*संतुलन* आयुष्यात एखाद्याला खूप महत्त्व देणं हे चुकीचं नाही… पण त्या महत्त्वाला मर्यादा असणं तितकंच आवश्यक असतं. कारण जेव्हा आपण कोणाला अति महत्त्व देतो, तेव्हा नकळत आपण स्वतःला कमी लेखायला लागतो. आणि नात्यांचा तोल इथेच बिघडायला सुरुवात होते. काही लोक असतात, जे मनापासून नातं जपतात. समोरच्याच्या आनंदासाठी, समाधानासाठी, अगदी स्वतःचा स्वाभिमानही बाजूला ठेवतात. त्यांना वाटतं — “तो/ती आनंदी असेल, तर मीही ठीक आहे.” पण या सगळ्या धावपळीत एक प्रश्न मात्र कायम अनुत्तरित राहतो — त्या व्यक्तीच्या मनाची काळजी कोण घेतंय? जे लोक सतत इतरांसाठी जगतात, त्यांच्या मनातही भावना असतात… अपेक्षा असतात… थोडंसं समजून घेण्याची, कुणीतरी आपल्यालाही विचारावं अशी एक छोटीशी इच्छा असते. ते स्वतःचे दुःख कधीच मिरवत नाहीत, गाजावाजा करत नाहीत; उलट समोरच्याचं दुःख हलकं करण्याचा प्रयत्न करत राहतात. पण कधी तरी त्यांनाही कुणाच्या आधाराची गरज असते. अशा व्यक्तींना “प्रेशर” देऊ नका, “प्रेशियस” वाटू द्या. त्यांना बदलण्याचा प्रयत्न करू नका, फक्त त्यांना समजून घ्या. त्यांच्या शब्दांच्या मागचं प्रेम, काळजी, आणि जिव्हाळा ओळखा. कारण प्रत्येक वेळी ते बोलतात, तेव्हा ते फक्त शब्द नसतात — ती त्यांची भावना असते. कधी कधी आपण नकळत अशा लोकांना दुर्लक्षित करतो… त्यांच्या भावनांकडे दुर्लक्ष करतो… आणि अचानक एक दिवस ते शांत होतात. बाहेरून सगळं पूर्वीसारखंच दिसतं, पण आतून ते तुटलेले असतात. आणि अशा तुटलेल्या मनाची जबाबदारी मग कोण घेणार? नातं टिकवायचं असेल, तर दोघांनीही एकमेकांना समजून घेणं गरजेचं असतं. प्रत्येक गोष्ट शक्य नसते, अडचणी असतात — पण त्या अडचणींवर उपाय शोधणं आपल्या हातात असतं. कारण नातं टिकतं ते प्रयत्नांवर, विश्वासावर, आणि एकमेकांच्या भावनांचा आदर करण्यावर. म्हणूनच… कुणाला खूप महत्त्व द्या, पण स्वतःलाही विसरू नका. कुणासाठी जगा, पण स्वतःचं अस्तित्वही जपा. आणि सर्वात महत्त्वाचं — ज्यांनी तुम्हाला मनापासून जपलं आहे, त्यांना कधीही गृहीत धरू नका. कारण खरी नाती ही शब्दांनी नाही, तर समजून घेण्याने आणि मनापासून जोडलेल्या भावनांनी टिकून राहतात. © ॲड. जितेश पोतदार #🙋‍♂️Thank You🙂