"ഇവിടെ ഒന്ന് സൈൻ ചെയ്യണം" നഴ്സിന്റെ മൃദുലമായ ശബ്ദം കേട്ട്, hospital കാഷുവാളിറ്റിയിലെ നീളൻ ബെഞ്ചിൽ നിന്നും അവൾ പതിയെ എണീറ്റു. " ദാ ഇവിടെ.. " ഒപ്പിടാനുള്ള കോളo നേഴ്സ് അവൾക്കു തൊട്ട് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.. "ബോഡി വിട്ടുകിട്ടാനുള്ള അപേക്ഷയാണ് " അവളുടെ വിളറിയ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ആ നേഴ്സ് ആവർത്തിച്ചു.. അവൾ ആ പേപ്പർ വാങ്ങി, അതിനു മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന പേന എടുത്ത് പേപ്പറിലേക്ക് സൂക്ഷിച് നോക്കി എം വി.ബാലകൃഷ്ണൻ Age:54yrs പിന്നെ ഒന്നുകൂടെ ആ പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്കു തോന്നിയില്ല.. വേഗം തന്നെ നേഴ്സ് പറഞ്ഞ കോളത്തിൽ ഒപ്പിട്ടു. എന്നത്തേയും പോലെ ചന്തമുള്ള ഒരു ഒപ്പായിരുന്നില്ല അത്, മനസ്സിന്റെ വിറയൽ കൈകളെ ബാധിച്ചെന്ന പോലെ വികൃതമായ ഒരൊപ്പ്.. പക്ഷെ ഇത്തവണ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞതെ ഉള്ളു... തുളുമ്പിയില്ല.. കഴിഞ്ഞ ആറു ദിവസമായി ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നു നിന്ന് കണ്ണീരൊക്കെ വറ്റിപ്പോയിരുന്നു.. "റിലേഷൻ എഴുതണം.. മകളല്ലേ?" നേഴ്സ് ഒന്ന് ചോദിച്ചു " മ്മ്ഹ്" അവളൊന്നു മൂളിയതേ ഉള്ളു "പേര് ദേവ....?'' ബാക്കി അറിയാത്തതിനാൽ ആ നേഴ്സ് അവളെയൊന്നു നോക്കി ''ദേവ പ്രയാഗ " അവളതു മുഴുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു ഈ ഒരാഴ്ച കൊണ്ടു തന്നെ അവളുടെ വിളിപ്പേര് ആ നഴ്സിന് സുപരിചിതമായിരിക്കുന്നു അതെ ഇവൾ ദേവപ്രയാഗ..... 💝 മേലേടത് വീട്ടിൽ ബാലകൃഷ്ണന്റെയും തീരുമംഗലത് ദേവികയുടേയും ഒരേ ഒരു മകൾ ബാലകൃഷ്ണനും ദേവികയും കാസർകോട് ദേളി യിലെ ഒരു ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂളിൽ അധ്യാപകർ ആയിരുന്നു.. രണ്ടുപേരുടെയും വീട്ടുകാരറിയാതെ ദേവികയുടെ ചേട്ടൻ തീരുമംഗലത് ചന്ദ്രശേഖരൻ ഒരീച്ച പോലും അറിയാതെ പെങ്ങളുടെ കല്യാണം തന്റെ ഉറ്റ കൂട്ടുകാരനായ ബാലകൃഷ്ണനുമായി നടത്തിക്കൊടുത്തു.. ജാതിയായിരുന്നു അവിടെയും പ്രശ്നം.. തീരുമംഗലത്കാർ നമ്പിയാർ മാരും മേലേടത് ഈഴവ കുടുംബവും... വാളും പരിചയുമായി ഇരു വീട്ടുകാരും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു വലിയ ഒളിച്ചോട്ടം.. ഇവിടെ കാസർകോട്ടേക്ക് എന്നാൽ ദേവ ആറാം ക്‌ളാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഒരു ബസ്സപകടത്തിൽ ദേവിക മരിക്കുന്നത്.. വേറെയും രണ്ടുപേർ അന്ന് മരിച്ചായിരുന്നു.. പിന്നെ അച്ഛനും മോളും മാത്രമായി.. ഇന്നിതാ, അച്ഛനും പോയി സൈലന്റ് അറ്റാക് ആണ്...