*മരണവീട്* "ഹലോ മയ്യത്ത് എപ്പഴാ എട്ക്ക്ണെ?" അല്പം ദുഃഖം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തോടെയായിരുന്നു ആ ചോദ്യം. "മയ്യത്ത് കൊട്ന്നട്ട് ഇല്ല... ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ്... ഇന്ന് കൊടുന്നാലും ഓന്റെ വാപ്പ ഗൾഫിൽ ന്ന് വന്നാലേ എടുക്കു... " മയ്യത്ത് എത്തിയില്ലെങ്കിലും ആ വീട് മരിച്ചിരുന്നു. ഒച്ചയനക്കങ്ങളോ സംസാരമോ പുഞ്ചിരിയോ ഒന്നുമില്ലാതെ ആ വീട് മരവിച്ചിരുന്നു. ദുഃഖം കലർന്ന നിശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു അവിടെ വിനിമയഭാഷ. "ഉമ്മച്ചി.. ഇക്കാക്ക എപ്പഴാ വരാ?" ദിയമോൾടെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ ഇല്ലാതാക്കി. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഉമ്മ ഓളെ മാറോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു. " ഉമ്മ എന്തിനാ കരയണ്... ഇക്കാക വന്നട്ട് ഞാൻ കളിക്കാൻ പോവും... ഓനെനിക്ക് മിട്ടായി വാങ്ങിത്തരാന്ന് പറഞ്ക്ക്ണ്. " ഓൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. ഒന്നും മറുപടിയായി പറയാനില്ലാതെ ഉമ്മ ഓളെ നോക്കി നിന്നു. ആംബുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോ വീട്ടിലെ മുതിർന്നവർ എല്ലാം അവിടെ ഓടിയെത്തി. നാലഞ്ചു പേര് താങ്ങിക്കൊണ്ട് ആ മയ്യത്ത് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. കാണുന്നവർ കാണുന്നവർ മനസ്സിലെ ദുഃഖം മറച്ചു വെക്കാനാവാതെ ഇമകളിലൂടെ പുറത്തേക്കെത്തിച്ചു. ഓനെ കാത്തിരുന്ന ദിയമോൾ അവിടേക്കൊടിയെത്തി. ഓള് എല്ലാരുടേം മുഖത്തേക്ക് മാറി മാറി നോക്കി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ചുവന്നു കലങ്ങിയിരുന്നു. " ഉമ്മാ..." ഓള് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. തണുത്തു മരവിച്ചിരിക്കുന്ന ഉമ്മ ആ ശബ്ദം കേട്ടില്ല. ആരോ വന്ന് ഉമ്മാനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ പത്തുമാസം ചുമന്ന് ഒരുപാട് വർഷം തന്നേക്കാൾ ഏറെ സ്നേഹിച്ചു വളർത്തിയ മോനെ മരണത്തിന് വിട്ടു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത പോലെ നിശബ്ദയായിരുന്നു ഉമ്മ... കണ്ണുനീരോ മറ്റു ഭാവങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലാതെ ഉമ്മ ഓനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. കുഞ്ഞുറങ്ങുന്നത് സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരുമ്മാന്റെ ലാളനയോടെ..കാണാൻ വരുന്നോരൊക്കെ ഉമ്മാനെ സമാധാനിപ്പിക്കേം കെട്ടിപ്പിടിക്കേം ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉമ്മ ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അറിയുന്നില്ല. തന്റെ മകനെ കണ്ട് ആഗ്രഹം തീരാത്ത ദാഹത്തോടെ ഉമ്മ ആ മകന്റെ കൈകൾ തടവി. തണുത്തുറഞ്ഞ കൈകൾ ചുണ്ടുകളോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ശരീരം തടവിക്കൊടുത്തു. ചുറ്റുമുള്ള ആരെയും കാണാതെ തന്റെ മകനുമായി ഉമ്മ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് പോയി. മകന്റെ ബാല്യകാല സ്മരണകൾ ഓരോന്നായി ഉമ്മാന്റെ കൂട്ടിനെത്തി. സങ്കടം കൊണ്ട് ഹൃദയം നിന്നുപോയിരുന്നു. ദിയമോൾ മയ്യത്തിന്റെ അരികെ വന്നിരുന്നു. " ഇക്കാക്ക എണീക്ക്... " ഓള് ഓന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിക്കാൻ പോകവേ ആരോ അത് തടഞ്ഞു. എന്നിട്ടവളോട് പറഞ്ഞു "കുഞ്ഞിന്റെ ഇക്കാക്ക മരിച്ചു പോയി. ഇനി ഇക്കാക എണീക്കൂല്ല. സ്വർഗത്തിൽ വെച്ച് ന്റെ കുട്ടിക്ക് ഇക്കാക്കന്റെ ഒപ്പം കളിക്കാം. കേട്ടോ.." ഓള് ആർത്തു കരയാൻ തുടങ്ങി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞ അവളെ മാമിമാരെല്ലാം ചേർന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചു. സുബഹി ബാങ്ക് വരെ ഓള് തന്റെ മോന് കൂട്ടിരുന്നു. "സീനാ ഷാജു വന്നൂട്ടോ.." അളിയന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് സീന അങ്ങോട്ട്‌ പോയി. തന്റെ പാതിയായ മകനെ നേരിട്ട് കാണാനുള്ള ത്രാണി ഇല്ലെങ്കിലും ആ വാപ്പ മയ്യത്തിനു ചാരെ ഒരു മരവിച്ച കല്ലുപോലെ വന്നിരുന്നു. നെറ്റിത്തടത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് വെച്ചു. ആരും കണ്ടില്ലെങ്കിലും ഒരിറ്റു കണ്ണുനീർ മകന്റെ കവിളിലേക്കിറ്റി. ഭാര്യയുടെ ചാരെ ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും ഓള് പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. ഓനെ വിടാതെ ഓള് വീണ്ടും വീണ്ടും ശക്തിയായി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. " ഇക്കാ... നമ്മളെ മോന്... " ഓള് പിന്നേം അലറിക്കരഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും മയ്യത്ത് കുളിപ്പിച്ച് കഫം ചെയ്ത് കൊടുന്നിരുന്നു. " കൃത്യം 10 ന് മയ്യത്ത് എടുക്കും " എളാപ്പാന്റെ ശബ്ദം എല്ലാ കാതുകളിലും വന്നലയടിച്ചു. വീണ്ടും അവിടെ നിശബ്ദത പരന്നു. ഇനി അരമണിക്കൂറിനു ശേഷം തന്റെ മകൻ ഈ വീട്ടിൽ ഇല്ലെന്നോർത്തപ്പോൾ മരിച്ചില്ലെങ്കിലും മരിച്ച മട്ടിൽ ഉമ്മ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് തളർന്നു വീണു. മനസ്സിനകത്ത് നിന്നും ഒന്നും പുറത്തേക്ക് തുറന്നിടാതെ വാപ്പ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഉസ്താദ് വന്ന് ദുആ ചെയ്യുമ്പോളും ഉമ്മ ഏങ്ങി ഏങ്ങിക്കരയുകയാണ്. ഉമ്മയടക്കം കുറച്ചു സ്ത്രീകൾ വുളൂ ചെയ്ത് പ്രിയപ്പെട്ട മോന് മയ്യത്ത് നിസ്കരിച്ചു. നിസ്കാരപ്പായയിൽ നിന്ന് എണീക്കാൻ ആവാതെ കുഴഞ്ഞ ഉമ്മയെ ആരെല്ലാമോ താങ്ങിയെടുത്തു. നാലുപേർ താങ്ങിയെടുത്ത മയ്യത്ത് കട്ടിൽ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ആ വീടിനകത്തളത്തിലെ നിശബ്ദതയെയെല്ലാം കൊട്ടിയടച്ച് എല്ലാവരും ആർത്തു കരഞ്ഞു. സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കുറച്ചു ഹൃദയങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ ആ മരണവീടൊരു ഭ്രാന്താലയമായി മാറിയിരുന്നു. ~മിൻഹ കബീർ #🕋 ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റാറ്റസ് #നിൻ്റെ പൊരുത്തത്തിലായി ജീവിക്കാൻ നീ ഞങ്ങൾക്ക് ഭാഗ്യം നൽകണേ റബ്ബേ #അല്ലാഹുവേ നീ ഇഷ്ട്ടം വെക്കുന്ന നിൻ്റെ അടിമകളിൽ ഞങ്ങളെയും ചേർക്കണേ നാഥാ #ഈമാനോടെയുള്ള നല്ല മരണം ഞങ്ങൾക്ക് നീ നൽകണേ റബ്ബേ,🤲