#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ രാവിലെ കണ്ണുതുറന്ന നിമിഷം മുതൽ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു പേരറിയാത്ത ശൂന്യത കൂടുകൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ വരെ പ്രിയപ്പെട്ടതായി തോന്നിയ ബന്ധങ്ങളും വാക്കുകളും ഇന്ന് എവിടെയോ അകന്നുപോയതുപോലെ. ആരും എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ആരും വിടപറഞ്ഞിട്ടില്ല; എന്നിട്ടും ഞാൻ ആരുടെയോ ജീവിതത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് പതിയെ മാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരക്ഷരമായി മാറിയെന്ന തോന്നൽ ഹൃദയത്തെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നു. ചുറ്റും മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദങ്ങളുണ്ട്, പുഞ്ചിരികളുണ്ട്, ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളുണ്ട്. പക്ഷേ അവയ്ക്കിടയിൽ ഞാൻ മാത്രം ഒരു നിർജന ദ്വീപുപോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ എന്നെ തേടിയെത്തിയിരുന്ന ഓർമ്മകൾക്കും ഇന്ന് വഴിതെറ്റിയതുപോലെ. എന്റെ സാന്നിധ്യം ആരുടെയും കാത്തിരിപ്പല്ലെന്നും, എന്റെ അഭാവം ആരുടെയും നഷ്ടമല്ലെന്നും മനസ്സ് ആവർത്തിച്ചു പറയുമ്പോൾ, ഉള്ളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദ കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിത്തുടങ്ങുന്നു. വിടപറച്ചിലുകളൊന്നുമില്ലാതെ ചില ബന്ധങ്ങൾ അകലാറുണ്ട്. അസ്തമയസൂര്യൻ കടലിനുള്ളിലേക്ക് പതിയെ മറയുന്നതുപോലെ, ചില സ്നേഹങ്ങളും ചില അടുപ്പങ്ങളും ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിപ്പോകും. ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സും അങ്ങനെ ഒരു സന്ധ്യാകടലാണ്—തിരമാലകളില്ലാതെ കലങ്ങുന്ന, ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഓർമ്മയും ആരുമില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു സന്ധ്യാകടൽ. ആ ഏകാന്തതയുടെ നടുവിൽ ഞാൻ നിൽക്കുന്നു; മറന്നുപോയ ഒരു ഗാനത്തിന്റെ അവസാന വരിപോലെ, ആരും വായിക്കാത്ത ഒരു പുസ്തകത്തിലെ മടക്കിവെച്ച താളുപോലെ. ഇന്നത്തെ ഈ നിശ്ശബ്ദ വേദനയ്ക്ക് ഒരുപക്ഷേ നാളെ ഒരു അർത്ഥം കിട്ടുമായിരിക്കും. പക്ഷേ ഇന്ന്, ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നത്—ഒരാളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതല്ല, മറിച്ച് പതിയെ മറക്കപ്പെട്ടുപോകുന്നതിന്റെ ആഴമേറിയ ദുഃഖമാണ്. ✨🥀............ ✍🏼