☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️1 കേരളത്തിന്റെ തെക്കേ അതിരുകളിൽ, പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകൾ നീലാകാശത്തോട് മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഒരു വിചിത്രമായ മണമുണ്ട്. ഈർപ്പമുള്ള കരിമണ്ണിന്റെയും, നൂറ്റാണ്ടുകളായി പായൽ പിടിച്ചുകിടക്കുന്ന കരിങ്കൽ പാറകളുടെയും, ഏതോ പുരാതനമായ കാട്ടുപൂക്കളുടെ വശ്യതയുള്ള വന്യതയുടെയും സങ്കരമായ ഒരു മണം. അഗസ്ത്യകൂടത്തിന്റെ താഴവരകളിലേക്ക് കയറുന്തോറും ആ മണത്തിന് കട്ടി കൂടിക്കൂടി വരും. ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിൽ പോലും വല്ലാത്തൊരു ശാപത്തിന്റെയോ അതോ ലഹരിയുടെയോ ജ്വാല പടരുന്നതുപോലെ തോന്നും. നഗരങ്ങളിലെ കൃത്രിമമായ കാറ്റേറ്റ് മടുത്ത ഒരാൾക്ക് ഈ വായു ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ തലച്ചോറിൽ നേർത്തൊരു ഭാരം കയറുന്നതായി അനുഭവപ്പെടും. ആ മണം വെറുമൊരു പ്രകൃതിയുടേതല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി മനുഷ്യർക്ക് മുൻപിൽ വാതിലടച്ച ഏതോ ഒരു കറുത്ത ലോകത്തിന്റെതാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കും. ​ആര്യൻ ജീപ്പ് നിർത്തി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വനസംരക്ഷണ സമിതിയുടെ കനത്ത, തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പ് ഗേറ്റിനപ്പുറം വന്യതയുടെ സാമ്രാജ്യം തുടങ്ങുകയാണ്. നട്ടുച്ചയായിട്ടും സൂര്യന്റെ ഒരു കിരണത്തിന് പോലും താഴേക്ക് വരാൻ അനുവാദമില്ലാത്തത്ര കനത്തു പന്തലിച്ച വന്മരങ്ങൾ അവിടെ കാവൽ നിൽക്കുന്നു. മുകളിൽ പടർന്നു പന്തലിച്ച ഇലച്ചാർത്തുകൾക്കിടയിലൂടെ കോടമഞ്ഞ് അരിച്ചരിച്ചിറങ്ങി വന്ന് കരിങ്കൽ പാതയിലേക്ക് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പച്ചപ്പ് ഇത്രമാത്രം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ആര്യൻ ആദ്യമായാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഓരോ മരവും പരസ്പരം കൈകോർത്തു പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും, ഒരൊറ്റ അന്യനെയോ വെളിച്ചത്തെയോ പോലും തങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് കടത്തിവിടാതിരിക്കാൻ ശപഥമെടുത്ത യോദ്ധാക്കളെപ്പോലെ. ​അവൻ ജീപ്പിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. തണുത്ത നനവാർന്ന കാറ്റ് വന്ന് മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരമൊന്ന് വില്ലുപോലെ വിറച്ചു. തോളിലിരുന്ന ക്യാമറ ബാഗും കയ്യിലെ ചെറിയ തുകൽ ഡയറിയും അവൻ ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിച്ചു പിടിച്ചു. ആ ഡയറിയുടെ ഉള്ളിലാണ് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അന്തരിച്ച അവന്റെ മുത്തശ്ശൻ പ്രൊഫസർ വിക്രം റാവുവിന്റെ അവസാന കുറപ്പുകൾ ഉള്ളത്. ലണ്ടനിലെ വലിയ സർവ്വകലാശാലകളിൽ നിന്ന് സസ്യശാസ്ത്രത്തിൽ ഉന്നത ബിരുദം നേടി വന്ന ആര്യന്, മുത്തശ്ശൻ മരണക്കിടക്കയിൽ വെച്ച് ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുമ്പോൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും ഒരു സമസ്യയായിരുന്നു: ​ "ആര്യൻ... അഗസ്ത്യമലയുടെ ഉള്ളിൽ ശാസ്ത്രത്തിന് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത പലതുമുണ്ട്. ഞാൻ അവിടെനിന്നും അറിയാതെ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന ആ ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്... അത് നീ തിരിച്ചേൽപ്പിക്കണം. ആ മണ്ണിലെ കാവൽക്കാരെ ശാന്തരാക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അത് നമ്മുടെ തലമുറകളെ മുഴുവൻ ചോര കുടിച്ച് ചുട്ടുചാമ്പലാക്കും..." ​ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം തേടിയാണ് അവൻ തന്റെ എല്ലാ ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ ഉപകരണങ്ങളുമായി ഈ കരിങ്കാട്ടിലേക്ക് വണ്ടിയിറങ്ങിയത്. ​ "സാറേ... ഇവിടുന്ന് അങ്ങോട്ട് കാൽനടയായിട്ടേ പോകാൻ പറ്റൂ. വണ്ടി ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ. ഗേറ്റിനപ്പുറം മൊബൈലിന് റേഞ്ചും കാണില്ല. പക്ഷേ പുറപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് ഒരുകാര്യം... കാട്ടിലെ വഴിയിൽ നമ്മൾ കാണുന്നതിനെയൊന്നും അപ്പാടെ വിശ്വസിക്കരുത്. കണ്ണുകൾ നമ്മളെ ചതിക്കുന്ന ഇടമാണിത്." ​കൂടെ വന്ന ഗൈഡ് രാമൻ കൈയിലിരുന്ന പഴയ കാട്ടുളിവടിയുകൊണ്ട് മുന്നിലെ ഇരുണ്ട പാതയിലേക്ക് ചൂണ്ടി. അയാൾ ഈ കാടിന്റെ മക്കളിൽ ഒരാളാണ്. വെയിലേറ്റു കറുത്ത് കല്ലിച്ച ശരീരവും, കാട്ടിലെ ഓരോ ഇലയുടെയും ചെറിയ ചലനം പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. ആ കണ്ണുകളിൽ കാടിന്റെ അത്രയും തന്നെ നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​ "എന്താ രാമാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? വന്യമൃഗങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണോ, അതോ വഴിതെറ്റുമെന്നോ?" ആര്യൻ തന്റെ കോട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഇട്ടുകൊണ്ട് ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. ​രാമൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു നാട്ടുകാരന്റെ നിഷ്കളങ്കതയല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ഭയവും ആഭിചാരവും ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് പോലെ ആര്യന് തോന്നി. ​ "വഴി തെറ്റില്ല സാറേ. വഴിയൊക്കെ കാട് തന്നെ കാണിച്ചുതരും. പക്ഷേ ഈ കാടിന് ഒരു വിചിത്ര സ്വഭാവമുണ്ട്. നമ്മൾ മനസ്സിൽ എന്ത് വിചാരിക്കുന്നോ, അത് കാട് നമുക്ക് മുന്നിൽ സത്യമെന്നോണം കാണിച്ചുതരും. ചിലപ്പോൾ മരിച്ചുപോയവരുടെ രൂപത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിധിയുടെ രൂപത്തിൽ... ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ചോര തിളപ്പിക്കുന്ന വശീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീരൂപത്തിൽ. ആ മായയ്ക്ക് പിന്നാലെ പോയാൽ പിന്നെ ഈ ജന്മത്ത് തിരിച്ചുവരില്ല. കാട് അവരെ പതുക്കെ ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കും. പിന്നെ അവരുടെ അസ്ഥിപോലും നാട്ടുകാർ കാണില്ല. ഈ അഗസ്ത്യമല വെറുമൊരു മലയല്ല സാറേ, ഇതിനുള്ളിൽ പലവിധ വിചിത്ര ശക്തികളും ഉറങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. മന്ത്രവും തന്ത്രവും ഒടുങ്ങാത്ത മണ്ണാണിത്." ​ആര്യൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഈ മലനിരകളിൽ മാത്രം, അതും പൗർണ്ണമി രാവുകളിൽ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന, രാത്രിയിൽ സ്വയം നീലവെളിച്ചം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന 'ജ്യോതിർലത' എന്ന അപൂർവ്വ സസ്യത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനാണ് അവൻ വന്നിരിക്കുന്നത്. ശാസ്ത്രത്തിലും യുക്തിയിലും മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്ന അവന് രാമന്റെ വാക്കുകൾ വെറും നാടോടിക്കഥകൾ മാത്രമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഈ പച്ചപ്പിന്റെ വന്യതയ്ക്ക് പിന്നിൽ മറ്റെന്തോ ഒരു സത്യം ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന്റെ ഉപബോധമനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ അവർ ആ ചെറിയ കാട്ടുപാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ​കേരളത്തിലെ പ്രകൃതി അതിന്റെ എല്ലാ വന്യമായ സൗന്ദര്യത്തോടും കൂടിയാണ് അവിടെ നിന്നിരുന്നത്. വഴിയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലും പേരെറിയാത്ത, വിചിത്രമായ ആകൃതിയുള്ള കാട്ടുഓർക്കിഡുകൾ ചോരപോലെയുള്ള ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ പൂത്തുലഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. വലിയ കാട്ടുചെമ്പക മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണ വെളുത്ത പൂക്കൾ വഴിയിലാകെ ഒരു പരവതാനി പോലെ പടർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ആ പൂക്കൾക്കൊന്നും ഒരൊറ്റ വാട്ടമില്ലായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ അടർന്നു വീണതുപോലെ അവ പുതിയ മഞ്ഞത്തുള്ളികളോടെ തിളങ്ങി നിന്നു. ആ പൂക്കളുടെ അമിതമായ സുഗന്ധം ശ്വസിക്കുമ്പോൾ കാൽപ്പാദങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയും മനസ്സിന് ഒരു വിചിത്രമായ ഉന്മാദവും ബാധിക്കുന്നത് പോലെ ആര്യന് തോന്നി. പ്രണയവും ഭയവും ഒരേസമയം വായുവിൽ പടരുന്നതുപോലെ. ​ചുറ്റും കാട്ടുപക്ഷികളുടെ കളകൂജനം കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ കാട്ടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടക്കുംതോറും ആ ശബ്ദങ്ങൾ പതുക്കെ ഇല്ലാതായി. പകരം കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു വിചിത്രമായ താളമുണ്ടായിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ അനങ്ങുന്നത് വരിയായി നിർത്തി ആരോ നൃത്തം ചെയ്യിക്കുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. പ്രകൃതി മുഴുവൻ ഒന്നിച്ച് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് പോലെ ഒരു നിശബ്ദത കാടെങ്ങും തളംകെട്ടി നിന്നു. ഒരുപക്ഷേ, തങ്ങളുടെ ഓരോ ചുവടും കാട് നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഭയം അവനിൽ പതുക്കെ പടർന്നു. ​ പെട്ടെന്ന്, ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നേർത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, നല്ല ഉച്ചവെയിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വായുവിൽ നൂലുപോലെ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു 'നൂൽമഴ'. ആ മഴത്തുള്ളികൾ വലിയ ഇലകളിൽ വീഴുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം, ആരോ ചെവിയിൽ വന്നു പതുക്കെ പ്രണയം മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെയാണ് ആര്യന് അനുഭവപ്പെട്ടത്. ആ ശബ്ദം ഒരു കാമുകിയുടെ വിരൽസ്പർശം പോലെ അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. ​ "രാമാ... ഈ വെയിലത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ..." ആര്യൻ ചോദിക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. ​ "മിണ്ടരുത് സാറേ... ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ വേഗം നടക്കൂ," രാമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തൊരു ഭയവും ഗൗരവവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അയാൾ കൈയിലെ വടി നിലത്തു കുത്തി വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. രാമന്റെ മുഖത്ത് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. ഈ കാട്ടിൽ വർഷങ്ങളായി ജീവിക്കുന്ന അയാൾക്ക് എന്തിനെയാണ് ഇത്ര ഭയം എന്ന് ആര്യൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ​ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂറോളം നീണ്ട കഠിനമായ നടത്തത്തിന് ശേഷം അവർ എത്തിയത് കാടിനുള്ളിലെ ഒരു വലിയ അരുവിക്ക് മുന്നിലാണ്. 'ഭൈരവിത്തീർത്ഥം' എന്നാണ് രാമൻ അതിന് പേര് പറഞ്ഞത്. പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത ഒഴുക്കോടെ വരുന്ന ആ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിന് അടിയിൽ കൃഷ്ണശിലകൾ (കറുത്ത കല്ലുകൾ) തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെള്ളത്തിന് വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ഒഴുക്കുണ്ടായിട്ടും അതിൽ യാതൊരു ശബ്ദവും ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അരുവിയുടെ മറുകരയിൽ, വന്മരങ്ങളുടെ കൂറ്റൻ വേരുകൾക്കിടയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു പഴയ കൽമണ്ഡപം കണ്ടു. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് അതിന്റെ കല്ലുകളിലെല്ലാം പച്ചപ്പായൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ മണ്ഡപത്തിന്റെ തൂണുകളിൽ വിചിത്രമായ ചില ലിപികൾ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വട്ടെഴുത്തോ കോലെഴുത്തോ അല്ല അത്, തികച്ചും വിചിത്രമായ താന്ത്രിക അടയാളങ്ങൾ. ​ ആര്യൻ ആവേശത്തോടെ ക്യാമറയെടുത്ത് അതിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ തുടങ്ങി. ശേഷം, കഠിനമായ നടത്തം കാരണം ദാഹം തോന്നിയതിനാൽ അവൻ അരുവിയുടെ തീരത്തേക്ക് നടന്നു. കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് തെളിഞ്ഞ വെള്ളം കോരാൻ ആഞ്ഞ അവൻ ഒരു നിമിഷം തടുത്തുനിന്നുപോയി. അവന്റെ ശരീരം അപ്പാടെ തണുത്തുറഞ്ഞു, ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. ​അരുവിയുടെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ തന്റെ പ്രതിബിംബമല്ല കാണുന്നത്! ​ പകരം, കറുത്ത പുരാതന വസ്ത്രം ധരിച്ച, നെറ്റിയിൽ കട്ടിക്ക് ചന്ദനവും ചോരപോലെയുള്ള കുങ്കുമവും തൊട്ട, കാതുകളിൽ വിചിത്രമായ കടുക്കനിട്ട ഏതോ ഒരു പഴയ കാലത്തെ മനുഷ്യന്റെ രൂപമാണ് വെള്ളത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. ആ രൂപത്തിന്റെ മുഖഛായയ്ക്ക് ആര്യനുമായി വല്ലാത്തൊരു സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ആ രൂപത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വളരെ ദയനീയമായി, എന്തോ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ നോക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് പുറകോട്ട് മാറി, കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ച് വീണ്ടും നോക്കി. അപ്പോഴേക്കും ആ രൂപം വെള്ളത്തിലെ ഓളങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. വെറും സാധാരണ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം മാത്രം. ​ "സാറേ... ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് അധികം നോക്കരുത്," രാമന്റെ ശബ്ദം പുറകിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയെന്നോണം കേട്ടു. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, ഈ കാടിയുടെ ഓർമ്മകൾ മുഴുവൻ കിടക്കുന്നത് ആ വെള്ളത്തിലാണ്. അത് നമ്മളെ ഭ്രമിപ്പിക്കും. ഇവിടുത്തെ വെള്ളം കുടിക്കരുത്." ​ആര്യൻ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തുടച്ചു. അവന്റെ ശാസ്ത്രീയ യുക്തികൾ ആ കാഴ്ചയ്ക്ക് മുന്നിൽ പതറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു ഭ്രമമാണോ, അതോ ഈ കാടിന്റെ വായുവിന് മനുഷ്യനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടോ? താൻ കണ്ടത് തന്റെ തന്നെ പൂർവ്വികരിൽ ആരുടെയെങ്കിലും രൂപമാണോ? ​പെട്ടെന്ന്, ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ സുഗന്ധം വായുവിൽ പടർന്നു. അത് കാട്ടുചെമ്പകത്തിന്റെ മണമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് പുരാതനമായ ഏതോ ക്ഷേത്രത്തിൽ പൂജയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പുണ്യാഹത്തിന്റെയും, കനലിൽ വീഴുന്ന കട്ടി കുന്തിരിക്കത്തിന്റെയും മണമായിരുന്നു. ​ആ മണത്തിനൊപ്പം, നൂൽമഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ നേർത്ത പാട്ട് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. പാട്ടിന്റെ വരികൾ വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു, പുരാതനമായ ഏതോ ഒരു ഗോത്രഭാഷ ഈണം ചൊല്ലി പാടുന്നത് പോലെ. പക്ഷേ ആ ഈണം കേൾക്കുമ്പോൾ ആര്യന്റെ മനസ്സ് ശൂന്യമായി മാറി. അവന്റെ ചിന്താശേഷി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവന്റെ കാലുകൾ തനിയെ ആ അരുവി കടന്ന് മറുകരയിലെ കൽമണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി... സ്വന്തം തലച്ചോറിന്റെ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ, ആരോ അവന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രണയത്തിന്റെ നൂലിൽ കെട്ടി വലിക്കുന്നത് പോലെ! ​ "സാറേ! അങ്ങോട്ട് പോകരുത്! ചതിയാണ്! കാലഭൈരവന്റെ ശാപമുള്ള മണ്ണാണത്!" രാമൻ ദൂരെ നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് ആര്യന്റെ കൈയിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു. ​പക്ഷേ, വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, രാമന് മുന്നോട്ട് വരാൻ കഴിയാത്തവിധം കാറ്റും കോടമഞ്ഞും അവർക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ മതിൽ പോലെ ഉയർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാമന്റെ ശബ്ദം കാറ്റിന്റെ ഒരു നേർത്ത മർമ്മരം പോലെ മാത്രമേ ആര്യന് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മറുകരയിലെ പച്ചപ്പായൽ പിടിച്ച കൽമണ്ഡപത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു. വെള്ളത്തിനടിയിലെ കൃഷ്ണശിലകൾ അവന്റെ പാദങ്ങളെ താഴേക്ക് വലിച്ച് പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയിട്ടും അവൻ മുന്നോട്ട് തന്നെ നടന്നു. അരുവിയിലെ വെള്ളത്തിന് ഇപ്പോൾ കടുത്ത തണുപ്പായിരുന്നു, അത് അവന്റെ അസ്ഥികളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. ​വെള്ളം മുട്ടൊപ്പം ഉയർന്നപ്പോഴേക്കും ആ പാട്ട് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. കാടാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. നൂൽമഴയ്ക്ക് കട്ടി കൂടി. ​കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ ഇരുണ്ട തൂണുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. ​ചുവപ്പും കറുപ്പും കലർന്ന ഒരു പുരാതനമായ കേരളീയ വേഷം ധരിച്ച പെൺകുട്ടി. അവളുടെ കഴുത്തിൽ വിചിത്രമായ കാട്ടുപൂക്കളുടെ മാലയുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് കോടമഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പും, കണ്ണുകളിൽ ഈ കാടിയുടെ വന്യതയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആര്യനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഭയമായിരുന്നോ അതോ മനസ്സ് കീഴടക്കുന്ന വശ്യതയായിരുന്നോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ ആ മനോഹരമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം എങ്ങോ ഒളിഞ്ഞുപോയി. പ്രകൃതി മുഴുവൻ അവളെ വണങ്ങി നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ​ "നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം... ഈ മണ്ണിൽ ഒരു അന്യന്റെ കാൽപാടുകൾ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാലം കാത്തുവെച്ച വഴിയിലേക്ക് നിനക്ക് സ്വാഗതം," അവളുടെ ശബ്ദം അരുവിയിലെ വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കുപോലെ മനോഹരമായിരുന്നു. ​അവൾ കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ, ആര്യന്റെ ചുറ്റും അന്തരീക്ഷമാകെ പുകപോലെ മഞ്ഞ് മൂടാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്ന് കാടിന്റെ മറ്റൊരു വശത്തുനിന്ന് കനത്ത ചുവടുകളോടെ ആരോ നടന്നു വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മരങ്ങളുടെ വലിയ കൊമ്പുകൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം! കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അലർച്ചയും ഉയർന്നു. അത് കേട്ട് ആകാശത്തെ പക്ഷികൾ ഒന്നിച്ച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പറന്നുയർന്നു. ​ആര്യൻ ബോധക്ഷയത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറയ്ക്കാതെ വെള്ളത്തിലേക്ക് താണുപോയി. കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായി അടയുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ കണ്ട അവസാന കാഴ്ച, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പുറകിലായി മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു ഭീമാകാരനായ മനുഷ്യന്റെ നിഴലായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകളിൽ ഇരുട്ടിലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു പഴയ വാളുണ്ടായിരുന്നു! ആ രൂപം ആര്യന് നേരെ ദ്രുതഗതിയിൽ നടന്നു വരികയായിരുന്നു.......... തുടരും.........❤️☘️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