#Meri_soch_mere_laffz #ਪੰਜਾਬ 1947 ਤੋਂ 1984 ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘਣੀ ਧਰਮ, ਮਾਨਵਤਾ, ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਤਮੰਨਾ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਸੀ: "ਵਾਹਿਗੁਰੂ! ਮੈਨੂੰ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ (ਭਰੋਸਾ) ਬਖਸ਼ੋ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋਵੇ।"ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ:ਭਾਣਾ ਮਿੱਠਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨਣਾ: ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਾਂ 'ਭਾਣਾ' ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਵਾਹਿਗੁਰੂ' ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਿਕਲੇ।ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ: ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ 'ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ' ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼: ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਡੋਲਣ ਨਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਇਮੀ ਮਰਯਾਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ।ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ: ਸ਼ਹੀਦ ਹੁੰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੈਰ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ 'ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ' ਮੰਗਦੇ ਸਨ।ਸਿੱਖ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ" ਕਹਿ ਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ!! ✍️⚔️🪯🙏