അമ്മ പോയപ്പഴാ ആദ്യ അറ്റാക് വന്നത് ''മോളെ.." ദേവ ആ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു തന്നെ പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി.. ശ്രീധരൻ മാമയാണ്, ഇവിടെ അച്ഛന്റെ ഏക കൂട്ടുകാരൻ, മനസ്സാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരൻ.. പുള്ളിയും അച്ഛന്റെ അതെ സ്കൂളിൽ അധ്യാപകനാണ് " ഇവിടുത്തെ ഫോർമാലിറ്റീസ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു മോളെ. ആംബുലൻസിന് ഏർപ്പാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.. " ദേവ അദ്ദേഹത്തെ നിർവികാരത്തോടെ നോക്കി.. അപ്പോഴേക്കും ശ്രീധരന്റെ ഭാര്യ സുമ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ ഗ്ലാസിൽ കാപ്പിയുമായി വന്നു "മോള് ഇത് കുടിക്കു... എത്ര നാളെന്നു വെച്ചാ തിന്നാണ്ടും കുടിക്കാണ്ടും..." സാരിതലപ്പു കൊണ്ടു മുഖമൊന്നു ഒപ്പി സുമ പറഞ്ഞു. ദേവ അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ കപ്പ് വാങ്ങി ചുണ്ടോടു ചേർത്തു.. ഇനിയും നിഷേധിക്കാൻ വയ്യ.. എത്ര ദിവസമായി സ്വന്തമല്ലാത്ത തങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ഓടുന്നു.. പിന്നെ പതിയെ സുമയുടെ നിറ വയറിലേക്ക് നോട്ടം നീണ്ടു... നീണ്ട പതിനേഴു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ കൈവരിച്ച, വൈകിവന്ന വസന്തം "ഇനി ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ വയ്യ.. പോകണം... അച്ഛന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം നിറവേറ്റണം " ഒരിറ്റു കണ്ണുനീർ വീണ്ടും അതിന്റെ അണകളെ ഭേദിച്ചു ഒഴുകാനൊരുങ്ങി നിന്നു..... ' ഇനി ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ വയ്യ.. പോകണം.. അച്ഛന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം നിറവേറ്റണം ' വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന തവണ മാത്രം കണ്ട ചന്ദ്രശേഖൻ മാമയുടെ മുഖം ദേവ ഓർത്തെടുത്തു... അമ്മയുടെ ആങ്ങള എന്നതിലുപരി അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരനായ ആൾ.. പ്രിയപ്പെട്ട അനുജത്തിയുടെ മരണവിവരം പത്രത്തിൽ കണ്ടറിഞ്ഞു ഓടിപ്പെടച്ചു വന്നയാൾ.... അന്നാണ് ശേഖരൻമാമയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.. രണ്ടു മൂന്നു തവണ അച്ഛനെ കാണാൻ സ്കൂളിലേക്ക് വന്നപ്പോ ദൂരെ നിന്നും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. മംഗലാപുരം S N മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ഫിസിയോ തെറാപ്പിക്കു ചേരാനിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവസാനമായി കാണുന്നത്... ഇപ്പോൾ നാലു വർഷത്തെ കോഴ്സും കഴിഞ്ഞ് ആറു മാസത്തെ ഇന്റേൺഷിപ്പും പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു 'എന്താ മോളെ ആലോചിക്കുന്നേ... ഞങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലേ...' സുമയുടെ ശബ്ദമാണ് ദേവയെ ചിന്തകളിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്.. പിന്നീടവർ ആ മൃതശരീരവുമായി നേരെ ചെന്നത് സ്കൂളിലേക്കായിരുന്നു...ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയായത് കൊണ്ടു തന്നെ, തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപകന് ആദരാഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കാൻ കുട്ടികളും നാടും നാട്ടുകാരും ഒത്തിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.... വൈകുന്നേരത്തോടെ പൊതു ശ്മശാനത്തിൽ അടക്കും കഴിഞ്ഞു.. പേരിനു പോലും ബന്ധക്കാരും സ്വന്തക്കാരും ഇല്ലാതെ പതിമൂന്നാം നാൾ വരെ ശ്രീധരനും സുമയും ദേവയുടെ വീട്ടിൽ, രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ അവൾക്കു കൂട്ടിരുന്നു.... പതിമ്മൂന്നിന്റെ അന്ന് അച്ഛന്റെ ശേഷക്രിയ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് ദേവ ശ്രീധരനൊപ്പം തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി.. 'പോയി നന്നായി കുളിച്ചിട്ടു വാ, ദേവാ..'തന്റെ കൈകുമ്പിളിലെ ശകലം കാച്ചിയ എണ്ണ ദേവയുടെ നെറുകയിൽ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് സുമ പറഞ്ഞു.. ദേവ വരുത്തിതീർത്ത ചിരിയോടെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.. കുളിച്ചു മാറാണുള്ളത് എടുത്ത് അറ്റാച്ഡ് ബാത്‌റൂമിൽ കയറി.. തലയ്ക്കു മുകളിലേക്ക് ഷവറിലെ വെള്ളo വീഴുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ തീ ചൂട് കണ്ണിൽ നിന്നും ധാരയായി ഒഴുകി.... അനാഥത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവ്... ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നീറ്റൽ... അനുഭവസ്ഥർക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരുതരം വീർപ്പുമുട്ടൽ.... വിവരണങ്ങൾക്കതീതമായ ഒരുതരം ഭ്രാന്ത്...... മനസ്സ് നിറയെ അച്ഛനാണ്... 'ഒരായുഷ്കാലം മുഴുവൻ തനിക്കുവേണ്ടി തണൽ വിരിച്ച മനുഷ്യൻ.....എന്നും തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു തന്ന അച്ഛനെന്ന ഗുരുനാദൻ...... ശ്വാസവും പ്രാണനുമായ തന്റെ അച്ഛൻ.... പക്ഷെ എന്തിനാണ് അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകാതെ, തന്നോട് അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകാൻ പറഞ്ഞത്... അവർക്ക് തന്നെ അറിയുമോ.... ഇല്ല... ആർക്കും അറിയില്ല... അറിഞ്ഞാലും അംഗീകരിക്കുമോ.. അതും അറിയില്ല.. പക്ഷെ ജീവിക്കണം..' ദേവ മനസ്സിൽ മൊഴിഞ്ഞു. കുളി കഴിഞ്ഞ് അവൾ സുമ എടുത്തു വെച്ച ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.. പിന്നീട് റൂമിൽ കയറി തന്റെ ഡ്രെസ്സെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു , സർട്ടിഫിക്കറ്റ്സ് എല്ലാം നോക്കി പെറുക്കി ഫയലിൽ ആക്കി വലിയ ബാക്ക് ബാഗിൽ എടുത്തുവച്ചു , പെട്ടെന്ന് റെഡിയായി വന്നു. ഫോണും ചാർജ്‌റും എടുത്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പു വരുത്തി.. ''മോള് ഒരുങ്ങിയോ.. 11:40 ആണ് ട്രെയിൻ..കൂടെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ലല്ലോ നീയ്യ്..'' ശ്രീധരൻ പരിതപിച്ചു... ''അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളന്നെ.. ഇരുപതിയൊന്ന് വയസ്സാകാറായി എനിക്ക്.. ഇപ്പഴും കുഞ്ഞാണെന്നാ വിചാരം...'' ദേവ സുമയെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മി ശ്രീധരനോടായ് ചോദിച്ചു.. ''പിന്നെ വലിയൊരു പെണ്ണ് വന്നേക്കുന്നു..