റലിൽ ആണെന്നതും അച്ഛനൊപ്പം നിൽക്കുന്നത് പ്രിയനാണെന്നെല്ലാം നിസാം പറഞ്ഞറിഞ്ഞവൾ... ആ അപകടത്തിൽ കാലിന്റെ ചലനശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു പ്രിയന്റെ അച്ഛന്റെ..ഒപ്പം വലം കയ്യുടെ സ്വാധീനവും... അച്ഛനേറ്റെടുത്ത കോൺട്രാക്ട് വർക്കുകളെല്ലാം പാതിവഴിയിൽ മുടങ്ങിയതും ആശുപത്രിയിലെ മാസങ്ങളുടെ ചികിൽസയും മരുന്നും വലിയൊരു കടക്കെണി തന്നെ ഒരുക്കിയിരുന്നു പ്രിയന്റെ കുടുംബത്തിന്.. കയ്യിലെ സമ്പാദ്യങ്ങളും താമസിക്കുന്ന വീടുമെല്ലാം വിറ്റാണ് കടങ്ങൾ പ്രിയന്റെ അമ്മ തീർത്തത്.. പിന്നീട് പ്രിയൻ കോളേജിൽ വന്നിട്ടില്ല... പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയതുമില്ല... അതുവരെ കണ്ടു മാത്രം ശീലമുള്ള പല പണികളും ചെയ്തവൻ തന്റെ കുടുംബത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോയ്.. അതിലൊടുവിലത്തേത് ആണ് ഈ ഡ്രൈവർ വേഷം... കൃഷ്ണ ഇതിനിടയിൽ ഡിഗ്രിയും ബാങ്ക് കോച്ചിംഗും പൂർത്തിയാക്കി.. പി ജി തുടർന്നു ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ജോലിയും നേടി.. മാറ്റങ്ങൾ ഒരു പാടു വന്നു കൃഷ്ണയുടെ ജീവിതത്തിൽ... മാറ്റമില്ലാത്തത് ഒന്നിനു മാത്രമാണ് പ്രിയനന്ദനോടുള്ള അവളുടെഅടങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിന് മാത്രം. പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ മനസ്സിൽ മൊട്ടിട്ട ആ പ്രണയം ഒമ്പതു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഇരുപത്തിനാലാം വയസ്സിലും അതേ പുതുമയോടെയുണ്ട് അവളുടെ മനസ്സിൽ.. ഇന്നും അവനോടത് തുറന്നു പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ ... "കിളി പെണ്ണേ... പറ എന്തൊക്കെയാണ് ബാങ്കിലെ വിശേഷങ്ങൾ..? കാശൊക്കെ ഇഷ്ടം പോലെ വരുന്നില്ലേ ദിവസവും ബാങ്കിൽ..? ടിക്കറ്റുകൊടുക്കലും പൈസവാങ്ങലും കഴിഞ്ഞ് സതീശൻ ഫ്രണ്ടിലെ ഡോർ ചാരി നിന്ന് തമാശയോടെ വിശേഷം തിരക്കുമ്പോഴാണ് കൃഷ്ണ തന്റെ സ്വപ്ന ലോകത്ത് നിന്ന് തിരിച്ചിറങ്ങിയത്.. പെൺകുട്ടികൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നതു കൊണ്ട് പ്രിയനന്ദന്റെ പൊടിപോലും കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല അവൾക്ക്.. 'കാര്യമായ ചിന്തയിലാണല്ലോ ഇന്ന്.. എന്തു പറ്റി..? തന്റെ ചോദ്യം കൃഷ്ണ കേട്ടില്ല എന്നു തോന്നിയതും സതീശനവളെയൊന്ന് തട്ടി.. "കാര്യമായ ചിന്തയൊന്നുമല്ല എന്റെ സതീശേട്ടാ, നിങ്ങളെ ചോദ്യത്തിനെ പറ്റി ചിന്തിച്ചതാ ഞാൻ.. പറഞ്ഞതു ശരിയാട്ടോ ബാങ്കിൽ ഇഷ്ടം പോലെ പൈസയൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്, എന്തിന് ഈ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ വരും രാവിലെ മുതൽ കോടികൾ അറിയ്യോ നിങ്ങൾക്ക്...? "ഭാഗ്യവതിയാണ് ഞാൻ... ശരിയ്ക്കും പറഞ്ഞാൽ കോടീശ്വരി... ദിവസവും എന്നെ കാണാൻ കിട്ടുന്നതു തന്നെ നിങ്ങളുടെയൊക്കെ ഭാഗ്യം ആണ്... അറിയ്യോ... " തന്റെ ചോദ്യത്തിന് അതേ നാണയത്തിൽ കൃഷ്ണ മറുപടി നൽകിയതും സതീശനിലൊരു പൊട്ടിച്ചിരി നിറഞ്ഞു, "ഹോ അലനല്ലൂർ എത്തിയാൽ പകുതി ആശ്വാസമായേനെ.. കുട്ടികൾ കുറെ അവിടെ ഇറങ്ങുമല്ലോ...? കാലു