ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/maaNQjV?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 23 നിഷ്കളങ്കഭാവത്തോടെ തന്റെ ഹാഫ് സാരിയിൽ കൈവിരൽ കൊരുത്ത്, ചുറ്റുപാടും നോക്കുന്ന ആ സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്. "ആരാ ? ഇന്റർവ്യൂവിന്‌ വന്നതാണോ ?" "അല്ല. ഞാൻ സാൻവി. എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങീതാ..." "കൂട്ടുകാരിയോ ? " ആ യുവതി പുരികം ചുളിച്ചു. എങ്കിലും പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു അവരുടെ മുഖത്ത്. "അതെ. മിശ്വ എന്നാണ് പേര്. ഇങ്ങോട്ട് ഇന്റർവ്യൂവിനാണെന്നും പറഞ്ഞ് വീട്ടീന്നിറങ്ങിയതാണ്‌. ഒരുപാടു ദിവസമായി.” "ഓ... മിശ്വ. അറിയാല്ലോ." അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം നിഴലിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയിരിക്കുകയാണ്. അവൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ. ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ. ഞാൻ വിളിച്ചു തരാം ഓട്ടോ." ആ സ്ത്രീ, ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിക്കുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നന്ദിയോടെ തലയാട്ടി. അവർ ചൂണ്ടിയ വിസിറ്റഴ്സ് ചെയറിൽ ഒന്നിലായി പോയി അവൾ ഇരുന്നു. “മിശ്വയെ ഞാനാണ്‌ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്തത്.” ഫോൺ ഡയൽ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. “കുറേ ദിവസായല്ലോ. ഇതുവരെ വിളിച്ചില്ലേ ?” “ഇല്ല മാഡം. അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയത്.” സാൻവി വിനയത്തോടെ മറുപടി കൊടുത്തു. “എന്തേ, അവൾക്ക് വീട്ടിലോ നാട്ടിലോ വല്ല പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടോ ? ഒളിച്ചോടി പോന്നതൊന്നുമല്ലല്ലോ അല്ലേ ? അവസാനം, ഞങ്ങടെ സ്ഥാപനത്തിന്‌ പ്രശ്നമാകരുത്.” “അയ്യോ! അങ്ങനൊന്നുമില്ല മാഡം.” സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീ, ഫോണിൽ ആരെയോ വിളിച്ച് ഓട്ടോ ഏർപ്പാടാക്കുന്നത് കണ്ട് സാൻവി തന്റെ പേഴ്സിന്റെ സിബ് തുറന്ന് അകത്തേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കി. എല്ലായിടത്തും ഓട്ടോ വിളിച്ചു കറങ്ങാനുള്ള പൈസ ഇല്ല കയ്യിൽ. മിശ്വയെ കണ്ടുപിടിച്ചാലേ ചിലപ്പൊ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാനുള്ള ചില്ലറയുണ്ടാകൂ. അതോടൊപ്പം സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഹാളിനകം ചുറ്റിലും ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓൾഡ് ഏജ്‌ ഹോം എന്ന് ബോർഡ് വെച്ചിട്ട് ആരെയും കാണാനില്ലല്ലോ... അവൾ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. ഏകദേശം പത്തു മിനുട്ടിന് ശേഷം, ആ കോമ്പൗണ്ടിനുള്ളിലേക്ക് സാവധാനം ഒരു ഓട്ടോ വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്നും നിറ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന ഓട്ടോഡ്രൈവറെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുന്ന സാൻവിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. "മിശ്വയുടെ ? " അയാൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ സാൻവി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. "അതെ. മിശ്വയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാണ്." "വരൂ. ഞാനെത്തിക്കാം " ഡ്രൈവർ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങിച്ചു. സാൻവി അയാളെ അനുഗമിച്ചു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ റിസപ്‌ഷനിൽ ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. അവളും ഒരു വിളറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ചു. എന്തല്ലാമോ തന്നെയും കാത്ത് പതിയിരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുത്തിരുന്നു. പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചെന്ന് ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി. "മോൾടെ പേരെന്താ ? " റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കികൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു. സാൻവി മുഖമുയർത്തി. നെറ്റിയിൽ ചുവന്ന കുറി കുറുകെ വരച്ചിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മുഖത്ത് ചൈതന്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ വേറെയൊരു ഭാവമാണ്. "സാൻവി " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു. "ഹാ... ഞാൻ വീരേന്ദ്ര. അവരടെ സ്ഥിരം ഓട്ടോക്കാരനാ.” "ഉം " സാൻവി ഒന്ന് മൂളിയതെ ഉള്ളു. പെട്ടെന്നവൾ എന്തോ ഓർത്തു. "ആ ഓൾഡ് എജ് ഹോമിൽ ജോലിക്കാർക്ക് താമസിക്കാനുള്ള സൗകര്യമില്ലേ ?" അവൾ തന്റെ സംശയം മറച്ചു വെച്ചില്ല. പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ വീരേന്ദ്ര ഒന്ന് പരുങ്ങി. എങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അയാൾ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു. "ഫുൾ ഡേ വർക്കുള്ളവർക്ക് അവിടെ തന്നെ താമസസൗകര്യം ഉണ്ട് മോളേ. രാവിലെ പോയി വൈകീട്ട് വരുന്നവർക്ക് അവർ തരപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതാണ് ഈ ഹോസ്റ്റല് ." വീരേന്ദ്ര കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി സാൻവിയുടെ പ്രതിബിംബത്തിനോട്‌ പറഞ്ഞു. അൽപനേരത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം ആ ഓട്ടോ, വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിന് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. "ഇറങ്ങിക്കോളൂ. ഇതാണ് സ്ഥലം " വീരേന്ദ്ര പറഞ്ഞപ്പോൾ ചുറ്റിലുമൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി ഇറങ്ങി. "മുകളിലേക്ക് കയറിചെല്ലുമ്പോൾ ഇടത് വശത്തെ രണ്ടാമത്തെ റൂമാണ് മിശ്വയുടേത്. ചെല്ലൂ." അയാളെ അത്ഭുതത്തോടെയാണ് സാൻവി നോക്കിയത്. ഒപ്പം, ഉള്ളിലൊരു പന്തികേടും തോന്നി. ഒരു വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലെ മുറി ഇത്ര കൃത്യമായിട്ട് ഒരു ഓട്ടോഡ്രൈവറിന് എങ്ങനെ അറിയാൻ സാധിക്കും ? ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന സെക്യൂരിറ്റി സാൻവിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾക്ക് തിരികെ ചിരിക്കാനായില്ല. ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നത് ഒരുകൂട്ടം ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളുമാണ്. ഞൊയിടനേരം കൊണ്ട് അതൊരു ഭീകര അന്തരീക്ഷമായി മാറിയതുപോലെ സാൻവിക്ക് തോന്നി. "മോൾ അങ്ങോട്ട് കയറിച്ചെല്ലൂ... എന്നിട്ടേ എനിക്ക് പോകാനൊക്കൂ " അണുവിടെ മുൻപോട്ട് ചലിക്കാതെ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്ന സാൻവിയെ നോക്കി വീരേന്ദ്ര ധൃതി കൂട്ടി. "അതെന്താ ചേട്ടാ ?" തിരിഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നെറ്റി ചുളിച്ചു. "ഇന്ദ്രാണി മേഡം എന്നെ പ്രത്യേകം ഏല്പിച്ചു വിട്ടതല്ലേ. അപ്പൊ മോളെ ഇവിടെ സേഫായിട്ട് വിട്ടിട്ടേ എനിക്ക് പോകാനാകൂ " മുറുക്കാൻ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് എടുത്ത് ചുരുട്ടി