കണ്ടാലും മതി.'.' ശ്രീധരൻ ഒരു ചിരിയോടെ മറുപടിയും നൽകി.. ദേവയുടെ കുട്ടിത്തം മാറാത്ത കുഞ്ഞു കവിളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് സുമ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... കാഴ്ച്ചയിൽ ദേവികയെ പോലെ തന്നെയാണവൾ, നന്നേ വെളുത്തു അല്പം തുടുത്ത കവിളുകൾ, പാലുപോലെ വെളുത്ത കൺ പാടയിൽ കടും കാപ്പി കൃഷ്ണമണികൾ.. നീണ്ട മൂക്ക്..നേർത്തു ചുമന്ന അധരങ്ങൾ.. അത്യാവശ്യം ഉള്ളുള്ള നീളൻ മുടി അരക്കെട്ട് വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്നു...പെട്ടന്ന് കണ്ടാൽ ഒരു അമൂൽ ബേബി ലുക്ക്‌.. പക്ഷെ, എല്ലാം കണ്ടും അറിഞ്ഞും ചെയ്യുന്ന പ്രകൃതം.. സുമക്ക് അവളോട്‌ വാത്സല്യം തോന്നി.. അവർ അവളെ പുണർന്നു.. ദേവ തിരിച്ചും.. 'മതി.... വായോ..'ശ്രീധരൻ മാമ കാറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 'എല്ലാം എടുത്തോ മോളെ..അച്ഛന്റെ ATM കാർഡ്, എടുത്താരുന്നോ,, ആ പിന്നെ SBI ലെ f d ന്റെ പേപ്പറോ? അത് ഒരു ആറു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ പീരിയഡ് കംപ്ലീറ്റ് ആകും.. എല്ലാം അവൻ നേരത്തെ ചെയ്തു വച്ചാരുന്നു.. എറണാകുളത്തു ചെന്നാലുടനെ ഒരോട്ടോ വിളിച് നേരെ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് പോയാൽ മതി.... അഡ്രസ് ഞാൻ ഇന്നലെ സെന്റ് ചെയ്താരുന്നു.... കണ്ടില്ലേ മോള്..' ദേവ എല്ലാം മൂളി കേട്ടു.. അവിടെ എറണാകുളത്തു ഒരു ക്ലിനികിൽ ഒരു ഫ്രണ്ട് വഴി ശ്രീധരൻ ദേവക്ക് ഫിസിയോ തെറാപ്പി ട്രെയിനി ആയി ജോലി തരപ്പെടുത്തിട്ടുണ്ട്.. ദേവയുടെ അമ്മ ദേവികയുടെ തിരുമംഗലത്ത് വീട്ടിൽ നിന്നും അര മണിക്കൂർ അകലത്തിൽ ആണ് ക്ലിനിക്കെന്നു ഗൂഗിളിൽ സെർച്ച്‌ ചെയ്തപ്പോ മനസിലായതാണ്.. റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിൽ പോകാനുള്ള ട്രെയിൻ വന്നപ്പോഴും എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരു വിളിപ്പാടകലെ കൂടെ ഉണ്ടാകും എന്നകാര്യം ശ്രീധരൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ഓർമിപ്പിച്ചു... നീണ്ട ട്രെയിൻ യാത്രക്ക് ശേഷം ദേവ എറണാകുളം നഗരത്തിൽ കാലുകുത്തി... പിന്നീട് ഒരു തട്ടുകടയിൽ കയറി ലൈറ്റായി ഫുഡ്‌ കഴിച് ഗൂഗിൾ പേ ചെയ്തു.. ഒരു ബ്ലാക്ക് കളർ ഷിഫോൺ ടോപ്പും ഡാർക്ക്‌ ഗ്രീൻ കളർ ആംഗിൾ ലെഗ്ത് ലൂസ് പാന്റും ആണ് അവളുടെ വേഷം.. മുടി ഒതുക്കി മേടഞ്ഞിട്ടിട്ടുണ്ട്.. കണ്ണുകളിൽ ആവോളം ക്ഷീണവും. പിന്നീട് ശ്രീധരൻ പറഞ്ഞ അഡ്രെസ്സ് കാണിച്ച് ദേവ ഒരോട്ടോക്ക് ക്ലിനിക്കിന്‌ മുന്നിൽ ചെന്നിറങ്ങി.. അൻപതു രൂപേടെ ഓട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു ക്ലിനിക്കിലേക്ക്.. വണ്ടിക്കൂലി കൊടുത്തു ആ വലിയ ബാക്ക് ബാഗും എടുത്തു ചുമലിൽ ഇട്ടു,അവൾ ആ ബിൽഡിങ് ഒന്ന് നോക്കി.. 'Take care therapy center ' ദേവ മനസ്സിൽ വായിച്ചു അവൾ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് നടന്നുകയറി റിസപ്ഷനിൽ ചെന്നു... അപ്പോഴേക്കും ഏകദേശം 45 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അവളെ കാത്തെന്ന പോലെ അവൾ ക്കരികിലേക്ക് വന്നു സമയം 5 മണി കഴിഞ്ഞു പത്ത് മിനിട്ടായി.... ''Good evening sir, ഞാൻ ദേവപ്രയാഗ" ദേവ അപരിചിതത്തോടെ പറഞ്ഞു ''Yea.. എനിക്ക് മനസിലായി.. തന്റെ അങ്കിൾ ഇപ്പൊ വിളിച്ചതെ ഉള്ളു.. Fresher ആണല്ലേ... ഇപ്പൊ ക്ലോസിങ് ടൈം ആണ്.. പിന്നെ ഫുഡ്‌....." "ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പഴേ കഴിച്ചു..'' അയാൾ മുഴുവനാക്കും മുൻപേ അവൾ മറുപടി നൽകി "ഓ... ഓക്കേ.. നാളെ സൺ‌ഡേ അവധിയാണ്.. പിന്നെ ദേവപ്രയാഗക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ അകത്തു ഒരു റൂം ഉണ്ട് with അറ്റാച്ഡ് ബാത്രൂം... ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിക്കോ... എന്റെ വീട് എവിടുന്നു ഒരു മുക്കാൽ മണിക്കൂർ ദൂരത്താണ്... ബട്ട്‌ വൈഫ്യും മോനും വീട്ടിൽ ഇല്ല..... Any way... I am റാം കുമാർ " സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തികൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു..... ക്ലീനിങ് ചേച്ചി അവൾക് റൂം കാണിച്ചു കൊടുത്തു... ദേവ മുറിയിൽ കയറി ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്തു... പിന്നെ ശ്രീധരൻ മാമയെ വിളിച് എത്തിയ വിവരം അറിയിച്ചു... പിന്നെ വേഗം കുളിച്.... ഇട്ടുമാറിയ ഡ്രസ്സ്‌ ഒരു കവറിലാക്കി ബാഗിൽ തന്നെ വെച്ചു... താമസിക്കാനോ, ഫുഡ്‌ ഉണ്ടാക്കാനോ ഉള്ള സൗകര്യമൊന്നും ക്ലിനികിൽ ഇല്ല.... ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് ദേവ ഡോർ തുറന്നു റിസപ്ഷനിലേക്ക് പോയത്.. റാം അവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു... സൈഡ് ടേബിളിൽ രണ്ട് കപ്പ്‌ ചായയും.. ഒരു കപ്പ്‌ ദേവക്ക് കൊടുത്ത്, മറ്റേ കപ്പ്‌ ആയാളും എടുത്തു.. "കുട്ടി നീഡിൽ തെറാപ്പി പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്... അല്ലേ...''റാം ഒരു തുടക്കമെന്നോണം ചോദിച്ചു. ''അതെ... ഇന്റേൺഷിപ്പിന്റെ ലാസ്റ്റ് two months സ്പെഷ്യൽ ആയി ചെയ്തതാണ്.'' ദേവ വ്യക്തമാക്കി ''ഓക്കേ... ഇവിടുത്തെ സ്റ്റാഫ്‌സ് രണ്ടുപേരും അടുത്ത് തന്നെ വീടുള്ളവരാ.. ഇവിടാണെങ്കിൽ accommodation സൗകര്യം ഒന്നും ഇല്ല.. Trainee ന്റെ സാലറിക്ക് പെയിങ് ഗസ്റ്റ് ആയി നിൽക്കുന്നതും നഷ്ടമാണ്.... ദേവക്ക് വീടുകളിൽ പോയി patients നെ നോക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടോ.." റാം വിശദമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ ദേവക്ക് എന്ത് പറയണമെന്നായി... "ക്ലിനിക്കിന്ടെ കെയർ ഓഫിൽ ആയിരിക്കും... പേടിക്കണ്ട.. സിർട്ടിഫിക്കറ്റും കിട്ടും.." ദേവയുടെ പരിഭ്രമം കണ്ടെന്നോണം റാം വ്യക്തമാക്കി ഒന്നുകൂടി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അതുതന്നെയാണ് നല്ലതെന്നു അവൾക്കും തോന്നി..