#🙏ଆଜିର ଭକ୍ତି ଷ୍ଟାଟସ🎶 #🙏ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ #ଜୟ ଶ୍ରୀ ରାମ #🙏ଜୟ ମା ଦୁର୍ଗା #🔆ଜୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ🙏 ଅମର କଥା* =================== *ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ତିନି ଗାର* =================== ରାମକଥା ମାଧ୍ୟମରେ ସମାଜକୁ ଦର୍ପଣ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଆଦିକବି ବାଲ୍ମୀକି। ସେଥିପାଇଁ ଏଠାରେ ସୀତାରୂପିଣୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସାଧାରଣ ନାରୀ ପରି ଲୋଭ ଓ ମୋହର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୁଅନ୍ତି। ଅପୂର୍ବ ପଦାର୍ଥ ପାଇଁ ଅହେତୁକ ପ୍ରାପ୍ତିଇଚ୍ଛା ଆସେ ତାଙ୍କ ମନରେ।ସାଧାରଣ ନାରୀ ପରି ସେ ହସନ୍ତି, କାନ୍ଦନ୍ତି,ଭାବ ପ୍ରବଣ ହୁଅନ୍ତି,ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି ଏବଂ ଜଗତକୁ ଉଦାହରଣ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ,ସବୁ ଭୁଲ୍ ଓ ଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଣାମ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରରୂପୀ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟଭଳି ଭୁଲ୍ କରି ବସନ୍ତି। ଅସାଧାରଣ ବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଭୁଲ୍ କରି ଛଳନାର ଶିକାର ହୁଅନ୍ତି। ରାମାୟଣରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନାରାୟଣ ନିଜର ଦେବ ପ୍ରକୃତି ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ମୃତ।ମାନବୀୟ ଲୀଳାରେ ଦୁଷ୍କୃତି ବିନାଶ ଅବସରରେ ମନୁଷ୍ୟପ୍ରକୃତିକୁ ତିଳ ତିଳ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ଏବଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ।ସତେ ଯେପରି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ନିଜର ଇଶ୍ବରୀୟ ଗୁଣକୁ ବୈକୁଣ୍ଠର ଗନ୍ତାଘରେ ଚାବି ପକାଇ ମର୍ତ୍ତ୍ୟଲୋକକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଛନ୍ତି,ସୁଖଦୁଃଖ ହସ ଲୁହର ମାନବୀୟ ଅନୁଭବକୁ ଜିଇଁବା ପାଇଁ । ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କର ଏଭଳି ଖେଳ ଦେଖି ସ୍ବର୍ଗପୁରରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିମ୍ବାଧର ଓ ବିମ୍ବାଧରୀମାନେ ଆମୋଦିତ।ରାବଣ ସହିତ ଖେଳ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବଳକଷାକଷିର ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ନିଃଶୁଳ୍କ ନାଟକ ପଞ୍ଚବଟୀ ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଛନ୍ତି ସେ ସୁଯୋଗ କିଏ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯିବ; ସେଥିପାଇଁ ଆକାଶସ୍ଥ ଦର୍ଶନାଳୟ (balcony)ଆଜି ଲୋକା(ଦେବା)ରଣ୍ୟ।ନାଟକର ସଂଳାପ ଲେଖକ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ,ପରିଚାଳକ ଏବଂ ନାୟକ ନିଜେହିଁ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ। ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ହାତରେ ଧନୁର୍ବାଣ ଦେଖି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହରିଣରୂପୀ ମାରୀଚ ବିଜୁଳି ବେଗରେ ଅରଣ୍ୟ ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଇଛି।ମାୟାମୃଗ ପଛରେ ରଘୁବଂଶୀ ଧାଇଁଛନ୍ତି, ଠିକ୍ ସଂସାରର ଦୁର୍ବାର ମୋହମାୟା ପଛରେ ମନୁଷ୍ୟ ଧାଇଁଲା ଭଳି । ଥୋକାଏ ଦୂରକୁ ଯାଇ ମାୟାମୃଗ ପଛକୁ ଚାହୁଁଥାଏ ଏବଂ ପୁଣି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଯାଉଥାଏ। ରାବଣକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ସମୟ ଦେବାପାଇଁ ମାୟାମୃଗରୂପୀ ମାରୀଚ ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟର ବହୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା। ପଛରେ ଧନୁର୍ବାଣ ଧରି ଧାଇଁଛନ୍ତି ଶ୍ରୀରାମ।ମାୟାମୃଗକୁ ପାଇବାକୁ ଜିଦ୍ ବଢ଼ିଯାଇଛି ତାଙ୍କର।ମାୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସାରରେ ସଂସାର-ସଂଗ୍ରହ ଜିଦ୍'ରେ ମନୁଷ୍ୟ ଏହିଭଳି ଅଟଳ। ଜୀବିତ ଭାବରେ ମୃଗକୁ ଧରିବା ଅସମ୍ଭବ ବୋଲି ଜାଣିପାରି ତାକୁ ବଧ କରିବାପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ରଘୁବଂଶୀ।ଧନୁରେ ଏକ ଅମୋଘ ବାଣ ଖଞ୍ଜି ମାୟାମୃଗ ଉପରକୁ ପ୍ରହାର କଲେ ଶ୍ରୀରାମ।ଜ୍ବଳନ୍ତ ସର୍ପ ସଦୃଶ ସେ ବାଣ ଯାଇ ମୃଗରୂପୀ ରାକ୍ଷସର ବକ୍ଷ ଭେଦକଲା।ନାରାଚର ଜ୍ବାଳା ସହିନପାରି ନିଜ ଶରୀର ପ୍ରକଟ କରି ଭୂପତିତ ହେଲା ରାକ୍ଷସ। ରାବଣ କହିଥିଵା କଥା ସ୍ମରଣ କରି ମୃତ୍ୟୁକାଳୀନ ଚିତ୍କାରକରି ମାରୀଚ ବାରମ୍ବାର ଡାକିଲା "ରକ୍ଷାକର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ! ରକ୍ଷାକର ସୀତେ !" ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ! ଅବିକଳ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଭଳି ଶୁଣାଗଲା, ବନଭୂମିକୁ ପ୍ରକମ୍ପିତ କରୁଥିଲା ସେହି ସ୍ବର।ଆଗରେ ପଡ଼ିଛି ରାକ୍ଷସର ବିଶାଳ ଶରୀର।ସେଥିରୁ ଦିବ୍ୟଜ୍ୟୋତି ରୂପରେ ମାରୀଚର ଆତ୍ମା ନିର୍ଗତ ହୋଇ ସ୍ବର୍ଗଗାମୀ ହେଲା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ରଘୁପତି;ଭାବିଲେ..ଲକ୍ଷ୍ମଣର ଅନୁମାନ ଠିକ୍ ଥିଲା।ଏହା ମାୟାବୀ ମାରୀଚର କାର୍ଯ୍ୟ । କିନ୍ତୁ ବାରମ୍ବାର "ରଖ ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ,ରକ୍ଷାକର ସୀତେ !"ଡାକ ଶୁଣି ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଶିହରି ଉଠିଲେ।ଭାବିଲେ ସେ ନିଜେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରର ବଳୟ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଡାକ ଶୁଣି ସହାୟତା କରିବା ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯେବେ ସୀତାଙ୍କୁ କୁଟୀରରେ ଏକା ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଆସନ୍ତି,ତା‌ହେଲେ କଣ ହେବ ଜାନକୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ,ରାକ୍ଷସ ଅଧ୍ୟୁଷିତ ଅରଣ୍ୟରେ କିପରି ଏକା ରହିବେ ଜାନକୀ ! କିଛି ଅମଙ୍ଗଳ ଘଟିବ ନାହିଁ ତ ?" କ୍ଷୀପ୍ର ପଦପାତରେ ଫେରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୀରାମ।ଏଣେ ସୀତା "ରଖ ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରକ୍ଷାକର ସୀତା !" ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଭୟ ଓ ଉଦ୍ବେଗରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।ଭାବିଲେ..ଏ'ତ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ବର ! ନିଶ୍ଚୟ ଘୋର ବିପତ୍ତିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଛନ୍ତି ମୋ ପ୍ରାଣେଶ୍ବର।" ଲକ୍ଷ୍ମଣ କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାବିହୀନ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।ବିରକ୍ତ ହୋଇ ସୀତା କହିଲେ.. ତୁମେ କଣ କିଛି ଶୁଣିପାରୁ ନାହଁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ! କେଡେ ବିକଳ ହୋଇ ତୁମ ଅଗ୍ରଜ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି,ତୁମର କିଛି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନାହିଁ !ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛ ?" ଧୀର କଣ୍ଠରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ.. ମୁଁ ସେ ବିକଳ ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଛି, କିନ୍ତୁ ତାହା ମୋ ଅଗ୍ରଜଙ୍କ କଣ୍ଠସ୍ୱର ନୁହେଁ।ଏହା କୌଣସି ମାୟାବୀ ରାକ୍ଷସର କଣ୍ଠସ୍ୱର।ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ରହନ୍ତୁ ଦେବୀ !ମୋ ଅଗ୍ରଜଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ବିପଦ ପଡ଼ି ନପାରେ।" ମୁଣ୍ଡ କୋଡି,ଛାତି ବାଡ଼େଇ କ୍ରନ୍ଦନ କରି ଜାନକୀ କହିଲେ.. ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଆମର ଶତ୍ରୁ ପାଲଟିଗଲ ସୁମିତ୍ରା ନନ୍ଦନ? ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ରାମଙ୍କୁ ଆନୁଗତ୍ୟ ଦେଖାଇବା କଣ ଛଳନା ମାତ୍ର ଥିଲା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ?ରାମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ବୋଧହୁଏ ତୁମେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲ ନିଜର ପାପବାସନା ଚରିତାର୍ଥ କରିବାପାଇଁ। ନହେଲେ,କେତେ ବିକଳରେ ତୁମ ଅଗ୍ରଜ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକଛାଡିବା ସମୟରେ ନିର୍ବିକାର ଚିତ୍ତରେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଠିଆ ହୋଇନଥାନ୍ତ !ତୁମେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛ ମୋ ସ୍ବାମୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମୋତେ ପାଇବାପାଇଁ ! ସରଳ ହରିଣ ଖୋଳ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଭେଡିଆ ! ଆଜି ତୁମ ଅସଲ ପରିଚୟ ପଦାରେ ପଡିଯାଇଛି।" ସୀତାଙ୍କର ଏହି ଭର୍ତ୍ସନା ବିଷାକ୍ତ ତୀର ଭଳି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧକଲା।କାନରେ ହାତ ଦେଇ କହିଲେ.. ଦୟାକରି ଏଭଳି ଅପଶବ୍ଦ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏଭଳି ଭର୍ତ୍ସନା ଶୁଣିନାହିଁ ଦେବୀ ! ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଆଗାମୀ ଝଡର ସୂଚନା। ଆପଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାପାଇଁ ମୋ ଅଗ୍ରଜ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦେଇ ଯାଇଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାହା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବି ନାହିଁ।ମୋ ଭ୍ରାତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ମୋତେ ଭଲ ଭାବରେ ଜଣା।ତାଡକା ଓ ସୁବାହୁକୁ ମାରି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ମୋର ଅଗ୍ରଜଙ୍କୁ ଆପଣ ସ୍ବଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଛନ୍ତି ଖର, ଦୂଷଣ, ତ୍ରିଶିର ସମେତ ୪୦ହଜାର ରାକ୍ଷସ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା । ସେଭଳି ପରମ ବୀର ରାକ୍ଷସଙ୍କ କବଳରେ ପଡ଼ି ମୋତେ ପୁଣି ସହାୟତା ମାଗିବେ ?ଆପଣ ବିବ୍ରତ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ,ଅଗ୍ରଜ ଶୀଘ୍ର ଫେରି ଆସିବେ।" ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ସୀତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳ।କ୍ରୋଧ ଘୃଣାରେ ପରିଣତ ହେଲା। କହିଲେ..ବନ୍ଧୁତାର ବାହାନା ଦେଖାଉଥିବା ଚିରଶତ୍ରୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ! ,କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛ ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିପାରୁଛି।ଭରତ ସହିତ ହାତ ମିଳାଇ ତୁମେ ରାଜପରିବାରର ଘୋର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଛ ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋତେ ନେଇ ତୁମେ ଭରତକୁ ଭେଟି ଦେବାପାଇଁ ମନସ୍ଥ କରିଛ ନା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ! ତାହା କଦାପି ସମ୍ଭବ ହେବନାହିଁ। ଏଠାରେ ଥିବା ଶୁଷ୍କ ତୃଣରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ ମୁଁ ଆତ୍ମାହୁତି ଦେବି, କିମ୍ବା ବିଷପାନ କରି ପ୍ରାଣ ହରାଇବି, ଅଥବା ଗୋଦାବରୀ ନଦୀରେ କାୟା ବିସର୍ଜନ କରିବି ପଛେ ତୁମ ରାଜପରିବାରର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରର ଶିକାର ହେବିନାହିଁ।" ସୀତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଆଉ ଅଧିକ ଝିଙ୍ଗାସ ଶୁଣିବାର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର। କହିଲେ.. ଠିକ୍ ଅଛି ଜନନୀ! ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ତୁମକୁ ଏକାକୀ ଛାଡି ମୁଁ ଅଗ୍ରଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀଗଣ ତୁମର ସହାୟ ହୁଅନ୍ତୁ।ଅନେକ ଅଶୁଭ ଅପଶକୁନ ଦେଖୁଛି ମୁଁ। ଜାଣେନା ଦେବୀ ! ଭବିଷ୍ୟତରେ ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଅଗ୍ରଜ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ସହିତ ତୁମର ଦର୍ଶନ ପାଇବି କି ନାହିଁ । ତଥାପି ତୁମର ଏ ଅସହ୍ୟ ବାକ୍ୟବାଣ ମୋତେ ବିବଶ କରୁଛି ତୁମକୁ ଏକା ଛାଡିଯିଵା ପାଇଁଁ।" ଏହା କହି କୁଟୀର ଦ୍ବାରରେ ତୀରରେ ତିନୋଟି ଗାର କାଟିଦେଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ...ସୁରକ୍ଷାର ଏହି ତ୍ରିଗାର ଡେଇଁ କୁଟୀର ଭିତରୁ ବାହାରକୁ ଯିବ ନାହିଁ ଦେବୀ ! ଗଲେ ଭୟଙ୍କର ବିପଦର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବ।"ଏହା କହି କ୍ଷୀପ୍ର ବେଗରେ ଅଗ୍ରଜଙ୍କ ଅନ୍ବେଷଣରେ ବାହାରିଗଲେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ। କ୍ରମଶଃ....