വായിലേക്ക് തിരുകികൊണ്ടാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. അതു കേട്ടതും സാൻവിക്ക് അപകടം മണത്തു. അവൾ ബാഗ് താഴെ വെച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് രണ്ടുമൂന്ന് സ്ത്രീകൾ ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗോവണി ഇറങ്ങി വരുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അവളുടെ ശ്രദ്ധ അവരിലേക്കായി. മൂന്ന് സ്ത്രീകളും തലയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയിരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് മേക്കപ്പും ചുണ്ടിൽ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക്കും തേച്ച അവരെ കണ്ടതും അവൾക്കെന്തോ വശപിശക് തോന്നി. നോട്ടം സാൻവിയിലേക്കെത്തിയതും ആ സ്ത്രീകൾ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നമ്മുടെ മിശ്വയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാ " സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. സാൻവി ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് അനങ്ങാതെ നിന്നതേ ഉള്ളു. "വാ എന്താ പേര് ? " പെണ്ണുങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു യുവതി പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. സാൻവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ മുഖം നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. "പരിഭ്രമിക്കണ്ടടോ. മിശ്വ ഇവിടെ ഇല്ല. ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയതാ. വൈകീട്ടെത്തും. അത് വരേ നമുക്ക് റൂമിൽ ചെന്നിരിക്കാം. വാ " അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ടുള്ള ആ സ്ത്രീയുടെ അമിതവാത്സല്യം സാൻവിക്ക് ദഹിച്ചില്ല. "എവിടാ അവളുടെ ജോലി ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയി കണ്ടോളാം!" സാൻവിയുടെ മുഖത്ത് നീരസം പടർന്നു. "ആഹാ " ആ യുവതി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അങ്ങനെ ഓടിച്ചെന്നാലൊന്നും കാണാൻ പറ്റില്ല. തൽകാലം അനിയത്തി ഞങ്ങടെ കൂടെ വാ " അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ച അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സാൻവി കുടഞ്ഞു മാറി. പെണ്ണുങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരി നന്നായി വിടർന്നു. സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും വീരേന്ദ്രയും ജാഗരൂകരായി. "മോളേ... നിന്റെ കാലുഞാൻ പിടിക്കാം. ദയവ് ചെയ്ത് ഓടരുത്. പിന്നെ നിന്നെ ഒരു മരുന്നിനു പോലും ബാക്കി വെക്കില്ല ഇവർ! അത് കൊണ്ടാ..." അതിൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം! ഹാഫ് സാരി പൊക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ സാൻവി ഒരൊറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു! എന്നാൽ അതു പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നവണ്ണം നിന്നിരുന്ന വീരേന്ദ്ര, ഒറ്റ കുതിപ്പിന് അവൾക്ക് തൊട്ട് പിറകെ എത്തി. ആ ഓട്ടത്തിനിടയിൽത്തന്നെ അയാൾ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ബെൽട്ട് ഊരിയെടുത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു! ഒന്ന് കുടഞ്ഞപ്പോൾ അത് സാമാന്യം നീളമുള്ള ഒരു വടിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. അതും ഓങ്ങിക്കൊണ്ട് അയാൾ ആ പാവം പെൺകുട്ടിക്ക് നേരെ ഒരു അട്ടഹാസത്തോടെ ചാടിവീണു. എന്നാൽ… ആ വടിയുടെ അറ്റം തോളിൽ സ്പർശിച്ച ആ നിമിഷം അവൾ കുനിഞ്ഞു. ഒരു കൈപ്പിടി നിറയെ പൊടിമണ്ണ്‌ വാരിക്കൊണ്ട് നിവർന്ന സാൻവി അസാമാന്യ വേഗതയിൽ അത് ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തേക്കെറിഞ്ഞു. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല അയാൾ. കണ്ണ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് തല കുടയുന്ന വീരേന്ദ്രക്ക് നേരെ സധൈര്യം നടന്ന് കൊണ്ട് സാൻവി, വലത് കാലുയർത്തി അയാളുടെ നാഭി നോക്കി ഒരൊറ്റ ചവിട്ടായിരുന്നു! വീരേന്ദ്ര പുളഞ്ഞു പോയി. ആ നിമിഷം തന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞോടി. എങ്ങോട്ടോടണം എവിടെ ഒളിക്കണം എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലെ വിജനമായി കിടക്കുന്ന ആ തരിശ് ഭൂമിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ സാൻവി ഓടി. മുന്നിൽ, അധികം വീതിയില്ലാത്ത മൺറോഡാണ്. ഒരുപാട് വേഗതയിൽ ഓടാൻ സാധിച്ചില്ല അവൾക്ക്. തൊട്ട് പിറകെ തന്നെ വീരേന്ദ്രയുടെ അലർച്ച കേൾക്കാം. കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ശ്രമപ്പെട്ട് സാൻവി മുന്നോട്ട് ചുവടുകൾ വെച്ചു. കാലുകൾ കുഴയുന്ന പോലെ തോന്നി നിലം പതിക്കാനാഞ്ഞ സാൻവിയുടെ അരികിലേക്ക് പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ കാർ വന്നു നിന്നത്! അവൾ ഞെട്ടലോടെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി. അടുത്ത നിമിഷം അതിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറക്കപ്പെട്ടു. "സാൻവീ കയറ്!" നടുക്കത്തോടെ നോക്കിയ സാൻവിയുടെ കണ്ണുകൾ കാറിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് മിഴിഞ്ഞു പോയി. "അഭയ്ഗാരു " ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചതിനോടൊപ്പം അവളുടെ കണ്ണുകളും വിടർന്നു. അവളുടെ നാടായ കല്ലഹള്ളിയിലെ, ദിനകർ റെഡ്ഡിയുടെ വലംകൈയായ സാക്ഷാൽ അഭയ് പാട്ടീൽ ആണ്‌ ആ കാറിനുള്ളിലിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അവർക്കരികിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയ വീരേന്ദ്ര, സാൻവിയുടെ ഷാളിൽ പിടുത്തമിട്ടിരുന്നു. "വിട്രാ അവളെ!!" അലർച്ച കേട്ട് നോക്കിയ വീരേന്ദ്ര കിടുങ്ങിപ്പോയി! തന്റെ നേർക്ക് ഉന്നം വെച്ച് തോക്കും നീട്ടി ഇരിക്കുന്ന അരോഗദൃഢഗാത്രരായ രണ്ട് യുവാക്കൾ. രക്തം കണ്ട് അറപ്പുമാറിയവരാണെന്ന്, തീ പാറുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം! വീരേന്ദ്രയുടെ കരങ്ങൾ താനേ പിടിയയഞ്ഞ നിമിഷം, സാൻവി ചാടിക്കയറി കാറിനുള്ളിലേക്ക് ഇരുന്നതും അതിന്റെ ഡോർ അടഞ്ഞതും, ആ കറുത്ത അംബാസിഡർ അയാൾക്ക് മുന്നിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് കടന്നുപോയതും ഞൊടിയിടയിലാണ്! എല്ലാം കണ്ട് അന്ധാളിച്ചു നിൽക്കാനേ അയാൾക്കായുള്ളൂ. കാറിനുള്ളിൽ, കിതപ്പടക്കിക്കൊണ്ട് സാൻവി നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു. ചുറ്റിലും നടന്നതെല്ലാം അവിശ്വസനീയമായതാണ്. അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അഭയ്ഗാരുവിനെ നോക്കി. "ഗാരു എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി ?" “അവളെവിടെ ?” അഭയുടെ മറുപടി മറ്റൊരു ചോദ്യമായിരുന്നു. “മിശ്വ...” സാൻവി വിതുമ്പി. “നീ കണ്ടോ അവളെ ?” “ഇല്ല ഗാരൂ...” “ഉം...” ആ മനുഷ്യൻ അതീവ ഗൗരവത്തിൽ ഒന്നു മൂളി. “നിന്നോട് ആരാ ഇങ്ങോട്ട് പോരാൻ പറഞ്ഞേ ?” “അവളുടെ ഒരു വിവരോം ഇല്ലാരുന്നു... എത്ര ദിവസമായി...” “അതുകൊണ്ട് ? ഒറ്റയ്ക്കങ്ങ് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയാണോ ?” സാൻവിയുടെ തല കുനിഞ്ഞു. “ഈ മിശ്വ ഒപ്പിച്ച ഒരു പണി!” അഭയ് ഗാരു തലക്കു കൈ കൊടുത്തു. “അവളെ തപ്പി തരുൺ മൈസൂരു മുഴുവൻ കെടന്നു കറങ്ങുന്നുണ്ട്... ഇപ്പൊ നീയും ചെന്ന് തല വെച്ചുകൊടുത്തേനേ. കൃത്യത്തിന്‌ ഞങ്ങൾക്ക് വരാൻ പറ്റിയതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.” സാൻവി നന്ദിയോടെ അയാളെ നോക്കി. "നിനക്കൊരു സത്യമറിയോ സാൻവീ...