സമ്മതവും പറഞ്ഞു... "അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഞാൻ അവരെ ഇൻഫോം ചെയ്യാം..T M ഗ്രൂപ്പിന്റെ M D ,One മിസ്റ്റർ വിഹാൻ ചന്ദ്രശേഖറിന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്..ജോയിന്റ് ഫാമിലിയാ.. പുള്ളീടെ grandmother ബാത്‌റൂമിൽ ഒന്ന് വീണു. Bones നു ഡാമേജ് ഒന്നും ഇല്ല.. മസിൽ panctur ഉണ്ട്.. നല്ല ഹയ് ഫാമിലിയാ...so ഫുഡ് ആൻഡ് അക്കൗമോടാഷൻ ഫ്രീ... ഫോർ one month...എന്ത് പറയുന്നു..'' റാം ഒരു ചോദ്യത്തോടെ ദേവയെ നോക്കി..... ''മ്മ്മ് ഹ് '' ദേവ confident ആയി മൂളി.. ദേവേടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ക്ലൈന്റുമായി സംസാരിച് നാളെ പിക് ചെയ്യേണ്ട ടൈമും.. സാലറിയും കൺഫോം ചെയ്ത്, ക്ലീനിങ് ചേച്ചിയെ ദേവക്ക് രാത്രി കൂട്ടിനുo നിർത്തി, അവർക്കുള്ള ഡിന്നറും മേടിച്ചു കൊടുത്തിട്ടാണ് റാം വീട്ടിൽ പോയത്.. പിറ്റേന്ന് റാം പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് രാവിലെ 9:30 ആയപ്പോഴേക്കും ദേവ ഒരുങ്ങി നിന്നു.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ്മായി റാമും വന്നു.... അത് കഴിച്ച് കൈ കഴുകി ദേവ തിരികെ റീസെപ്ഷനിൽ തന്നെ പോയി ഇരുന്നു.. അപ്പോഴേക്കും റാം അവൾക്കു കൊണ്ടുചെലാനുള്ള ഹാൻഡ് പോർട്ടബിൾ മിഷീനും നീഡിൽ ബോക്സും എടുക്കാൻ വർക്കിംഗ്‌ ഏരിയയിലേക്ക് പോയി... അപ്പോഴാണ് ഒരു ബ്ലാക്ക് കളർ ബെൻസ് കാർ ക്ലിനിക്കിന്റെ മുൻപിലായി നിർത്തിയത്.. ദേവ ഗ്ലാസ്‌ വാളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. ദേവ റാം പോയ വഴിയേ നോക്കി.. ''വിളിക്കണോ.. വേണ്ടയോ..'' അപ്പോഴേക്കും ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ എൻട്രൻസിൽ നിന്നും റീസെപ്ഷനിലേക്ക് വന്നാരുന്നു.. ദേവ പെട്ടെന്നെന്നോണം എണീറ്റു നിന്നു.. മുന്നിൽ നിന്ന് തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ ഉണ്ട കണ്ണുകളെ വകവെയ്ക്കാതെ അവൻ, ക്ലിനിക്കിനുള്ളിലേക്ക് നൂണ്ട് നോക്കി.... ''Good morning sir... എന്താ കാര്യം '' ആദിത്യ മര്യാദ ഒട്ടും കുറക്കാതെ ദേവ തിരക്കി ''എല്ലാ.. ഇവിടെ ആരും ഇല്ലേ.." അവളെന്നൊരാൾ അവിടില്ലാത്ത പോലെ അകത്തേക്ക് നോക്കി അവൻ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.. മുന്നിൽ പന പോലെ നിൽക്കുന്ന തന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ,, അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നവനെ കാണെ അവന്റെ തലക്കിട്ടൊരു കിഴുക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കാനാണ് പെണ്ണിന് തോന്നിയത്... അപ്പോഴേക്കും റാം ഇൻസ്‌ട്രുമെന്റ്സുമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു.. ' 'Hai വരുൺ..... താൻ കറക്റ്റ് ടൈമിന് വന്നല്ലോ... എന്തൊരു കൃത്യനിഷ്ഠ...'' റാം ഒരു ആക്കിചിരിയോടെ വന്ന പയ്യനോടായി പറഞ്ഞു വരുൺ ഒരു വളിച്ച ചിരിയോടെ കയ്യിലെ സ്മാർട്ട്‌ വാച്ച്ലേക്ക് നോക്കി.. സമയം 10:30 കഴിഞ്ഞു... പത്തു മണിക്ക് എത്താമെന്നാ പറഞ്ഞത്... " ട്രാഫിക്കിൽ പെട്ടു... അതാ വൈകിയത്..