చంద్రకాంతిలో ఆమె భయం... ప్రేమ... రహస్యం... సునందపురం అనే చిన్న గ్రామంలో ఆనందుడు అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతను వడ్రంగి పని చేసేవాడు. అతని చేతిలో పడిన ప్రతి చెక్క అద్భుతమైన కళాఖండంగా మారేది. తల్లిదండ్రులు చిన్నప్పుడే చనిపోవడంతో అతన్ని అతని నాయనమ్మ శారదమ్మ పెంచింది. ఒకరోజు రాజధాని నుంచి ఉగ్రసింహుడు అనే వ్యక్తి ఆనందుడి దగ్గరకు వచ్చాడు. "రాజుగారికి బహుమతిగా ఒక అద్భుతమైన మంచం చేయాలి. నువ్వే చేయాలి," అన్నాడు. ఆనందుడు నవ్వుతూ, "మంచి కలప తెచ్చి ఇస్తే పది రోజుల్లో చేసి ఇస్తాను," అన్నాడు. కానీ ఆ కలప సునందపురం తూర్పున ఉన్న భయంకరమైన అడవిలో మాత్రమే దొరుకుతుంది. ఆ మాట విన్న శారదమ్మ భయపడిపోయింది. "ఆ అడవిలోకి వెళ్లొద్దు బాబూ. అక్కడ పిశాచాలు ఉంటాయి. వెళ్లిన వాళ్లు తిరిగి రారు," అంది. ఉగ్రసింహుడు మాత్రం ఆ మాటలు నమ్మలేదు. ఆ రాత్రే గుర్రంపై అడవిలోకి వెళ్లిపోయాడు. అడవిలోకి వెళ్లగానే సంపెంగ పరిమళం అతన్ని చుట్టుముట్టింది. కొద్దిదూరంలో చంద్రకాంతిలో మెరిసిపోతున్న అద్భుతమైన భవనం కనిపించింది. భవనం తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. తెల్లని వస్త్రాలు ధరించిన అందమైన యువతులు బయటకు వచ్చారు. ఉగ్రసింహుడు వాళ్లవైపు నడవగానే ఒక్కసారిగా గాలి బలంగా వీచింది. ఆ యువతుల ముఖాలు భయంకరంగా మారిపోయాయి. ఎర్రటి కళ్ళు... పొడవాటి గోర్లు... వికారమైన నవ్వులు... ఉగ్రసింహుడు కత్తి తీయబోతుండగా వారిలో ఒక యువతి ముందుకు వచ్చింది. "భయపడకు," అంది. ఆమె స్వరం మాత్రం చాలా మృదువుగా ఉంది. "నువ్వెవరు?" అని అడిగాడు. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి. "నా పేరు చంద్రిక." "నేను పిశాచిని." ఉగ్రసింహుడు ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయాడు. "కానీ నేను ఒక మనిషిని ప్రేమించాను." "అతని పేరు ఆనందుడు." ఆ మాట విని ఉగ్రసింహుడు షాక్ అయ్యాడు. చాలా సంవత్సరాల క్రితం... చంద్రిక ఒక రాజకుమార్తె. ఆమె తండ్రి చంద్రవర్మ మహారాజు. అందం, దయ, ధైర్యం అన్నీ కలిసిన అమ్మాయి. ఒకరోజు వేటకు వెళ్లిన ఆమె అడవిలో దారి తప్పిపోయింది. అక్కడ ఒక తాంత్రికుడు ఆమెను చూశాడు. చంద్రిక తన ప్రేమను తిరస్కరించిందనే కోపంతో ఆ తాంత్రికుడు ఆమెకు శాపం పెట్టాడు. "నువ్వు ఇక పిశాచిగా జీవిస్తావు." "నిజమైన ప్రేమతో ఎవరో నిన్ను అంగీకరిస్తేనే మళ్లీ మనిషివి అవుతావు." అలా చంద్రిక ఆ అడవిలో బంధించబడింది. ఏళ్ల తర్వాత... ఒకరోజు ఆనందుడు అడవి దగ్గర చెక్కలు తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాడు. అక్కడ చంద్రికను చూశాడు. మొదట భయపడ్డాడు. కానీ ఆమె కళ్లలోని బాధను చూసి ఆమెతో మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు. రోజులు గడిచాయి. వాళ్లిద్దరూ మంచి స్నేహితులయ్యారు. చంద్రిక తన పిశాచి రూపాన్ని దాచేది. కానీ ఒకరోజు... ఆనందుడు ఆమె అసలు రూపాన్ని చూశాడు. భయంతో వెనక్కి తగ్గాడు. చంద్రిక కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. "నేను నిన్ను మోసం చేయలేదు ఆనందా." "నిన్ను నిజంగానే ప్రేమించాను." అని చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది. ఆ రోజు నుంచి ఆనందుడికి ఆమె జ్ఞాపకాలు వెంటాడసాగాయి. ఆమె నవ్వు... ఆమె మాటలు... ఆమె బాధ... అతని మనసును కదిలించాయి. ఒకరోజు శారదమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి అడిగాడు. "పిశాచిని ప్రేమించడం తప్పా నాయనమ్మ?" శారదమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది. "రూపాన్ని ప్రేమించడం కాదు రా." "మనసును ప్రేమించాలి." "ఆమె మనసు మంచిదైతే ఆమె కూడా మనిషే." ఆ మాటలు ఆనందుడికి ధైర్యం ఇచ్చాయి. ఆ రాత్రే అడవిలోకి వెళ్లాడు. చంద్రికను వెతికాడు. చివరకు భవనం ముందు ఆమెను చూశాడు. చంద్రిక ఆనందుడిని చూసి వెనక్కి వెళ్లింది. "నన్ను చూడకు." "నేను పిశాచిని." అంది. ఆనందుడు ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు. "నీ రూపం కాదు చంద్రిక." "నీ మనసే నాకు కావాలి." "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను." ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ఆకాశంలో మెరుపులు మెరిశాయి. తాంత్రికుడి శాపం విరగడం మొదలైంది. చంద్రిక శరీరం వెలుగుతో నిండిపోయింది. ఆమె పిశాచి రూపం మాయమైంది. మళ్లీ అందమైన మనిషిగా మారింది. అప్పుడే ఆ తాంత్రికుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. "ఇది జరగకూడదు!" అంటూ ఆనందుడిపై దాడి చేశాడు. ఆనందుడు ధైర్యంగా పోరాడాడు. చంద్రిక కూడా అతనితో కలిసి తాంత్రికుడిని ఎదుర్కొంది. చివరకు ప్రేమ శక్తి ముందు అతని మాయాశక్తులు ఓడిపోయాయి. తాంత్రికుడు బూడిదైపోయాడు. అడవిపై ఉన్న శాపం తొలగిపోయింది. కొన్ని రోజుల తర్వాత... సునందపురం గ్రామంలో ఆనందుడు, చంద్రికల వివాహం ఘనంగా జరిగింది. గ్రామస్తులు మొదట ఆశ్చర్యపోయినా, చంద్రిక మంచితనాన్ని చూసి ఆమెను తమ కూతురిలా అంగీకరించారు. చంద్రిక ప్రతి పౌర్ణమి రోజు చంద్రుడిని చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వేది. ఎందుకంటే... ఆమెకు చంద్రకాంతిలో దొరికింది భయం కాదు... నిజమైన ప్రేమ. శుభం #✌️నేటి నా స్టేటస్ #💔 బ్రేకప్ ఫీలింగ్స్ #❤️ లవ్❤️ #💘ప్రేమ కవితలు 💟 #🌅శుభోదయం