കല്ലഹള്ളിയിൽ നിന്നു മാത്രം ഇതിപ്പോ മൂന്നു നാലു പെൺകുട്ടികളായി മിസ്സിംഗ്‌. അതിൽ എല്ലാവരും ഈ വിജയപുരയിലേക്ക് ജോലി തേടി വന്നവരാണ്. നിങ്ങൾ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ. അപകടം പറ്റിക്കഴിയുമ്പൊ എല്ലാരും കണ്ണീരും കയ്യുമായി അയ്യാവെ കാണാൻ വരും. അപ്പൊ മാത്രം മതി അവർക്ക് നമ്മളെ. ഇതിപ്പൊ, ഈ മിശ്വ പോരുമ്പോൾ ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞിരുന്നോ ? ചുരുങ്ങിയത്, എങ്ങോട്ടാ പോരുന്നതെന്ന് അവളുടെ അമ്മയോടെങ്കിലും പറയേണ്ടതല്ലായിരുന്നോ ?“ ”തരുണിനെ ഭയന്നിട്ടാണ്‌...“ സാൻവിയുടെ സ്വരം താഴ്ന്നിരുന്നു. ”അവന്‌ അവളെ-“ ”ആ... അതുതന്നെ!“ ഗാരു പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു. ”ഇത്രേം കാലം അവനെ കൊതിപ്പിച്ച് മുൻപീക്കൊടെ തുള്ളിച്ചാടി നടന്നു. എന്നിട്ട് അവസാനം...“ സാൻവിയുടെ മുഖം മുറുകി. ആ ഒരവസരത്തിലും മിശ്വയെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാണ്‌ എല്ലാവർക്കും താൽപ്പര്യം! അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി... വല്ലാത്തൊരു കുടുക്കിലാണല്ലോ മിശ്വാ നീ എത്തിപ്പെട്ടത്... വീട്ടിലുള്ളവരോട് ഞാനെന്ത് പറയും... മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മിശ്വയുടെ അമ്മയുടെ മുഖം അവളെ വീണ്ടും സങ്കടക്കയത്തിലാഴ്ത്തി. "വേഗം വിട്ടോഡോ... ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് വലിയ കളികളാണ്. എത്രേം പെട്ടെന്ന് ഈ നാട് കടക്കണം " അഭയ്, ഡ്രൈവർക്ക് നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ടു നിന്ന യാത്രക്ക് ശേഷം അവർ ഗ്രാമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി. സാൻവിയെ വീടിന് മുന്നിൽ ഇറക്കിവിട്ട് കൊണ്ട് അഭയ്ഗാരുവിന്റെ കാർ ദിനകർ റെഡ്‌ഡിയുടെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് മടങ്ങി. വീടിന് മുന്നിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അല്പനേരം നിന്നതിന് ശേഷം സാൻവി നേരെ മിശ്വയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. തന്റെ അമ്മ മിശ്വയുടെ അമ്മയുടെ കൂടെ ആയിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്ത് പറയും താനവരോട്... പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് താനെങ്ങനെ നോക്കും. അവളുടെ ഉള്ളം നൊന്തു. കണ്ണുകൾ നീറിപ്പുകഞ്ഞു. വിജയപുരയിൽ കണ്ട മനുഷ്യമൃഗങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടേയും മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് സാൻവി അകത്തേക്ക് കയറി. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ച അവളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. അവർ രണ്ട് പേരും കളിചിരിയോടെ പാചകം ചെയ്യുന്നു. മിശ്വയുടെ അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു...ചിരിക്കുന്നു... താനിവിടുന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷം വരേ കണ്ണീർ വാർത്തിരുന്ന അമ്മായിയുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ... സാൻവി ഉഴറി. പെട്ടെന്നാണ് സാൻവിയുടെ അമ്മ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. "സാൻവി !" അവളുടെ അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തിരികെ എത്തിയോ മോളേ ? " ഒന്നും മിണ്ടാതെ തങ്ങളെ മാറി മാറി നോക്കുന്ന അവളെ അവർ സങ്കോചത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ... എന്തു പറ്റി മോളെ? നീയെങ്ങനെയാ വന്നത് ?" സാൻവിയുടെ അമ്മ, അവളുടെ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അ... അത് അഭയ്ഗാരു അവിടെ ഒരാവശ്യത്തിന് വന്നായിരുന്നു. അവരുടെ കാറിൽ ഞാൻ തിരികെ..." "ആണോ... അതേതായാലും നന്നായി. മോളേ മിശ്വ വിളിച്ചായിരുന്നു കേട്ടോ. നീയവളെ കണ്ടൊ ?" തല വിലങ്ങനെ ചലിപ്പിച്ച് കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു കൊണ്ട് സാൻവി അവരെ നോക്കി. "ങ്ഹാ... നമ്മള് വെറുതേ പേടിച്ചു. അവളുടെ ഫോൺ കേടായതാ മോളേ. ഒരു പ്രശ്‌നവുമില്ല." മിശ്വയുടെ അമ്മ സമാധാനത്തോടെ പറയുന്നത് സാൻവി നിർവികാരതയോടെ കേട്ടു നിന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്... "മോള് പോയി കുളിച്ചിട്ട് വന്നേ " അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ സാൻവി യന്ത്രം കണക്കെ തിരികെ നടന്നു. എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല. മിശ്വ സുരക്ഷിതയാണെങ്കിൽ പിന്നെ താൻ ഇന്ന് എത്തിപ്പെട്ടത് എവിടെയാണ്‌? ഒരിക്കലും സ്ഥലം മാറിപ്പോയതല്ല. അവർക്ക് മിശ്വയെ അറിയാം. തന്നെ അപായപ്പെടുത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചതുമാണ്. സാൻവിക്ക് തല പെരുകുന്ന പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്നാണ് വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ഒരു വാഹനം വന്ന് നിന്നത്. സാൻവി തലയുയർത്തി നോക്കി. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നയാളെ കണ്ട് അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു പോയി. ദിനകർ റെഡ്ഢി! ഓടി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ അവളെ അയ്യാ സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി. “നീയാണോ സാൻവി ?” അവൾ തലകുലുക്കി. “വാ...” അയാൾ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി നിർത്തിയാണ്‌ ബാക്കി ചോദിച്ചത്. “എന്താ ഉണ്ടായത് ? നീ ആ സ്ഥാപനം കണ്ടോ ?” “കണ്ടു അയ്യാ...ഒരു മെഴ്സി ഹോം ആണ്‌. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും കുറച്ചു ദൂരമുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമാണ്‌. വിജയ്പുര.” “ഉം... അവർ ഒരുപാടു പേരുണ്ടോ ?” “ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രമെ കണ്ടുള്ളൂ അയ്യാ. പക്ഷേ, എന്നെ കൊണ്ടുപോയ ഓട്ടോക്കാരൻ അവരുടെ ആളായിരുന്നു... പിന്നെ- കൊണ്ടുപോയത് ഒരു ഹോസ്റ്റൽ പോലത്തെ സ്ഥലത്തേക്കാ. അതൊരു വല്യ കെട്ടിടമാണ്‌...” റെഡ്ഢി ആലോചനയോടെ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “മിശ്വ...” സാൻവി വിതുമ്പി. “കരയണ്ട...കരഞ്ഞിട്ടെന്തു പ്രയോജനം ? ഇനി നമുക്ക് അടുത്ത മാർഗ്ഗമെന്താണെന്നു നോക്കണം.” യാതൊരു മയവുമില്ലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക്. “ഞാൻ വന്നത് വേറൊരു കാര്യത്തിനാണ്‌.” അയാളുടെ മുഖം മുറുകി വന്നു. “യാതൊരു കാരണവശാലും... എന്റെ മകൻ തരുൺ ഈ വിവരം അറിയാനിടവരരുത്. ഒരിക്കലും അവൻ അവളെ തേടി ഈ വിജയപുരയിലെത്തരുത്... ഇത്തരക്കാരുമായി അവൻ ഇടപെടാൻ ഇടവരരുത്... നിനക്കു മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ സാൻവി ?” സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ സാൻവി ഇരു കൈകളാലും മുഖം അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. “എങ്ങാൻ നീ അവനെ വിളിച്ച് ഈ വിവരം പറഞ്ഞെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞാൽ...” തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