ആളെവിടെ... പെട്ടെന്ന് വിളിക്ക്... ഇത്തിരി ബിസിയാ... വീട്ടിൽ പന്തലിടുന്ന തിരക്കാ..... അച്ഛനും നാട്ടിലില്ലാ.. വേഗം പോകണം..'' വരുൺ അല്പം ദൃതിയിൽ പറഞ്ഞു.. ''ഇതു തന്നെയാ ആള്.... പ്രയാഗ.. സോറി .. ദേവ പ്രയാഗ " തങ്ങളുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദേവയെ കാണിച്ച് റാം വരുണിനോടായി പറഞ്ഞു.. ''ഇതോ..." റാമിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്ന ഉണ്ടക്കണ്ണുകളെ അപ്പോഴാണവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.. ഡാർക്ക്‌ റോസ് കളർ കോളർ നെക്ക് ടോപ്പും ബ്ലാക്ക് പയ്‌ജാമ പാന്റും ആണ് അവളുടെ വേഷം..മുടി ഒതുക്കി കെട്ടി വച്ചിട്ടുണ്ട്..കുട്ടിത്തം നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞു മുഖം......... കഴുത്തിൽ ഒരു സ്ട്രോ ഫ്ലാസ്കും കൂടി ഇട്ടുകൊടുത്താൽ k g ക്ലാസ്സിൽ കൊണ്ടിരുത്താം...അമൂൽ ബേബി.. ദേവയെ തന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ വരുണിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി മിന്നിമാഞ്ഞുപോയി.. ''Sorry.. ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.. ഫിസിയോന്റെ ഡോക്ടർ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ ഇത്തിരി ഏജഡ് ആയോരാളെയാ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത്.." പെണ്ണിന്റെ തുറിച്ച നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ വരുൺ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി.. ദേവ ചെറുതായൊന്നു ചിരിച്ചു കൊടുത്തു...തുടക്കത്തിൽ തന്നെ വെറുപ്പികണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് വളരേ നേർത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി.. "വലിപ്പത്തിലൊന്നും കാര്യമില്ലെടോ.. She is smart... മാനേജ്മെന്റ് കോളേജിലെ ഏക മെരിറ്റ് സീറ്റ് ഹോൾഡറാ.." എന്തോ ഓർത്തെന്ന പോലെ റാം അവനു മറുപടി നൽകി.. "ഓകെ... എന്നാ ഇറങ്ങിയേക്കാം അല്ലേ.." റാമിന് തിരികെ ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് ദേവയോടായി അവൻ പറഞ്ഞു.. ''മ്മ്ഹ്ഹ് '' ദേവ മറുപടി എന്നോണം ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് സോഫയിൽ കിടക്കുന്ന തന്റെ വലിയ ബാക്ക് ബാഗ് എടുക്കാൻ തുണിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും,, വരുണത് പൊക്കി എടുത്താരുന്നു... ''തന്റെ അല്ലേ ഇത് '' ഒരു ചോദ്യത്തോടെ, എന്നാൽ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ ക്ലിനിക്കിന്റെ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറന്ന് ബാഗുമായി അവൻ കാറിന് നേരെ നടന്നു... അവന്റെ ആ പ്രവർത്തി നോക്കിനിന്ന ദേവ എന്തോ ഓർത്തപോലെ തിരിഞ്ഞ് റാമിനെ നോക്കി യാത്ര പറഞ്ഞു.. പുറത്തേക്കിറങ്ങി... അപ്പോഴേക്കും വരുൺ ബാഗ് ടിക്കിയിൽ വെച്ച്, ദേവക്ക് കയറാനായി കാറിന്റെ കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റ്ന്റെ ഡോർ തുറന്ന് കൊടുത്തു... ദേവ കാറിൽ കയറി ഡോർ ക്ലോസ് ചെയ്ത്,സീറ്റ്‌ ബെൽറ്റ്‌ ഇട്ടു..