କ'ଣ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ ପଛରେ କେଉଁ ଅଲୌକିକ କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଛି? ନିଜ ମାତୃଭାଷା ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବ ଥିଲେ ଏହି କାହାଣୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ... 👇 ବହୁ ସମୟ ପୂର୍ବେ ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଛୋଟ ଗାଁରେ ଭଗବାନ ଦାସ ନାମକ ଜଣେ ମହାନ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରହୁଥିଲେ। ସେ ଦିନରାତି ଶ୍ରୀମଦଭାଗବତ ଏବଂ ବେଦ ପାଠ କରୁଥିଲେ। ଦୂରଦୂରାନ୍ତରୁ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆସୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଦାସଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଦୁଃଖ ଥିଲା ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ କେବଳ ସଂସ୍କୃତ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରହିଯାଇଥିଲା। ଗାଁର ଗରିବ କୃଷକ, ଶ୍ରମିକ, ବୁଢ଼ୀ ମାଆ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତ ନେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରୁ ନଥିଲେ। ତଥାପି ଭଗବାନ ଦାସ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଆଗରେ ଦୀପ ଜାଳି ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ ଯେ ଏପରି ଦିନ ଆସୁ ଯେବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପହଞ୍ଚିବ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଭଗବାନ ଦାସଙ୍କ ଘରେ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲା। ଯେମିତି ସେ ସେହି ବାଳକର ମୁହଁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା। ପିଲାଟିର ମୁହଁରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଥିଲା। ଭଗବାନ ଦାସ ହସି କରି କହିଲେ, **“ଏହି ବାଳକ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ସ୍ୱୟଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ ପଠାଇଛନ୍ତି।”** ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ 'ଜଗନ୍ନାଥ' ରଖିଲେ। ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ବାଳକ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ମନ ଖେଳକୁଦରେ ନୁହେଁ ବରଂ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲାଗୁଥିଲା। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନେ ନଦୀ କୂଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ବସି ଭାଗବତର ଶ୍ଳୋକ ପଢ଼ୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମାଆ ଅନେକ ଥର କହୁଥିଲେ, “ପୁଅ ଟିକେ ଖେଳି ମଧ୍ୟ ନିଅ।” କିନ୍ତୁ ବାଳକ ହସିକରି କହୁଥିଲା, “ମାଆ, ଯେବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥାରେ ଏତେ ଆନନ୍ଦ ମିଳୁଛି ତେବେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଖେଳର କ'ଣ ଆବଶ୍ୟକତା?” ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଚର୍ଚ୍ଚା ପୂରା ଗାଁରେ ବ୍ୟାପିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାତ୍ର ନଅ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗବତର ହଜାର ହଜାର ଶ୍ଳୋକ କଣ୍ଠସ୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଏତେ ସରଳତାର ସହ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲେ ଯେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଗାଁ ଲୋକେ କହୁଥିଲେ, “ଏ ବାଳକ ନୁହେଁ, ସ୍ୱୟଂ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଅଂଶ।” କିନ୍ତୁ ବାଳକ ମନରେ ଏକ କଷ୍ଟ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଥିଲା। ଦିନେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆସିଥିବା କିଛି ଗରିବ କୃଷକ ସଂସ୍କୃତ ନ ବୁଝିପାରିବା କାରଣରୁ ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ସେହି ରାତିରେ ସେ ମନ୍ଦିର ପଛପଟେ ଥିବା ବରଗଛ ତଳେ ବସି ବହୁ ସମୟ ଧରି ଭାବୁଥିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, *“ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣଙ୍କ କଥା କେବଳ ପଣ୍ଡିତମାନେ ହିଁ ବୁଝିପାରିବେ ତେବେ ସେହି ଗରିବ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କ'ଣ ହେବ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତ ମନରେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି? କ'ଣ ସେମାନଙ୍କର ଆପଣଙ୍କ ଲୀଳା ଜାଣିବାର ଅଧିକାର ନାହିଁ?” ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଯେପରି କୌଣସି ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଶୁଭିଲା, “ମୋର କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଜଗନ୍ନାଥ... ଯିଏ ମୋତେ ପ୍ରେମ କରେ, ତା' ଉପରେ ମୋର ସମାନ ଅଧିକାର ଅଛି।” ପରଦିନ ବାଳକ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପିତାଶ୍ରୀ, ମୁଁ ଶ୍ରୀମଦଭାଗବତକୁ ଆମ ମାତୃଭାଷା ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଯାହାଫଳରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ପଢ଼ିପାରିବେ।” ଏହା ଶୁଣି ଭଗବାନ ଦାସଙ୍କ ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ଉଡ଼ିଗଲା। ସେ ଡରିଯାଇ କହିଲେ, “ପୁଅ, ଏହା ବହୁତ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ। ପୁରୀର ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହାକୁ ଧର୍ମର ଅପମାନ ବୋଲି ମାନିବେ। ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଭିଯୋଗ ପହଞ୍ଚିଯିବ। ଲୋକେ ଆମକୁ ବାସନ୍ଦ କରିଦେବେ।” କିନ୍ତୁ ବାଳକ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ପିତାଜୀ, ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହେଉଛି ତେବେ ମୋତେ କୌଣସି ଭୟର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।” କିଛି ଦିନ ପରେ ସେ ପୁରୀରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ମନ୍ଦିର ପଛରେ ଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ବରଗଛ ତଳେ ବସି ସେ ଭାଗବତକୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନା ଧନ ଥିଲା, ନା ଖାଦ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଅନେକ ଦିନ ଧରି ସେ କେବଳ ପାଣି ପିଇ ଲେଖୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କେବେହେଲେ କ୍ଳାନ୍ତି ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲା। ଗାଁର କିଛି ଗରିବ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହୁଥିଲେ, “ଏ ବାଳକ ଆମ ପାଇଁ ଲେଖୁଛି... ଯେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ବୁଝିପାରିବୁ।” ସେମାନେ କେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମହାପ୍ରସାଦ ନେଇଆସୁଥିଲେ, ତ କେବେ ପାଣି। ବାଳକ ପ୍ରତି ଗୁଣ୍ଡା ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଲେଖିବାରେ ଲାଗିଯାଉଥିଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହି କଥା ପୂରା ପୁରୀରେ ବ୍ୟାପିଗଲା। ମନ୍ଦିରର ବଡ଼ ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଗଲେ। ଦିନେ ଅନେକ ବିଦ୍ୱାନ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଅହଂକାରୀ ପଣ୍ଡିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଏହା ଘୋର ଅଧର୍ମ। ଦେବବାଣୀ ସଂସ୍କୃତକୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଭାଗବତକୁ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଲେଖିବାର ଦୁଃସାହସ କିପରି କରିପାରୁଛ?” ବାଳକ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମହାରାଜ, କ'ଣ ଭଗବାନ କେବଳ ସଂସ୍କୃତ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଅଟନ୍ତି? କ'ଣ ଜଣେ ଗରିବ କୃଷକ କିମ୍ବା ଅଶିକ୍ଷିତ ମାଆ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ?” ପଣ୍ଡିତମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଧମକ ଦେଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ନକର, ତେବେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଭିଯୋଗ କରାଯିବ ଏବଂ ତୁମକୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମିଳିପାରେ।” କିନ୍ତୁ ବାଳକ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ହାତ ଅଟକିଲା ନାହିଁ। ସେ ଦିନରାତି ଲେଖୁଥିଲେ। ସେପଟେ ମନ୍ଦିରରେ ବସିଥିବା ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥ ନିଜ ଭକ୍ତକୁ ପ୍ରେମରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। କୁହାଯାଏ ଯେ ଗୋଟିଏ ରାତିରେ ଯେବେ ବାଳକ ଥକିଯାଇ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ସେଠାକୁ ଆସି ଅଧା ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ପୂରଣ କରିଦେଇଥିଲେ। ସକାଳେ ଯେବେ ବାଳକ ଉଠିଲେ ତ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଯେଉଁ ଶ୍ଳୋକଗୁଡ଼ିକ ସେ ପୂରଣ କରିପାରି ନଥିଲେ, ତାହା ସ୍ୱୟଂ ଲେଖା ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ତାଙ୍କ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଅଛନ୍ତି। କିଛି ସମୟ ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ଏହି କଥାର ଅଭିଯୋଗ ପହଞ୍ଚିଲା। ବାଳକଙ୍କୁ ଦରବାରକୁ ଡକାଗଲା। ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତମାନେ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କଲେ। ସେତେବେଳେ ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ଏହା କାହିଁକି କରୁଛ?” ବାଳକ ଯୋଡ଼ ହସ୍ତରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, **“ମହାରାଜ, ମୁଁ କେବଳ ଏତିକି ଚାହୁଁଛି ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ସେହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଖରେ ପହଞ୍ଚୁ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ। ଯଦି ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତଙ୍କର, ତେବେ ତାଙ୍କ ବାଣୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ହେବା ଉଚିତ୍।”** ଦରବାରରେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନୀରବତା ଛାଇଗଲା। ହଠାତ୍ ମନ୍ଦିର ଦିଗରୁ ଶଙ୍ଖ ଏବଂ ଘଣ୍ଟାର ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଜଣେ ପୂଜକ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଦରବାରକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା। ସେ ଥରିଲା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ଏବେ ଏବେ ମନ୍ଦିରରେ ଏକ ଚମତ୍କାର ହୋଇଛି। ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଶ୍ରୀମୁଖରୁ ଫୁଲମାଳା ଖସିଆସି ସେହି ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତର ପାଣ୍ଡୁଲିପି ଉପରେ ପଡ଼ିଛି।” ଏହା ଶୁଣି ପୂରା ଦରବାର ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ସ୍ୱୟଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି। ରାଜା ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସିଂହାସନରୁ ଉଠିଲେ ଏବଂ ବାଳକ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଚରଣରେ ତଳକୁ ନଇଁ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ଆଜିଠାରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ ବରଂ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅଟେ। ଏବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିବ।” ସେହି ଦିନ ପରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଭାଗବତ ପାଠ ପୂରା ଓଡ଼ିଶାରେ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଗାଁ ଗାଁରେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ନିଜ ଭାଷାରେ ଶୁଣି କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ। ଗରିବ କୃଷକ, ଶ୍ରମିକ, ବୁଢ଼ୀ ମାଆ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଭକ୍ତ ଏବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲୀଳାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଆଉ ବାଳକ ଜଗନ୍ନାଥ ହସି କରି କେବଳ ଏତିକି କହୁଥିଲେ, “ଏସବୁ ମୁଁ କରିନାହିଁ... ଏସବୁ ମୋ ଜଗାଙ୍କ ଲୀଳା ଅଟେ।” କୁହାଯାଏ ଯେ, ଆଜି ବି ଯେବେ କେହି ସଚ୍ଚା ମନରେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେତେବେଳେ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ତା'ର ହାତ ଧରି ନିଅନ୍ତି। କାରଣ ଭଗବାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସେହି ଭକ୍ତ ହୋଇଥାଏ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଏ। କୁହାଯାଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ପ୍ରଚାର କଲେ ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଯଦି ଏହି କାହାଣୀ ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଲା, ତେବେ କମେଣ୍ଟରେ 'ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ' ଲେଖନ୍ତୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ଶେୟାର କରନ୍ତୁ। ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ! 🚩 #JaiJagannath #OdiaBhagabata #AtibadiJagannathDas #JagannathTemple #Odisha #Puri #OdiaCulture #OdiaStory #OdishaHistory #SpiritualStory #Devotion #LordJagannath #HinduMythology #SanatanaDharma #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🪕ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ🎶 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #🌹🌹good morning 🌹🌹