*തെരുവുവിളക്കിലെ നിഴൽ* വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി. മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. കൊച്ചി എം.ജി റോഡിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ മാലതി കുട ചൂടി നിന്നു. നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ വണ്ടികൾ ചീറിപ്പായുന്നു. ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ് മാഞ്ഞു. ഇന്ന് കച്ചവടം കുറവാണ്. മഴയായതുകൊണ്ട് ആളുകൾ പുറത്തിറങ്ങുന്നില്ല. പോക്കറ്റിൽ ഇരുന്നൂറ് രൂപ മാത്രം. നാളെ അമ്മുവിന്റെ സ്കൂളിൽ ഫീസ് അടയ്ക്കണം. പുസ്തകം വാങ്ങണം. "ചേച്ചി, ഒരു ചായ കുടിക്കണോ?" ചായക്കടയിലെ ചെക്കൻ ബാബുവാണ്. അവനൊരാൾക്കേ അവളോട് ദേഷ്യമില്ല. ബാക്കിയുള്ളവർക്കെല്ലാം അവൾ ‘അവൾ’ മാത്രമാണ്. പേരില്ലാത്ത, മുഖമില്ലാത്ത ‘അവൾ’. ചായ ഊതിക്കുടിക്കുമ്പോൾ മാലതി പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു. തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു ഗ്രാമം. അച്ഛൻ കർഷകൻ. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സുരേഷേട്ടൻ കല്യാണം ആലോചിച്ച് വന്നു. ബസ്സ് ഡ്രൈവർ. നല്ല ചെറുക്കൻ എന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം. അമ്മു ഉണ്ടായി. പിന്നെ സുരേഷേട്ടൻ മാറി. കള്ള്, ദേഷ്യം, അടി. ഒരു ദിവസം അമ്മുവിനെയും കൊണ്ട് ഇറങ്ങിപ്പോന്നു. കയ്യിൽ ഒരു തുണിക്കെട്ടും നൂറ് രൂപയും മാത്രം. ആദ്യം വീടുകളിൽ പണിക്ക് പോയി. പിന്നെ ഹോട്ടലിൽ പാത്രം കഴുകി. ശമ്പളം തികയാതെ വന്നപ്പോൾ ഒരു ചേച്ചി പറഞ്ഞു തന്ന വഴി. വെറുപ്പായിരുന്നു ആദ്യം. ഓക്കാനം വന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ മരവിച്ചു. വയറിന്റെ വിളി വന്നാൽ മാനം എന്ന വാക്ക് ചെറുതായി പോകും. "ചേച്ചി, ദാ." ബാബു ഒരു പൊതി നീട്ടി. "പരിപ്പുവട. ചൂടുണ്ട്. കഴിക്ക്." മാലതി ചിരിച്ചു. ഈ നഗരത്തിൽ അവളെ മനുഷ്യയായി കാണുന്ന ഒരേയൊരാൾ. രാത്രി 2 മണിക്ക് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അമ്മു നല്ല ഉറക്കാണ്. കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ മുത്തം കൊടുത്ത് അവൾ ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി. മുഖത്തെ ചായം കഴുകിക്കളഞ്ഞു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. ഇത് മാലതിയല്ല. ഇത് ലക്ഷ്മിയാണ്. അമ്മുവിന്റെ അമ്മ. അലമാര തുറന്ന് അവൾ ഒരു ഡയറി എടുത്തു. എല്ലാ മാസവും അമ്മുവിന്റെ മാർക്ക്, അവൾ പറഞ്ഞ തമാശകൾ, കൂട്ടി വെച്ച കാശിന്റെ കണക്ക് എല്ലാം അതിൽ എഴുതി വെക്കും. അവസാന പേജിൽ ഒരൊറ്റ വാചകം: "മോൾ ഡോക്ടർ ആയ ദിവസം ഞാൻ ഈ തെരുവ് വിടും." ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ദൂരെ തെരുവുവിളക്ക് കെട്ടടങ്ങുന്നതു കണ്ടു. പക്ഷെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വെട്ടം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മു എന്ന വെട്ടം. അവൾ ഡയറി മടക്കി വെച്ച് കിടന്നു. നാളെ വീണ്ടും പകൽ ലക്ഷ്മിയാവണം. രാത്രി മാലതിയും. രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ, ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യം. --- ഈ കഥ ആരെയും മഹത്വവൽക്കരിക്കാനല്ല. സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ജീവിക്കുന്ന, നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനമാണ്. തസ്നീം..... #😞 വിരഹം #😔വേദന #❤️അമ്മ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