ഒരിക്കൽ കൂടി റാമിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു... അപ്പോഴേക്കും വരുൺ കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തിരുന്നു... പുതിയ നാട്... പുതിയ ആൾക്കാർ... ഇനി അങ്ങോട്ട് എന്തെന്നറിയാതെ ദേവ കയ്യിലുള്ള മൊബൈലിൽ പിടി മുറുക്കി... ''താൻ വല്ലതും കഴിച്ചാരുന്നോ... ഒരു ചായ കുടിച്ചാലോ.." വരുണിന്റെ ശബ്‍ദമാണ് അവളെ ചിന്തകളിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്.. "മ്മഹ്'' പെട്ടെന്നുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം കെട്ടില്ലെന്ന പോലെ ദേവ തല ചെരിച്ചു പുരികം ഉയർത്തി അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.. ''ചായ കുടിച്ചാലോന്ന്..'' ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ചെറിയ ചിരിയോടെ വരുൺ ആവർത്തിച്ചു.. ''വേണ്ട... ഞാൻ കഴിച്ചതാ... സാർ വേണേൽ കഴിച്ചോ.. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോളാം' ' ദേവ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു... ''വരുൺ... അതാ പേര്.. താനെന്നെ വരുണെന്നു വിളിച്ചോ... അല്ലേൽ വേണ്ട.. ഞാൻ നിന്നേക്കാളും മൂത്തതാ.. വരുണേട്ടൻ.. അത് മതി..മനസ്സിലായോ കുട്ടി..'' വരുൺ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു ''ശെരി മുതലാളി.....'' പെട്ടെന്ന് ആളെ കയ്യിലെടുക്കുന്ന അവന്റെ പ്രകൃതം കണ്ടപ്പോ അവൾക്ക് അങ്ങനെ പറയാനാണ് തോന്നിയത് ''ഓ... കുട്ടി ഫോമായല്ലോ... എന്നോട് ഫോർമാലിറ്റീസ് ഒന്നും വേണ്ട... ഫ്രീ ആയിട്ട് സംസാരിക്കാം, ഓക്കേ..'' വരുൺ ചിരി മായിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു ''വീട് എവിടാന്നാ പറഞ്ഞെ.." വരുൺ സംസാരം നീട്ടാനെന്ന പോൽ ചോദിച്ചു "കാസറഗോഡ് " ദേവ മറുപടി നൽകി ''ആരൊക്കെയുണ്ട് വീട്ടിൽ " ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു, ഒരു ഒഴുക്കൻ മട്ടിലാണ് അവന്റെ ചോദ്യങ്ങളൊക്കെയും "ഇപ്പൊ ആരും ഇല്ല.." ദേവ മനസ്സിന്റെ വിങ്ങൽ മറച്ചെന്ന പോലെ പറഞ്ഞു ''പേരെന്റ്സ് അബ്രോഡ് ആണോ.." വരുൺ വീണ്ടും ചോദിച്ചു "അല്ല.. അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട്...മൂന്ന്...ആഴ്ച ആകുന്നതേ..ഉള്ളു.. അമ്മ മുൻപേ.. പോയി.." ദേവ എങ്ങനെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ''സോറി '' കാർ സൈഡ് ആക്കിക്കൊണ്ട് കരയാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ മുഖത്തു നോക്കി വരുൺ പറഞ്ഞു... പിന്നെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഒരൊറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു അടുത്തുള്ള സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിലേക്ക് നിറഞ്ഞ കണ്ണ് മിഴിച്ചു വെച്ച് അവളാ പോക്ക് നോക്കിയിരുന്നുപോയി.. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/52071/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