"Subjective Reality" "உணர்வுசார் உண்மை" _______________________________________ ஒரு நபர் தனது தோழியுடன் உணவகம் ஒன்றிற்குச் செல்கிறார். உணவை ஆர்டர் செய்வதற்கு முன்பு, திடீரென தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகம் மற்றும் தனது சொந்த இருத்தல் குறித்து ஆழமான, ஒருவித பதற்றத்தை உண்டாக்கும் சிந்தனைகளில் மூழ்குகிறார். அவர் உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, சாதாரணமான ஒரு சூழல் திடீரென அவருக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. மற்றவர்கள் மெனுவை ஆராய்வதையும், தங்களுக்குள் பேசுவதையும் பார்க்கும்போது, அவருக்கு ஒருவித அந்நியத்தன்மை (alienation) ஏற்படுகிறது. ​ அவர் மற்றவர்களின் பேச்சை கவனிக்கும்போது, அது அர்த்தமுள்ள உரையாடலாகத் தெரியாமல், ஏதோ ஒரு விலங்கின் சத்தம் போல அவருக்கு ஒலிக்கிறது. இந்த அனுபவம் அவருக்குள் ஒருவித பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது. ​ "நான் ஏன் என் மூளைக்குள் இருந்து கொண்டு, வெளியே உள்ள பொருட்களைப் பார்த்து அர்த்தப்படுத்த முயற்சி செய்கிறேன்?" என்ற குழப்பம் அவருக்கு எழுகிறது. இந்தச் சிந்தனை அவரைச் சுற்றி நடக்கும் யதார்த்தத்திலிருந்து அவரைத் தற்காலிகமாகப் பிரித்து, ஒருவித தனிமையையும் பயத்தையும் உணர்த்துகிறது. ​நிஜத்தில் அவர் அந்த உணவகத்தில் அமர்ந்து ஆர்டர் செய்யத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாலும், அவரது மனம் இந்தத் தத்துவார்த்தச் சிக்கல்களுக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறது. இது நாம் அன்றாடம் கடந்து செல்லும் சாதாரண தருணங்களில் கூட, மனித உணர்வு எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதைக் காட்டுகிறது. ​ அவர் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலியை உதாரணமாகக் கொண்டு, மனிதர்கள் இல்லாத உலகில் ஒரு பொருள் வெறும் மரமாகவும், உலோகமாகவும், ஒரு அமைப்பாகவும் மட்டுமே இருக்கும் என்று அவர் கருதுகிறார். அந்தப் பொருளுக்கு "நாற்காலி" என்று பெயர் வைப்பதோ, அதில் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கலாம் என்று பயன்படுத்துவதோ, மனிதர்களின் சிந்தனை மற்றும் உணர்வுகளே ஆகும். நாம் எதைக் கவனிக்கிறோமோ, அதற்கு எப்படி அர்த்தம் தருகிறோமோ, அதுவே நமது உலகம் ஆகிறது. ​ ஒருவேளை "நாம் இல்லையென்றால் இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு ஏதாவது அர்த்தம் உண்டா?" என்ற ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது. அவர் அந்த உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, தான் பார்ப்பதை வைத்துத்தான் அந்த உணவகத்தையே அவர் உருவாக்குகிறார் என்ற நிலைக்குச் செல்கிறார். ​இந்தக் கருத்து "Phenomenology" எனப்படும் தத்துவப் பிரிவோடு தொடர்புடையது. அதாவது, உலகம் என்பது வெளியில் எப்படி இருக்கிறது என்பது முக்கியமல்ல; நம்முடைய உணர்வு (consciousness) அதை எப்படி உள்வாங்கி, அர்த்தப்படுத்துகிறது என்பதே நம்முடைய உண்மையான உலகம். ​ அவர் இறுதியாக உணரும் இந்த "Everything or Nothing" (எல்லாம் அல்லது ஒன்றுமில்லை) என்ற நிலை, அவர் எதார்த்த உலகத்திற்குத் திரும்பும்போது அந்தப் பதற்றம் மறைந்து, ஒரு சிறிய சிரிப்போடு மீண்டும் சாதாரண நிலைக்கு வருகிறார். இதில் அவர் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு உலகங்களில் வாழ்கிறார். ஒன்று,தோழியும், உணவும் இருக்கும் பௌதீக உலகம் (Physical World). இன்னொன்று தனது மூளைக்குள்ளேயே அவர் உருவாக்கிய, பிரபஞ்சத்தின் மர்மங்கள் நிறைந்த தத்துவ உலகம் (Philosophical World). பணிப்பெண் வந்து "ஆர்டர் செய்யத் தயாரா?" என்று கேட்டபோது, அவர் ஒருவிதமான அதிர்ச்சியில் உறைந்து போகிறார். அவர் உடல் வியர்க்கிறது, சுவாசிக்கக் கஷ்டப்படுகிறார். இதற்குப் பெயர் 'Existential Dread' (இருத்தலியல் பயம்). எதார்த்த உலகத்திற்கும், தத்துவார்த்தமான சிந்தனைக்கும் இடையே உள்ள அந்தப் பெரும் இடைவெளி அவரை நிலைகுலைய வைக்கிறது. ​ மற்றவர்களுக்கு அவர் ஒரு சாதாரணமான, அமைதியான நபர் போலத்தான் தெரிகிறார். ஆனால், அவருக்குள் ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தின் அர்த்தமே கேள்விக்குறியாகி இருக்கிறது. இந்த முரண்பாடுதான் மனித வாழ்க்கையின் சாராம்சம் நாம் எல்லோரும் வெளியில் அமைதியாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு ஆழமான உலகத்தை ஒவ்வொரு கணமும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். பணிப்பெண்ணின் கேள்வி அவரை அந்த ஆழமான சிந்தனைப் பள்ளத்திலிருந்து மேலெழுப்பி, மறுபடியும் சாதாரண எதார்த்தத்திற்கு இழுத்து வருகிறது. அந்த "Yeah, I'm good" (ஆம், நான் நன்றாக இருக்கிறேன்) என்ற பதில், உண்மையில் அவர் அந்தத் தத்துவச் சிக்கலில் இருந்து தப்பிக்கச் சொல்லும் ஒரு சிறிய பாதுகாப்பு கவசம். ​இது தத்துவத்தில் மூழ்கித் தவிப்பவர் இறுதியில் மீண்டும் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயத்தை மிகத் தத்ரூபமாக உணர்த்துகிறது. #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 #😢Sad Reality😔