കുത്താൻ സ്ഥലം കിട്ടാതെ വന്നതും തൂങ്ങി പിടിച്ച് കമ്പിയിൽ നിന്നിരുന്നൊരു ചേച്ചിയുടെ ആത്മഗതം അല്പം ഉയർന്നതും സതീശന്റെ മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരിതെളിഞ്ഞു. വളരെ വ്യക്തമായത് കൃഷ്ണയത് കാണുകയും ചെയ്തു... "എന്താ സതീശേട്ടാ നിങ്ങൾക്കൊരു വശപ്പിശക് ചിരി.. കാര്യം പറ... ഞാനൂടി കേൾക്കട്ടെ.. " മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്ന് രഹസ്യം പോലവനോട് തിരക്കി കൃഷ്ണ "ഈ സമയത്തെ ഈ ബസിലെ ഈ തിരക്ക് അലനെല്ലൂർ എത്തിയാലൊന്നും കുറയില്ലകൃഷ്ണേ.. ഇരുപത്തെണ്ണം അവിടെ സ്റ്റാന്റിൽ ഇറങ്ങിയാൽ പകരമൊരു നാൽപത്തെണ്ണം കയറും അവിടെ നിന്ന്.. വേറെ ബസ്സില്ലാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല ഇതുങ്ങൾടെയീ തള്ളിക്കേറ്റം... ആ ചെക്കനൊറ്റൊരുത്തനെ കാണാൻ വേണ്ടിയാ പ്രിയനന്ദനെ... " ഇതുങ്ങളെല്ലാം രാവിലെ കുളിക്കാതെ കുറിയും തൊട്ട് കണ്ണും എഴുതി ഓടി പാഞ്ഞീവണ്ടിയിൽ തന്നെ വരണത് അവനെയൊന്ന് കണ്ട് അവന്റെയൊരു നോട്ടം കിട്ടാനല്ലേ ഈ പരാക്രമം മുഴുവൻ... അവനുണ്ടോ ബസ്സിൽ തിരക്കുണ്ട്, അവനില്ലേ ബസ്സില് തിരക്കില്ല,അതാണവസ്ഥ ...ആ നന്ദനെ പറഞ്ഞയക്കണം ഇതിലെ തിരക്ക് കുറയ്ക്കാൻ... അവനൊരുത്തൻ കാരണം ഒറ്റയെണ്ണത്തിന് വേണ്ട നമ്മളെയൊന്നും.. എല്ലാത്തിനും അവനെ മതി.. എന്തൊരു കഷ്ടാണ്..." പ്രിയനോടുള്ള സ്നേഹവും കുശുമ്പുമെല്ലാം നിറഞ്ഞ സതീശന്റെയാ സംസാരത്തിൽ ചിരിച്ചു പോയ് കൃഷ്ണ.. പിന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്നു തോന്നിയവൾക്കും.. കയറുന്ന പെൺക്കുട്ടികളിലൊറ്റൊരെണ്ണം പുറകിലേക്ക് പോവുന്നില്ല, എല്ലാം തള്ളി തിങ്ങി നിൽക്കുന്നത് മുന്നിലാണ്.. ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാലാണെങ്കിൽ പ്രിയനെ വലിഞ്ഞു നോക്കിയൊരു ചിരിയുമുണ്ട് പലർക്കും.. ഒരു പക്ഷെ പ്രിയനും അവരോടു ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ.. അതാണോ കുട്ടികളെല്ലാം ഇങ്ങനെ തള്ളിക്കയറുന്നത്...? ആദ്യമായൊരു സംശയം ഉടലെടുത്തു കൃഷ്ണയിൽ.. "അതേ സതീശേട്ടാ ഈ പ്രിയനും അവരോട് ചിരിക്കാനും സംസാരിക്കാനുമൊക്കെ പോവാറുണ്ടോ.. ഞാനെപ്പോഴും പിറകിലായതു കൊണ്ട് കാണാറില്ല ഒന്നും.. " അതീവ രഹസ്യമെന്നോണം സതീശനോട് കൃഷ്ണ തിരക്കിയതും പൊട്ടി വന്നൊരു ചിരി ഉള്ളിൽ തന്നെയൊതുക്കി സതീശൻ... "പ്രിയനന്ദൻ ചിരിയ്ക്കുക മാത്രമല്ല കൃഷ്ണേ കൂട്ടത്തിലെ ഒന്നോ രണ്ടെണ്ണത്തിനെ ട്യൂണും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നാ എന്റെ സംശയം.. " കൃഷ്ണയുടെ സ്വകാര്യ ചോദ്യത്തിന് ശബ്ദം കുറച്ചുള്ള മറുപടി സതീശൻ നൽകിയതും പൊട്ടാറായതുപോലെ വീർത്തു കൃഷ്ണയുടെ മുഖം... പിന്നീടങ്ങോട്ട് ബസ്സിൽ കയറിയിറങ്ങുന്ന ഓരോ പെൺക്കുട്ടിയിലും അരിച്ചു നീങ്ങി കൃഷ്ണയുടെ കണ്ണുകൾ.. എപ്പഴെല്ലാമോ സതീശൻ പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്നൊരു തോന്നലവളുടെ ഉള്ളിൽ വന്നതും അറിയാതെ തന്നെ അവനോടുള്ള പരിഭവം നിറഞ്ഞവളിൽ... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/49889/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